Until We Became Five

Ilang araw matapos ang magandang balita tungkol sa paggaling ni Daddy...

May isang bagay akong napansin.

Kapag buntis ka...

Hindi lang pala ang katawan mo ang unti-unting nagbabago.

Pati ang paraan ninyo bilang mag-asawa...

Unti-unti ring nagbabago.

Mas nagiging intentional.

Mas nagiging mapagmasid.

Mas nagiging isang koponan.

Limang buwan na ang pagbubuntis ko.

Officially.

Mas prominent na ang tiyan ko kaysa noong nakaraang buwan.

Hindi na ito iyong maliit na umbok na maaari pang itago ng maluwag na damit.

Kapag nakasuot ako ng maternity dress...

Halatang-halata na.

Mas mabigat na rin ang dibdib ko ngayon.

At pati ang mga balakang kong dati nang lumapad noong ipinanganak ko ang twins...

Mas lalo pang lumalawak ngayon.

Minsan...

Napapahinto na ako habang naglalakad.

Hindi dahil masakit.

Kundi dahil ramdam ko ang bigat ng maliit na buhay na lumalaki sa loob ko.

At sa halip na mainis ako sa mga pagbabagong iyon...

Napapangiti na lang ako.

Dahil sa bawat araw, mas pinaparamdam ni Kiko na hindi ako nawawala sa sarili ko—na kahit nagbabago ang katawan ko, mas lalo niya akong nakikitang maganda.

Mas buo.

Mas babae.

Mas minamahal.

Minsan, kapag dumadaan siya sa likod ko, marahan niyang hinahaplos ang tiyan ko bago dumapo ang kamay niya sa bewang ko, parang sinasabing nandito lang siya. Kapag napapatingin siya sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa buong mundo, parang nawawala lahat ng insecurities ko.

"Hey, gorgeous," he said, with that teasing smile of his, like it was a joke he liked to repeat.

Napangiti ako.

Pero alam ko.

Hindi siya nagbibiro.

Ginagawa lang niyang magaan ang mga salita niya, para hindi ako ma-overwhelm sa bigat ng lahat ng pagbabagong dala ng pagbubuntis.

Kilala ko si Kiko.

Kapag sinabi niyang maganda ako, kapag hinahaplos niya ang pisngi ko o dinadampian ng halik ang noo ko bago ako tuluyang makatulog, hindi iyon basta papuri lang.

Para sa kaniya...

Totoo iyon.

At marahil mas totoo pa ngayon, sa pitong taon naming mag-asawa—pitong taon ng pagmamahalan, pag-aalaga, at pagpili sa isa't isa araw-araw—habang dala-dala namin ang ikatlong bunga ng pag-ibig namin.

Sa bawat araw na kasama ko siya...

Mas lalo kong natututunang tanggapin ang sarili kong nagbabago.

And maybe that's the sweetest part of all.

Mas malakas na rin ngayon si baby.

Halos araw-araw ko na siyang nararamdaman.

Kapag kumakain ako.

Kapag nagpapahinga.

Kapag kinakausap siya ng Daddy niya.

Minsan...

Bigla na lang siyang kikilos nang mas malakas kaysa dati, at mapapasinghap ako bago ko pa mapigilan ang sarili kong kagatin ang labi ko.

Hindi dahil masakit.

Kundi dahil sobrang biglaan minsan ng mga galaw niya.

Kapag nangyayari iyon, agad namang napapatingin sina A-hiya at Achi sa tiyan ko.

Parang tuwang-tuwa silang dalawa sa bawat maliit na sipa at paggalaw.

Hindi ko rin sila pinipigilan.

Sa halip, hinahayaan ko silang ilapat ang mga kamay nila sa bump ko at kausapin ang kapatid nila.

"Baby..."

"Hello baby."

"Kick again."

"Baby, it's me."

Minsan, nakadikit pa ang mga noo nila sa tiyan ko habang nagsasalita sila nang mahina.

At sa tuwing ginagawa nila iyon, parang mas lalo pang nagiging alerto si baby sa loob ko.

"Daddy..."

I smiled one evening.

"I think the baby likes hearing them too."

He looked at my tummy, then at the twins.

"I think so."

Kiko crouched down a little so he could be at their level.

"That's great, A-hiya and Achi."

The twins looked up at him.

"Really, Daddy?"

"Yes."

"Baby will recognize you if you constantly talk."

"Just be patient enough, okay?"

Both of them nodded eagerly.

"Okay, Daddy."

"We talk baby."

"We wait."

