Until We Became Five

May mga gabing nagsisimula nang napakasimple.

Tahimik.

Mainit.

Pamilyar.

At marahil...

Iyon ang dahilan kung bakit hindi mo inaasahan na maaari rin pala silang magbago sa loob lamang ng ilang segundo.

Gabi na.

Matapos ang hapunan...

Nasa sala kaming apat, nakasuot na ng malalambot na pambahay at halos handa nang magpahinga.

Mahina ang ilaw.

May malamlam na glow mula sa lampshade sa gilid ng sofa, at ang tanging tunog lang ay ang mahinang pagkaluskos ng mga paa ng kambal sa carpet at ang banayad na paghinga naming lahat.

Nakaupo si Daddy sa sofa habang ako naman ang nag-aayos ng mga unan.

Katulad ng lagi naming ginagawa kapag gusto naming magpalipas ng gabi nang magkakasama.

Ako naman ang nag-ayos ng mga unan habang paulit-ulit niya akong pinapaalalahanan.

"Mommy, let me do that."

I smiled.

"They're only pillows."

"I know."

"I can still arrange pillows."

"I know."

"Then why are you standing beside me?"

"So I can help."

Napailing na lang ako.

Hindi ko na siya pinigilan.

Hindi naman talaga siya mapipigilan.

Makalipas ang ilang minuto...

Nakahiga na naman si Daddy sa kandungan ko.

Hinahaplos ko ang buhok niya habang nakasandal ako sa sofa.

Nasa harapan namin sina A-hiya at Achi, parehong nakaupo sa carpet at abala sa maliit nilang "science experiment" gamit ang wooden blocks at flashlight.

Sa labas ng bintana, makikita ang mahinang liwanag ng buwan.

Sa loob naman ng bahay...

Parang walang ibang umiiral kundi kami.

"Daddy."

"Hm?"

"If glass break..."

"What makes it sharp?"

Daddy smiled.

"The way glass fractures changes its edges. That's why we never play around broken glass."

Hunter nodded seriously.

"Dangerous."

"Very."

Stella looked up.

"Baby also dangerous?"

Daddy turned toward me and gently rested his hand over my bare bump beneath my lifted maternity dress.

"No."

"Our baby is very safe."

His warm palm slowly caressed my skin.

"And Daddy will always make sure Mommy and our baby stay safe."

I covered his hand with mine.

"And Mommy will make sure Daddy stays safe too."

He looked up at me with a smile that reached his eyes.

"I know."

Lumipas ang halos isang oras.

Nagpasya akong tumayo.

"I'll organize the kitchen for a bit."

Daddy immediately sat up.

"I'll keep an eye on them."

"I know you will."

Lumapit siya sa akin.

Pareho niyang kamay ang pumalibot sa bewang ko.

Automatic kong ipinalibot ang mga braso ko sa mga balikat niya.

Mahina niya akong hinalikan.

"I love you."

"I love you too."

Paglayo namin...

Marahan niyang ibinaba ang laylayan ng maternity dress ko upang muling matakpan ang tiyan ko.

"Take your time."

"I will."

Habang inaayos ko ang ilang lalagyan sa kusina...

Naririnig ko pa rin ang masasayang boses nila mula sa sala.

"Daddy!"

"Look!"

"Wow."

"That's impressive."

"I made tower!"

"I can see that."

Natawa ako.

Napakapayapa.

Napakapamilyar.

Sa dilim ng gabi at sa init ng mga ilaw sa loob ng bahay...

Ito ang tahanang lagi naming pinapangarap.

Pero habang nakatayo ako roon...

Biglang gumalaw nang malakas ang baby sa loob ng tiyan ko.

Napasinghap ako.

Napakagat ako sa labi at bahagyang napakislot ang balakang ko sa biglaang pag-ikot ng pakiramdam sa loob ko.

"Ah—"

Napahawak ako agad sa tiyan ko, huminga nang dahan-dahan habang sinusubukang pakalmahin ang sarili.

Muli na namang gumalaw ang baby.

Mas malakas.

Mas malinaw.

Parang hindi mapakali.

