Until We Became Five

Ako si Charlotte Tiu-Tolentino, pero mas kilala ng mga mahal ko sa buhay bilang Cha.

Kasal ako kay Francis Tolentino, o sa karamihan, Kiko. Seven years na kaming mag-asawa—pitong taon ng sabay na pagbuo ng pangarap, pagharap sa hamon, at pagpili sa isa't isa araw-araw.

Sa araw-araw, ako ang restaurant manager ng isang abalang kainan sa lungsod—sanay sa mabilis na galaw ng kusina, sa maingay na dining area, at sa mga desisyong kailangang gawin agad habang nakangiti pa rin sa mga customer. Doon, ako si Cha na laging nasa control, laging maayos, laging handa.

Si Kiko naman ay isang freelancer na nagtatrabaho para sa mga international clients sa iba't ibang larangan tulad ng design, data analytics, legal studies at research, quality management systems, at marami pang iba. Kadalasan, night shift ang kanyang trabaho dahil sa time difference ng mga kliyente niya, at work from home siya, nakaharap sa laptop habang tahimik ang buong bahay. Sanay siyang mag-isip nang malalim, mag-analyze ng sitwasyon, at maghanap ng pinaka-logical na solusyon sa kahit gaano pa kahirap na problema. Sa trabaho pa lang, kilala na siya bilang taong hindi basta-basta nagpapadala sa emosyon; lagi niyang tinitimbang ang bawat desisyon gamit ang rason, datos, at malinaw na pag-iisip. Pero sa likod ng pagiging sobrang talino niya sa logic, siya rin ang taong marunong magmahal nang tahimik, steady, at hindi kailanman pabigla-bigla.

Pag-uwi ko sa bahay, nag-iiba ang mundo ko.

Doon, hindi na ako manager.

Doon, ako si Cha na asawa ni Kiko—at higit sa lahat, si Cha na Mommy ng aming mga anak.

Kung may isang bagay akong ipinagmamalaki, hindi iyon ang trabaho ko o ang mga naabot namin bilang mag-asawa. Kundi ang pamilyang unti-unti naming binuo—hindi lang sa pamamagitan ng pagmamahalan, kundi sa araw-araw na pagpili na mahalin ang isa't isa kahit sa gitna ng pagod, hindi pagkakaintindihan, at mga panahong tahimik lang kaming magkatabi pero alam naming buo pa rin kami.

Sa bawat yugto ng buhay, si Kiko ang naging sandigan ko—at ako rin ang sa kanya. Hindi perpekto ang aming pagsasama, pero totoo. At sa pagiging totoo na iyon, mas lalo kaming tumibay.

Ang kuwentong ito ay nagsisimula sa isang yugto na akala namin ay kabisado na namin.
Isang yugto na naranasan ko na noon—ang pagbubuntis.

Ito ang ikalawa kong pagbubuntis.

Oo, ikalawa na ito—matapos ang una kong pagbubuntis kung saan ipinanganak ang aming fraternal twins. Ngayon, tatlong taon na sila, at mas lalo nilang pinapuno ng ingay, tawa, at buhay ang aming tahanan.

Hindi nakapagtataka kung bakit sila ganoon katalino sa murang edad pa lang.

Si Hunter Orion ay may likas na kakayahang mag-analyze ng mga bagay na hindi pa niya lubos na naiintindihan. Mahilig siyang magtanong ng "bakit" at "paano," at kadalasan, may sarili na siyang teorya bago pa man kami makasagot. Si Stella Athena, sa kabilang banda, ay may kakaibang pag-unawa sa damdamin ng mga tao. Mabilis niyang nararamdaman kung may malungkot, pagod, o masaya sa paligid niya—at madalas, siya ang unang yumayakap o nagpapatawa para gumaan ang pakiramdam ng lahat.

Sinasabi ng marami na "advanced" sila para sa edad nila. Pero para sa amin, malinaw ang dahilan.

Namana nila ang talino ni Kiko sa logic at pag-iisip, at ang emotional intelligence ko sa pag-unawa at nararamdaman. Sa pagsasama naming dalawa, hindi lang pagmamahal ang naipasa namin sa kanila—kundi pati ang balanse ng isip at puso.

At ngayon, habang akala namin ay kumpleto na ang aming mundo, muli kaming binibiyayaan ng panibagong pag-asa.

Muli kaming naghihintay—hindi na lang bilang mag-asawa, kundi bilang isang pamilyang unti-unting lumalawak.

Isang panibagong buhay ang aming inaasahan, at kasama nito ang panibagong yugto ng aming kwento na sabay naming haharapin.

Isang paglalakbay na muling magbabago sa katawan ko, sa isip ko, at sa puso naming dalawa ni Kiko. Isang paglalakbay na susubok sa aming katatagan bilang mag-asawa, ngunit higit sa lahat, magpapaalala kung gaano kalalim ang aming pagmamahalan habang sabay naming hinihintay ang panibagong buhay na darating sa aming pamilya.

Ito ay kuwento ng kung paano kami, mula sa apat...

...ay unti-unting magiging lima.