Daddy smiled and kissed both of them on the forehead.

"Good."

Noong Sabado...

Araw na naman ng prenatal check-up.

Katulad ng bawat appointment...

Iniwan muna namin sina A-hiya at Achi kay Mama.

Mahigpit ang yakap nila sa amin bago kami umalis.

"Mommy..."

Hunter smiled.

"Baby check."

"Yes."

"We'll tell you everything later."

Stella carefully kissed my tummy.

"Bye baby."

"We wait."

Daddy kissed both of them on the forehead.

"Take care of Lola while we're gone."

"We will."

Tahimik ang biyahe.

Nakahawak lang si Daddy sa kaliwang kamay ko.

Paminsan-minsan...

Hinahaplos niya ang likod ng kamay ko gamit ang hinlalaki niya.

Hindi na niya kailangang magsalita.

Alam kong iniisip niya rin ang katulad ng iniisip ko.

Sana...

Maayos ulit ang lahat.

Pagdating sa clinic...

Ngumiti agad ang doktor nang makita kami.

"Good morning po."

"Five months na tayo."

"Mommy, ready na po tayo?"

Tumango ako.

"Yes, Doc."

"Mommy, magpapalit lang po tayo ng gown."

"Hubarin lang po natin lahat ng damit para comfortable po tayo during the examination."

Tumango ako.

Katulad ng bawat prenatal visit...

Normal na sa akin ang prosesong iyon.

Pumasok ako sa changing area.

Marahan kong inalis ang maternity dress.

At sa bawat layer na natatanggal...

Mas lalo kong nakikita kung gaano na kalaki ang tiyan ko.

Hindi na ito simpleng umbok lang.

Malaki na talaga.

Bilugan.

Mabigat tingnan.

Parang mas malinaw ko pang naramdaman ang bigat ng maliit na buhay na lumalaki sa loob ko habang nakikita ko ang sarili ko sa salamin.

Kasunod ang iba pang kasuotan.

Isinuot ko ang malinis na hospital gown.

Paglabas ko...

Naroon na agad si Daddy.

Automatic niyang inayos ang tali sa likod ng gown ko.

Hindi niya iyon ginagawa dahil hindi ko kaya.

Ginagawa niya iyon dahil gusto niyang siya ang tumutulong sa akin sa bawat hakbang.

"Comfortable?"

"Very."

"Cold?"

"A little."

He immediately smiled.

"I brought your cardigan."

"You really think of everything."

"I try."

Humiga ako sa examination bed.

"Mommy, higa lang po tayo."

"Expose natin tummy mo."

Maingat kong iniangat ang gown.

Lumitaw ang malaki at bilog kong tiyan.

Napangiti ang doktor.

"Ang ganda ng growth ni baby."

"Mommy, palpate lang po tayo."

Marahang kinapa ng doktor ang tiyan ko.

Tahimik lang kaming dalawa ni Daddy.

Pareho naming pinagmamasdan ang bawat galaw.

"Okay ang position."

"Now, let's measure fundal height."

Sinukat ng doktor ang tiyan ko.

"Fundal height is measuring appropriately."

"Baby is growing beautifully."

Napangiti ako.

Naramdaman ko ang marahang paghaplos ni Daddy sa mga knuckles ko, paulit-ulit niyang kinukuskos ang mga ito para pakalmahin ako.

Parang sinasabing...

Baby is doing well.

Pagkatapos ng palpation at pagmeasure ng fundal height...

Inihanda ng doktor ang ultrasound.

Ilang segundo lang...

Lumitaw na naman ang maliit naming himala sa monitor.

Mas malinaw na ngayon.

Mas malaki.

Mas aktibo.

"There it is."

Mahina kong bulong.

Daddy smiled.

"Hello, little one."

Tahimik kaming dalawa.

Habang pinapanood ang bawat maliit na galaw niya.

Pagkatapos ng ultrasound...

Ngumiti ang doktor sa akin.

"Mommy, may isa pa po tayong quick check ah?"

"Cervical check nalang po."

Tumango ako.

Sanay na ako sa proseso.

Hindi na iyon bago sa akin sa mga prenatal visits.

Maingat kong inangat ang gown nang mas maayos at inihanda ang sarili ko sa examination.

Bahagya kong ibinuka ang mga hita ko para ma-access ng doktor ang kailangan niyang tingnan.

Tahimik lang si Daddy sa tabi ko.

Hindi siya nagsalita.

Pero naramdaman ko ang mas mahigpit niyang hawak sa kaliwang kamay ko.

Parang sinasabing...