Napapikit ako sandali at napakagat ulit sa labi, pilit pinipigilan ang isa pang mahinang gasp habang bahagyang napaatras ang balakang ko sa tindi ng paggalaw.

"Okay, okay..."

Mahina kong bulong sa sarili ko habang hinihimas ang tiyan ko.

"Mommy's here."

Pagkatapos...

May narinig akong kakaibang tunog.

Isang mahinang...

Tok.

Parang may bahagyang gumalaw.

Napahinto ako.

Hindi ko pa man lubusang naiintindihan ang narinig ko...

Sumunod ang isa pa.

Mas mabigat.

Mas malakas.

"Twins, no climbing okay?" mahina ngunit mariing sabi ni Daddy.

"If you want something from the cabinet, tell Dad."

"We avoid risks."

"Okay, Daddy!" sabay sagot nina Hunter at Stella.

Lumakas ang tibok ng puso ko.

Hindi iyon ang normal na boses ni Daddy.

Kalmado pa rin...

Ngunit puno ng agarang babala.

Maya-maya, nakita kong sabay na lumapit sina Hunter at Stella sa cabinet.

"Baby, don't touch that."

"Wait for Daddy."

Pero bago pa man sila tuluyang mapigilan...

Sinubukan nilang itulak ang isang bagay sa ibabaw ng cabinet.

At doon ko naramdaman na may mali.

Paglingon ko...

Nakita kong mabilis siyang kumilos papunta sa kambal.

Sa loob lamang ng isang iglap, napansin niyang bumigay ang malaking cabinet.

Masyadong mabilis ang lahat.

Bago pa man ito tuluyang bumagsak...

Mabilis niyang naitulak sina Hunter at Stella palayo.

Kasabay noon, sumigaw siya nang buong lakas.

"Hunter, Stella, move!!!"

At sa bilis ng pagbagsak ng cabinet...

Si Kiko ang tinamaan nito.

Narinig ko ang malakas na pagkalagot ng kahoy at salamin.

Isang malakas na ugong ang pumuno sa buong sala.

Napasigaw ako.

"DADDY!"

Sa loob ng ilang segundo...

Nagmistulang tumigil ang buong mundo.

Ang mga larawan.

Mga medalya.

Mga tropeo.

Mga frame.

Lahat ng alaala naming nakadisplay sa cabinet...

Nagkalat na ngayon sa sahig.

Ang wedding photograph namin.

Ang unang ultrasound nina A-hiya at Achi.

Ang mga graduation pictures.

Mga diploma.

Restaurant awards.

Family portraits.

Lahat ay nagkahalo-halo sa paligid.

Ngunit hindi iyon ang una kong hinanap.

Si Daddy.

"A-hiya..."

"Achi..."

Narinig ko ang mahina ngunit matatag niyang boses.

Nanginginig ang mga labi nina Hunter at Stella habang umiiyak sila nang makita siyang nakahandusay, duguan ang kanang tagiliran at braso niya.

"Daddy..."

"Daddy..."

Lumapit ako agad, pero bago ako tuluyang makalapit...

"Cha.."

Napatingin ako sa kanya.

Kahit halatang hirap na hirap siya sa tindi ng sakit...

Kalmado pa rin ang boses niya.

"Cha, let them stay in their room."

"It's risky here."

"Shards are all over."

Napatingin ako sa mga anak namin.

Pareho silang umiiyak.

Pareho silang natatakot.

At sa gitna ng takot na iyon...

Alam kong aksidente lang iyon.

Alam kong hindi nila sinasadya.

Pero kahit alam ko iyon...

Hindi pa rin nawala ang bigat ng galit na biglang sumiklab sa dibdib ko.

May kirot din akong naramdaman dahil sa nangyari kay Daddy.

Pero kasabay din noon...

Ang bigat ng inis ko sa mga bata.

Hindi dahil gusto kong sisihin sila.

Kundi dahil sa isang iglap, muntik nilang mawala ang taong pinakamahalaga sa amin.

Huminga ako nang malalim.

Then I nodded.

"Okay."

Lumapit ako kina Hunter at Stella.

