Sa Tamang Panahon

Hindi lahat ng love story nagsisimula sa romantic na lugar. Ang amin, nagsimula sa isang ordinaryong araw sa trabaho.

Ako si Mia, 25 years old. Doon ko nakilala si Daniel. Hindi siya iyong tipo ng lalaking mapapansin mo agad. Tahimik siya, seryoso sa trabaho, at madalas isang simpleng “Ingat pauwi” lang ang sinasabi niya sa akin.

Hanggang sa isang gabi, malakas ang ulan at wala akong dalang payong.

“Hatid na kita,” sabi niya.

Tumanggi ako noong una, pero wala rin akong choice. Habang naglalakad kami sa ilalim ng iisang payong, napansin kong halos basa na ang balikat niya dahil mas nakatagilid sa akin ang payong.

Doon nagsimula ang lahat.

Naging madalas ang pag-uusap namin. Minsan tungkol sa trabaho, minsan tungkol sa pamilya, hanggang sa umabot sa mga pangarap namin sa buhay.

Hindi siya mahilig magbigay ng bulaklak o mamahaling regalo. Pero kapag pagod ako, may pagkain akong makikita sa mesa. Kapag may problema ako, hindi niya ako pinipilit magsalita. Tahimik lang siyang naghihintay hanggang handa na ako.

Makalipas ang dalawang taon, dumating ang pinakamahirap na pagsubok sa relasyon namin.

Kinailangan niyang lumipat ng trabaho sa malayong lugar.

Unti-unting nabawasan ang tawag. Dumami ang tampuhan. May mga gabing pareho kaming nagtatanong kung kaya pa ba namin.

Isang gabi sinabi ko sa kanya, “Daniel, baka hindi talaga tayo para sa isa’t isa.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos sinabi niya, “Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa atin. Pero kung may pagkakataon pa akong piliin ka araw-araw, pipiliin pa rin kita.”

Hindi naging magically okay ang lahat pagkatapos noon.

Nag-away pa rin kami. Napagod. Nagkamali. Humingi ng tawad.

Pero pinili naming ayusin kaysa basta bitawan.

Pagkalipas ng apat na taon, bumalik kami sa lugar kung saan minsan niya akong pinayungan.

Umuulan na naman noon.

Pero sa pagkakataong iyon, lumuhod siya sa harap ko habang hawak ang isang maliit na singsing.

At sinabi niya:

“Mia, noong una kitang pinayungan, gusto lang kitang ihatid pauwi. Hindi ko alam na ikaw pala ang taong gusto kong makasama habang buhay.”

Doon ko naintindihan na ang totoong pag-ibig ay hindi palaging parang pelikula.

Minsan, nagsisimula lang ito sa isang payong, isang simpleng “ingat,” at dalawang taong paulit-ulit na pinipiling huwag sumuko sa isa’t isa.