Nandito lang ako.

Maingat at propesyonal na isinagawa ng doktor ang cervical check.

Ilang sandali lang ang lumipas...

Bumalik ang tingin niya sa akin na may mahinahong ngiti.

"Okay naman po."

"Cervix is still closed."

"Nothing alarming as of now."

"Good sign po ito."

Napahinga ako nang malalim.

Hindi ko napigilang mapangiti rin.

At sa tabi ko...

Ramdam ko ang tahimik na pagluwag ng katawan ni Daddy.

Parang kahit siya...

Nakahinga rin nang mas maayos.

Bago pa ako makapagsalita...

Marahan niyang hinalikan ang noo ko.

"You did great."

"You really are."

Napatingin ako sa kaniya.

At sa pagkakataong iyon...

Pareho kaming napangiti nang buong saya.

Habang ipinapaliwanag ng doktor ang mga measurements...

Napansin kong seryoso ang ekspresyon ni Daddy.

Hindi dahil may problema.

Kundi dahil...

Pinag-aaralan niya ang bawat ipinapakitang impormasyon.

Pagkatapos ng paliwanag...

Magalang siyang nagsalita.

"Doc..."

"May I ask something?"

"Of course."

"I've noticed there are several parameters you monitor every visit."

"The baby's measurements..."

"Mommy's weight..."

"Fundal height..."

"Vitals..."

"The progress over time..."

Tumango ang doktor.

"Yes."

Sandaling nag-isip si Daddy bago nagpatuloy.

"Would it be alright if I could review the monitoring data?"

Nagulat ako nang bahagya.

Maging ang doktor ay napangiti, pero halatang nagtataka rin.

"May I ask why?"

Tumingin si Daddy sa akin.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa doktor.

"I've been thinking..."

"I want to create something."

"An application."

"Something that will help us monitor Mommy's pregnancy more easily."

"So all three of us..."

He gently rested his left hand over my bump.

"...can work as one team."

Napangiti ako.

Hindi ko napigilan.

Tumingin ako sa doktor.

"Doc..."

"Maybe you're wondering why he spoke that way."

Napatingin ang doktor sa akin, halatang curious.

"A little, yes."

Napangiti ako nang may pagmamalaki.

"My husband is an Industrial Engineering graduate."

"He freelances in creating systems, databases, programs, applications..."

"Design, legal work, research..."

"And even music."

"He can do almost everything."

"Whenever he sees something that can be improved..."

"He builds a way to make it better."

Napangiti ang doktor, halatang humanga.

"That's impressive."

Tumingin ako kay Daddy.

"And honestly, Doc..."

"He's really good at what he does."

"So when he says he wants to create something for this pregnancy..."

"I know he means it."

Daddy looked at me with a soft, grateful smile.

The doctor nodded slowly.

"Then I think that's a wonderful idea."

"If it can help you monitor everything more conveniently at home..."

"I'm happy to share the information that's appropriate for your own records."

Nanlaki ang mga mata ni Daddy.

"Really?"

The doctor smiled.

"Yes."

"As long as it's for Mommy's care."

Daddy lowered his head slightly, then looked back up with quiet gratitude.

"Thank you, Doc."

"If I've completed this application, you can freely use this as well with other pregnant women."

Napangiti ang doktor.

"That's very thoughtful of you."

"Thank you as well."

"That would be a big help."

At sa pagkakataong iyon...

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Mahigpit kong hinawakan ang kaliwang kamay niya.

Habang nakatingin ako sa kaniya...

Isa lang ang naiisip ko.

Habang ang ibang tao...

Nakakakita lang ng prenatal records...

Ang asawa ko...

Nakakita ng paraan para mas maalagaan ako.

Hindi lang ngayon.

Kundi sa bawat araw ng pagbubuntis ko.

At hindi ko pa alam noon...

Na ang simpleng pangakong iyon sa loob ng clinic...

Ay magiging isa sa pinakamagandang regalo na matatanggap ko sa mga susunod na linggo.

Paglabas namin ng clinic, tahimik muna kaming dalawa habang bumababa sa hagdan at papunta sa parking area.

Hindi dahil may mabigat na nangyari.

Kundi dahil pareho pa rin naming iniisip ang sinabi ng doktor.

Ang application.

Ang monitoring data.

Ang idea ni Daddy na gumawa ng isang bagay na mas magpapadali sa pagbubuntis ko.

Nang makasakay na kami sa kotse, hindi ko agad siya kinausap.

Tumingin lang ako sa kaniya habang inaayos niya ang seatbelt ko, gaya ng lagi niyang ginagawa.