Mahigpit kong hinawakan ang mga kamay nila.

Pareho silang nanginginig.

Pareho silang umiiyak.

"A-hiya..."

"Achi..."

Mahina kong sabi, pero firm ang tono ko.

"Go to your room."

"Now."

Napatigil silang dalawa.

Tumingin sila sa akin nang may luha sa mga mata.

"Mommy..."

"Please..."

Hindi ako natinag.

"Listen to me."

"Stay in your room."

"Do not come out."

"Do not step back here."

"Stay there until I tell you it's safe."

Mas lalo silang napaiyak.

Pero hindi ako nagbago ng tono.

"Do you understand me?"

Tumango silang pareho, nanginginig pa rin.

"Yes, Mommy..."

"Yes..."

"Good."

"Go."

Hinawakan ko pa rin ang mga kamay nila habang inaalalayan silang tumalikod.

Hindi ko sila binitawan hangga't hindi sila nakapasok sa silid.

At kahit nanginginig ang dibdib ko sa takot para kay Daddy...

At kahit galit ako sa nangyari...

Mas pinili kong maging matatag.

Dahil kailangan nila iyon ngayon.

Kailangan nilang sumunod.

Kailangan nilang manatiling ligtas.

Lumapit ako nang maingat.

Humihigpit ang bawat paghinga ko.

"Daddy..."

Napaluhod ako sa tabi niya.

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

Hinawakan ko agad ang kaliwang kamay niya.

Mahigpit.

Napakahigpit.

"I'm here."

"I'm here."

Tumingin siya sa akin.

Kahit halatang nasasaktan...

Nakangiti pa rin siya nang bahagya.

"The twins..."

"They're safe."

I nodded through tears.

"They're safe."

"You saved them."

Mahina siyang napapikit.

"Good..."

Tinawag ko agad ang emergency services habang nananatili sa tabi niya.

Hindi ko binitiwan ang kamay niya kahit isang segundo.

Nanginginig siya sa matinding sakit, at paulit-ulit niyang isinisigaw ang pangalan ko.

"Cha!"

"Cha!"

"Cha, please!"

I held his face with both hands, trying to steady him while he gasped through the pain.

"I'm here."

"I'm here."

"Stay with me."

"You are not alone."

Habang hinihintay namin ang medical team...

Hindi ko maiwasang mapatingin sa mga nabasag na frame sa paligid.

Sa malamlam na ilaw ng sala, kumikislap ang mga piraso ng salamin sa sahig.

Ang wedding picture.

Ang unang ultrasound.

Ang mga graduation photos.

Ang mga medalya.

Ang mga tropeo.

Lahat ng alaalang iyon...

Maaaring mapalitan.

Maaaring maibalik.

Ngunit ang dalawang batang kasalukuyang umiiyak sa loob ng kanilang silid...

Hindi.

At sa loob lamang ng ilang segundo...

Pinili ni Daddy ang mga anak namin.

Walang pag-aalinlangan.

Walang pagdadalawang-isip.

At habang mahigpit kong hawak ang kamay niyang nanginginig...

Napansin ko ang puting shirt niya na ngayon ay may bahid ng dugo, pati ang kanang bahagi ng mukha at leeg niya na may mga sugat at patuloy na dumudugo.

Mas lalo akong nanginig.

"Daddy..."

Mahina siyang napatingin sa akin, halatang pinipilit pa ring manatiling kalmado kahit kita sa mukha niya ang sakit.

"I'm sorry, Cha."

Napakurap ako sa sinabi niya.

"What?"

"I'm sorry."

Bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

"I know this is going to stress you out."

Mabilis akong umiling habang umiiyak.

"No. No, don't say that."

Ngunit kahit ganoon, kita ko pa rin ang pag-aalala sa mga mata niya.

Hindi para sa sarili niya.

Para sa akin.

Para sa baby.

Para sa mga anak namin.

"I'm okay," mahina niyang dagdag, kahit halatang kailangan na talaga niyang matingnan agad.

"Just... don't worry too much, okay?"

Napahawak ako sa pisngi niya, maingat na iniiwasang madikit sa mga sugat.

"How can I not worry?"

Bahagya siyang napangiti, pero agad ding napangiwi sa sakit.

"Because you're here."

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili ko habang nararamdaman kong lalo lang akong nanginginig.

"Stay awake, okay?" mahina kong sabi, halos pabulong na lang dahil sa takot. "You lost a lot of blood."

Napapikit siya nang mariin, saka muling tumingin sa akin.

"I'll try.."

Mas lalo akong napaiyak sa sagot niyang iyon.

"Just stay please.."

At sa kabila ng lahat ng nangyari...

Siya pa rin ang unang nag-aalala kung ako ba ay nasasaktan, natatakot, o nai-stress.

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

Hindi ko kailanman hihilinging maulit ang gabing ito.

Pero habang nakatingin ako sa lalaking muli na namang piniling ilagay ang sarili niya sa panganib para sa pamilya namin...

Mas lalo kong naunawaan...

Kung bakit sa tuwing tinatawag ko siyang Daddy...

Hindi lang iyon dahil ama siya ng mga anak namin.

Kundi dahil araw-araw niyang pinipiling maging tahanan nilang lahat.

Hindi ko na natapos ang iniisip ko nang marinig ko ang mabilis na yabag sa labas ng bahay.

Mga boses.

Mga utos.

Mga kamay na marahang kumakatok sa pinto habang may dalang emergency equipment.

At sa loob lamang ng ilang segundo...

Nasa sala na ang medical team.

"Ma'am, move back a little."

"Sir, stay with us."

"Let's clear the area."

Mabilis silang kumilos.

Dalawa sa kanila ang agad na lumapit sa cabinet habang ang isa ay lumuhod sa tabi ni Daddy.

Maingat nilang inangat ang mabigat na cabinet mula sa katawan niya.

Napapikit ako nang mariin.

Hindi ko kayang tingnan nang matagal.

Pero kailangan kong makita kung buhay pa siya.

Kailangan kong makita kung humihinga pa siya.

"Daddy..."

Mahina kong tawag habang nanginginig ang buong katawan ko.

Nang maalis na ang cabinet...

Mas malinaw ko siyang nakita.

Duguan ang kanang bahagi ng katawan niya.

Ang shirt niya ay halos hindi na maayos sa dami ng sugat at dugo.

Ang mukha niya ay maputla.

At kahit pilit niyang pinananatiling bukas ang mga mata niya...

Kitang-kita ko ang hirap sa bawat paghinga niya.

"Stay with me," bulong ko agad habang lumuhod ako sa tabi niya.

"I'm here."

"I'm here."

"Ma'am," sabi ng isa sa medical team habang mabilis nilang sinusuri si Daddy, "we need to remove his shirt and assess the lacerations properly."

Tumango ako agad kahit nanginginig ang labi ko.

"Okay."

Maingat nilang inalis ang shirt niya.

At nang makita ko ang lawak ng pinsala sa kanang braso, kamay, leeg, at bahagi ng dibdib niya...

Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang hikbi.

Hindi ko kayang tingnan nang matagal.

Pero hindi rin ako makaiwas.

Dahil siya iyon.

Si Daddy.

At siya ang nakahiga roon para sa amin.

"Ma'am," muling sabi ng isa sa kanila, mas mahinahon na ngayon, "he has multiple lacerations. He'll need a lot of stitches. We need to move him to a safer room where we can work properly."

"Where?" agad kong tanong, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses.

"Preferably a bedroom. Somewhere clean and quiet."

"Sa bedroom namin," mabilis kong sagot. "Please. Do it there."

Tumango sila.

"Okay. We'll transfer him carefully."

Mabilis na inihanda ng medical team ang stretcher.

Maingat nilang inangat si Daddy.

Napangiwi siya sa sakit.

At kahit halatang gusto na niyang mawalan ng malay dahil sa tindi ng panghihina...

Pinilit pa rin niyang manatiling gising.

"Don't sleep," sabi ng isang medic habang inaayos nila siya sa stretcher. "Stay awake po."

Napatingin si Daddy sa akin.

"Cha..."