At sa sandaling iyon...

Mas lalo kong naramdaman kung gaano siya kaingat sa akin.

Kung gaano siya ka-attentive.

Kung gaano niya gustong gawing mas magaan ang bawat araw ko.

"Daddy..."

He looked at me.

"Mommy?"

Napangiti ako nang bahagya.

"That was really thoughtful."

He blinked once, then gave me that small, almost shy smile of his.

"Thoughtful?"

"Yes."

"You're going to build something that can actually help us monitor the pregnancy better."

"That means a lot."

He glanced down for a moment, as if he was suddenly embarrassed by the praise.

"Actually," he said, his tone turning more focused, "I was thinking about it in a very practical way."

"Since the clinic already records your weight, fundal height, blood pressure, fetal heart rate, and ultrasound findings, I can design a simple system that consolidates all of those into one structured dashboard."

"Each entry can be time-stamped, so we can track trends over time instead of looking at isolated numbers."

"I can also add fields for symptoms, medications, kick counts, appointment schedules, and any notes from the doctor."

"That way, if something changes, we can see it early."

"And if we keep the data organized properly, it becomes easier to compare visit-to-visit progress and prepare better questions for your next check-up."

He paused, then continued with the same careful, technical tone.

"I can make it secure too."

"Local storage for quick access, cloud backup for redundancy, and restricted access so only we can view it."

"I want it to be useful, not just nice to look at."

"Something that actually supports your care."

"Something that helps us make better decisions together."

Napatingin ako sa kaniya nang mas maigi.

At doon ko na lang napagtanto...

Hindi lang pala siya basta nag-iisip ng paraan para maging useful.

Hindi lang siya basta gumagawa ng project dahil kaya niya.

Ginagawa niya iyon dahil mahal niya kami.

Dahil gusto niyang may ambag siya sa bawat hakbang ng pagbubuntis ko.

Dahil para sa kaniya...

Hindi sapat na nandiyan lang siya.

Gusto niyang may ginagawa siya.

May inaambag siya.

May pinapadali siya.

At sa totoo lang...

Nakakaantig iyon nang sobra.

Hindi ako natawa.

Sa halip, napangiti lang ako nang may paghanga habang nakatingin sa kaniya.

"Daddy..."

I said softly.

He turned to me again.

"Thank you."

Bago pa siya makasagot...

Lumapit ako at marahan siyang hinalikan sa labi.

Naramdaman ko ang bahagyang paghinga niya nang mapahinto siya sa gitna ng pagmamaneho.

Pagkatapos ng halik...

Napangiti siya nang malambing.

"I should be thanking you more..."

Napakurap ako.

"For what?"

He looked at me with that same quiet tenderness I had fallen in love with so many times before.

"For seeing me..."

"Never smart-shamed me..."

"You really are my equal."

Napangiti ako nang mas malalim.

He let out a soft chuckle, then added with a small, affectionate shrug,

"I think the twins' intellect explains?"

Napatawa ako nang mahina, pero ramdam ko ang init sa dibdib ko.

"Daddy..."

I reached for his hand and squeezed it gently.

"You don't have to explain yourself to me."

"I see you."

"I always have."

"And I love that about you."

His expression softened even more.

I could see it in the way his eyes warmed.

In the way his mouth curved into that quiet smile of his.

In the way he held my hand a little tighter.

"Then I'll make sure it's good."

"Very good."

"Something you can actually use."

"Something that will help us keep track of everything."

"Something worthy of you."

Napangiti ako nang mas malalim.

"You're really serious about this, huh?"

"Very."

"That's why I married you."

He smiled at that, then leaned over just enough to kiss my temple.

"And that's why I keep trying to be better."

Napapikit ako sandali.

Dahil sa simpleng halik na iyon...

Parang mas lalo kong naramdaman na hindi ako nag-iisa sa pagbubuntis na ito.

Na kahit ako ang nagdadala kay baby...

Hindi ko kailangang buhatin ang lahat mag-isa.

May kasama ako.

May katuwang ako.

May asawa akong hindi lang marunong magmahal...

Kundi marunong ding kumilos para ipakita iyon.

At habang pinagmamasdan ko siyang magmaneho pauwi...

Tahimik akong napangiti.

Dahil sa isip ko...

Isa lang ang malinaw.

Hindi lang niya ako minamahal.

Pinapadali rin niya ang buhay ko sa paraang siya lang ang marunong.

At para sa akin...

Iyon ang isa sa pinakamagandang uri ng pag-ibig.