Lumapit ako agad at hinawakan ang kamay niyang hindi gaanong duguan.

"I'm here."

"Talk to her," sabi ng medic. "Keep talking to her. Stay awake."

Tumango si Daddy nang bahagya.

"Mommy..."

"Yes, Daddy?"

"Don't cry..."

Mas lalo akong napahikbi.

"I'll try."

"No," mahina niyang sabi, kahit nanginginig ang boses niya. "You have to."

Napapikit ako nang mariin.

"Okay."

Habang iniaakyat nila siya sa bedroom...

Kasunod ako sa bawat hakbang.

Hindi ko binitiwan ang kamay niya kahit isang segundo.

Sa loob ng silid, mabilis nilang inayos ang kama at ang mga gamit na kailangan nila.

May isa sa kanila na naglagay ng ilaw.

May isa na naghanda ng supplies.

At ang isa naman ay patuloy na kinakausap si Daddy para manatili siyang gising.

"Sir, look at me."

"Good."

"Tell me your name."

"Kiko..."

"Good. Stay with me, Kiko."

"I'm here," bulong ko habang nakaupo ako sa gilid ng kama.

Hinaplos ko ang buhok niya gamit ang nanginginig kong kamay.

"I'm here."

"Don't leave."

"Never."

Hindi naging madali ang sumunod na mga minuto.

Habang ginagawa nila ang lahat ng kailangan nilang gawin...

Paulit-ulit na napapangiwi at napapasigaw si Daddy sa sakit.

"Kiko, breathe."

"Stay with us."

"Don't close your eyes."

"Talk to Cha."

"Cha..."

"I'm here, Daddy."

"Tell me something."

"Anything."

Napaluha ako lalo.

"You're safe."

"You're safe now."

"You're with me."

"You're with us."

"Good," sabi ng medic habang patuloy silang nagtatrabaho. "Keep talking."

Hindi ko alam kung gaano katagal iyon.

Parang humaba ang bawat segundo.

Parang bawat paghinga niya ay kailangang ipaglaban.

At sa bawat pagkakataong napapikit siya nang masyado...

Mabilis ko siyang tinatawag.

"Daddy."

"Look at me."

"Stay awake."

"Please."

At kahit nanginginig na ang buong katawan niya...

Sinusubukan pa rin niyang sumagot.

"Okay..."

"Good," mahina kong sabi, kahit umiiyak ako.

Napangiti siya nang bahagya sa gitna ng sakit.

"Mommy..."

"Yes?"

"You're... bossy."

Napatawa ako nang mahina sa gitna ng luha ko.

"Yes, I am."

"Good..."

Makalipas ang ilang sandali...

Unti-unti nang naging mas maayos ang galaw ng medical team.

Tinapos nila ang huling stitches.

Maingat nilang binalutan ang kanang kamay niya, braso, leeg, at dibdib ng makakapal na bandage.

Halos hindi na makita ang balat niya sa dami ng benda.

Pero kahit ganoon...

Mas mahalaga sa akin na buhay siya.

Mas mahalaga na nandito pa siya.

"Okay," sabi ng isa sa kanila habang sinusuri ang huling resulta. "We're done."

Napahinga ako nang malalim.

Parang doon lang ako muling nakahinga nang maayos.

Si Daddy naman ay nakapikit na ngayon, pero gising pa rin.

Pagod na pagod.

Pale.

Pero nandito.

"Thank you," agad kong sabi sa medical team habang nanginginig pa rin ang boses ko.

"Thank you so much."

Si Daddy, kahit hirap magsalita, ay pilit na tumango.

"Thank you..."

Isa sa mga medic ang ngumiti sa kanya nang pagod ngunit mabait.

"You did well staying awake."

Napatingin ako sa kanya.

At kahit halos hindi na siya makagalaw nang maayos...

Sinubukan pa rin niyang ngumiti.

Maya-maya, mahina niyang hinila ang kamay ko.

"Mommy..."

"Yes?"

"Maybe we can let them have some cake from the fridge and some coffee..."

Napakurap ako.

"They helped us a lot and rushed here..."

Napatingin ako sa medical team.

Pagod sila.

Pawisan.

At halatang hindi pa rin sila nakakabawi mula sa bilis ng nangyari.

Tumango ako agad.

"Of course."

Napatingin ako sa kanila.

"Please, come with me."

Sa kusina...

Tahimik na sumunod ang medical team habang inalalayan ko silang makaupo sa dining table.

Hindi pa rin nawawala ang kaba ko para kay Daddy, pero alam kong kailangan din nilang kumain—lalo na at iyon mismo ang bilin ni Kiko sa akin bago sila tuluyang lumabas ng silid.

"Please, kumain muna kayo," sabi ko habang inilalapag ang mga inihandang pagkain. "Sabi ni Kiko, hindi raw kayo dapat magtrabaho nang walang laman ang tiyan."

Nagkatinginan sila at bahagyang ngumiti, saka isa-isang nagpasalamat.

Habang kumakain sila...

Tahimik akong nakatayo sa gilid ng kusina, pinipilit pakalmahin ang sarili ko kahit nanginginig pa rin ang dibdib ko sa nangyari.

Bago ako tuluyang bumalik sa silid, muli kong sinulyapan ang hallway papunta kay Daddy.

Nasa loob pa rin siya, nagpapahinga at pilit na nananatiling kalmado para sa amin.

At kahit ganoon...

Nakita ko pa rin ang pagod sa mukha niya.

Nakita ko pa rin ang lakas na pilit niyang hinahawakan para sa amin.

Sa kusina, mabilis kong inilabas ang cake mula sa fridge at nag-init ng kape.

Habang inaayos ko iyon...

Isa sa mga medic ang mahinang nagsalita.

"Thank you, ma'am."

Napatingin ako sa kanya.

"Why?"

"Not everyone appreciates what we do."

Napangiti ako nang mahina kahit pagod na pagod na ako.

"My husband does."

Napalingon silang lahat sa akin.

"He's always had a lot of respect for people in the medical field."

"His family are all from the medical field too."

"That's why he understands how hard your work is."

Napangiti ang isa sa kanila.

"That explains a lot."

Habang kumakain sila ng cake at umiinom ng kape...

Lumapit sa akin ang isa sa medical team at maingat na nagsalita.

"Ma'am, can I be honest with you about his condition?"

Napahigpit ang hawak ko sa tasa.

"Please."

Huminga siya nang malalim.

"We're not fully sure yet."

Napakurap ako.

"His recovery will need time."

"His right arm... he can't move it even a little right now."

Parang may malamig na dumaan sa dibdib ko.

"Will he recover fully?"

Hindi siya agad sumagot.

At sa katahimikan na iyon...

Mas lalo akong kinabahan.

"We hope so," maingat niyang sabi. "But right now, we need to watch him closely. He lost a lot of blood, and the arm needs rest. A lot of rest."

Napapikit ako nang mariin.

"Okay."

"Thank you for being honest."

Tumango siya.

"We'd rather be transparent."

Pagkatapos nilang kumain...

Nagpasalamat silang muli.

"Thank you for the cake."

"And the coffee."

"And for trusting us."

Napangiti ako nang mahina.

"Thank you for coming so fast."

"Take care of him."

"We will."

At isa-isa silang nagpaalam.

"Good night, ma'am."

"Good night."

"Thank you again."

"You're welcome."

Nang tuluyan na silang makaalis...

Mabilis akong bumalik sa silid.

Nandoon pa rin si Daddy.

Nakaupo na siya nang bahagya sa kama, pero ngayon ay tuluyan na siyang nakatulog matapos ang mahabang pagsusuri.

May IV line sa kaliwang kamay niya, maingat na nakakabit at tahimik na nakasabit sa gilid ng kama.

Bandaged all over his right side.

Maputla.

Pagod.

Pero ligtas.

Lumapit ako agad at hinaplos ang buhok niya nang maingat, parang natatakot akong magising siya nang bigla.

Hindi ko na siya tinanong.

Hindi ko na rin kailangan.

Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat...

Tahimik na ang mukha niya.

Tahimik na ang paghinga niya.

At kahit nakapikit siya, alam kong nandito pa rin siya.

Naupo ako sa tabi ng kama at dahan-dahang hinawakan ang kamay niyang may IV line.

"I'm here," bulong ko.

At sa gitna ng katahimikan ng silid...

Do'n na naman ako napaluha.

Maya-maya, lumapit ako sa pintuan ng silid ng kambal.

Kumatok ako nang mahina.

"A-hiya. Achi. Can I come in?"

Tahimik silang tumango at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Pagpasok ko, nakita kong magkayakap sila sa gilid ng kama, parehong umiiyak pa rin.

Isinara ko ang pinto sa likod ko at lumapit sa kanila.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagtaas ng kamay.

Pero firm ang boses ko.

"Listen to me."

Napatigil silang dalawa.

"Do you understand what happened tonight?"

Tumango sila nang nanginginig.

"Yes, Mommy..."

"Yes..."

"Your father told you not to climb."

"Yes..."

"He told you to wait."

"Yes..."

"And you didn't listen."

Mas lalo silang napaiyak.

"A-hiya..."

"Achi..."

Mahina kong sabi, pero ramdam na ramdam nila ang bigat ng bawat salita ko.

"Because of that, you almost got hurt."

"Because of that, Daddy got hurt trying to keep you safe."

Napalunok ako.

"And now Daddy's right arm... the one he uses to work, to carry you, to help Mommy, to do everything for this family... he can't move it properly right now."

Pareho silang napahikbi nang mas malakas.

"Daddy..."

"I'm sorry..."

"I'm sorry..."

Lumapit ako sa kanila at hinawakan ang magkabilang balikat nila.

Hindi ako galit sa paraang gusto nilang isipin.

Takot ako.

Sobrang takot.

At iyon ang mas mahirap ipaliwanag.

"I'm not mad because I want to hurt you," mahina kong sabi habang nanginginig ang boses ko.

"I'm scared."

Napatingin sila sa akin.

"Mommy..."

"I'm scared because I almost lost Daddy tonight."

"Mommy..."

"I'm scared because you could have been hurt too."

"Mommy, sorry..."

"Sorry..."

Napapikit ako nang mariin at huminga nang malalim.

"Look at me."

Dahan-dahan silang tumingin sa akin.

"Your father loves you."

"He protected you."

"He told you what to do because he wanted you safe."

"Next time, you listen."

"Do you understand me?"

Tumango silang pareho, umiiyak pa rin.

"Yes, Mommy."

"Yes..."

"Good."

Lumuhod ako para mapantayan sila.

At doon ko na tuluyang hindi napigilan ang emosyon ko.

Hindi na ako galit.

Takot na lang.

At pagod.

At sakit.

"Mommy's not really mad at you," mahina kong sabi habang pinupunasan ko ang luha sa pisngi nila.

"I'm just afraid."

"Afraid of what happened to Daddy."

"Afraid of what could have happened to you."

"Afraid because we love him so much."

Niyakap ako agad nina Hunter at Stella.

Pareho silang humihikbi.

"Sorry, Mommy..."

"Sorry, Daddy..."

Hinaplos ko ang likod nila at mas hinigpitan ang yakap ko.

"Next time," mahina kong sabi, "you listen."

"Okay?"

Tumango silang pareho.

"Okay, Mommy..."

"Good."

"And I love you."

"I love you too, Mommy..."

"I love you too..."

At sa gitna ng lahat ng nangyari...

Sa gitna ng takot.

Sa gitna ng sakit.

Sa gitna ng mga bandage at luha at basag na salamin...

Nandoon pa rin kami.

Magkakasama.

Nasaktan, oo.

Natakot, oo.

Pero hindi nag-iisa.

At habang nakatingin ako sa lalaking nakahiga sa kama, pilit na ngumiti para sa amin kahit halos hindi na niya maigalaw ang kanang kamay niya...

Mas lalo kong naunawaan...

Kung bakit sa tuwing tinatawag ko siyang Daddy...

Hindi lang iyon dahil ama siya ng mga anak namin.

Kundi dahil araw-araw niyang pinipiling maging tahanan nilang lahat.