Until We Became Five

One week after the gender reveal.

Hindi pa rin ako sanay.

Kapag dumadaan ako sa salamin...

Napapahinto pa rin ako.

Hindi dahil nagulat ako sa katawan ko.

Matagal ko nang natanggap ang bawat pagbabago nito.

Mas malaki ang dibdib ko.

Mas malapad ang balakang ko.

Mas bilog ang tiyan ko.

Mas mabigat ang bawat hakbang.

Pero sa tuwing nakikita ko ang sarili ko...

Hindi ko na nakikita ang mga pagbabagong iyon.

Ang nakikita ko...

Ay isang tahanan.

Ang katawan kong ito ang naging tahanan ng mga anak namin.

At sa lahat ng panahong iyon...

Ako ang naging home ni Kiko.

Isang maliit na mundong inuuwian ng anak namin araw-araw.

At sa tuwing maiisip ko iyon...

Napapangiti na lang ako.

Lumipas na ang isang linggo mula nang malaman naming babae ang magiging bunso namin.

Mas madalas nang tawagin nina A-hiya at Achi ang tiyan ko.

"Baby sister."

Minsan...

Kinakausap pa nila ito.

"Baby..."

Napangiti ako at marahang hinaplos ang buhok ni Hunter bago ko hinalikan ang noo niya.

"You're so sweet, baby. I'm proud of you."

Hunter gently patted my bump.

"I read today."

"You read soon too."

Napatawa ako.

"I think your sister heard that."

"I teach."

Confident niyang sagot.

Katabi niya si Stella.

She leaned closer to my tummy.

"Baby..."

"I share bunny."

"My favorite."

Napangiti ako at hinalikan ko ang pisngi niya.

"Thank you, sweetheart. You're so kind to your sister."

She nodded seriously.

"Baby need."

Mula sa kusina...

Napalingon ako kay Daddy.

May hawak siyang tray.

Nandoon ang dalawang baso ng gatas ng kambal.

At ang pregnancy milk ko.

Katabi noon...

Ang vitamins ko.

"As promised."

He smiled.

"Breakfast milk delivery."

Napangiti ako nang malawak at bahagyang inangat ang ulo para salubungin siya.

"Thank you, love. You take such good care of us."

Bago pa siya makasagot...

Hinalikan ko na siya sa pisngi.

At nang yumuko siya para ilapag ang tray...

Hinalikan ko rin ang labi niya nang mabilis pero puno ng lambing.

He smiled against my mouth.

"Anything for you and our baby."

Napangiti ako habang hinahaplos ang mukha niya.

"I know."

"And I love you so much for that."

Pagkatapos ng almusal...

Naging tahimik ang bahay.

Naglalaro ang kambal sa sala.

Tahimik ang hardin sa labas.

Ako naman...

Nakaupo sa terrace.

Pinagmamasdan ang maaliwalas na umaga.

Narinig ko ang pagbukas ng sliding door.

Lumabas si Daddy.

May dalawang mug.

Ang isa...

Paborito niyang iced coffee.

Ang isa...

Mainit na tubig para sa akin.

Lumapit siya.

Pagkatapos ay marahang yumuko.

Bahagya kong ibinuka ang mga hita ko.

Lumuhod siya sa harap ko.

At gaya ng paborito niyang gawin..

Marahan niyang iniangat ang laylayan ng maternity dress ko, saka maingat na hinawakan ang bilugan kong tiyan.

Tahimik siyang ngumiti.

Parang...

May bago na naman siyang nakikita.

Gamit ang kaliwang kamay niya...

Marahan niyang hinaplos ang balat ng tiyan ko.

Napakabanayad.

Napakapamilyar.

"She's getting bigger."

I smiled.

"She is."

"So are you."

"I know."

"You look beautiful."

Napailing ako habang natatawa.

"You always say that."

"Because it's always true."

He reached up with his left hand, his thumb brushing softly along my cheek. "You know that you are getting more beautiful each and every single day, right?" he murmured.

Napangiti ako, ramdam ang lambing sa bawat salita niya. "Then I must be very lucky, because I get to hear that from you every day."

He smiled, leaning a little closer. "But of course. Just mine."

Napatawa ako nang mahina, nangingiti sa tuwa at pag-appreciate sa kanya. "Ang yabang mo talaga."

"Because I'm the most handsome of them all," he said with a playful grin.

At doon, tuluyan akong natawa—punong-puno ng saya at pagmamahal—habang hinahaplos pa rin niya ang pisngi ko na para bang ako lang ang pinakamahalagang bagay sa mundo niya.

Tahimik kaming dalawa.

Hanggang sa ako ang unang nagsalita.

"Daddy."

"Hm?"

"I've been thinking."

He looked at me.

"You already have a name..."

"...don't you?"

Napangiti siya.

Hindi iyong tipong nahuling may sikreto.

Kundi iyong tipong...

Matagal na niyang hinihintay ang tanong.

"I do."

"I knew it."

He chuckled softly.

"I had a feeling you'd figure it out."

Tumayo siya sandali.

Pumasok sa room namin.

Pagbalik niya...

May dala siyang isang makapal na notebook.

Pamilyar iyon.

Ilang gabi ko na iyong nakikitang nasa tabi ng workstation niya.

Akala ko noon...

Mga coding notes lang.

Iniabot niya iyon sa akin.

"Open it."

Binuksan ko.

Sa unang mga pahina...

Tama nga ang hinala ko.

Puro notes iyon mula sa trabaho niya.

May mga code snippets.

May mga flow ng system.

May mga naka-listang legalities.

Mga reminders tungkol sa documents, permissions, at kung anu-ano pang kailangan niyang ayusin.

Parang hindi notebook ng isang tao para sa pamilya.

Parang notebook ng isang taong laging may iniisip na kailangang tapusin.

Napangiti ako nang bahagya habang binubuklat ko pa ang mga pahina.

Hanggang sa dumating ako sa gitnang bahagi.

At doon...

Biglang nagbago ang lahat.

Sa gitna ng notebook...

May isang buong section na tila ibang mundo ang gumawa.

Calligraphy.

Maayos.

Elegant.

Parang gawa ng isang graphic designer na sanay sa bawat kurba ng letra.

At sa bawat pahina...

Nandoon ang mga pangalan ng mga anak namin.

Magkakaugnay.

Magaganda.

Parang mga bituing maingat na inilapag sa papel.

Hunter Orion

Stella Athena

Lyra Bellatrix

May mga maliit na doodle ng stars sa gilid.

May mga linya at flourish na parang sinadya talagang gawing espesyal ang bawat pangalan.

Hindi na ito mukhang notebook.

Mukha na itong isang lihim na handog.

Isang bagay na matagal niyang inihanda...

para sa mga batang matagal na niyang minamahal kahit bago pa sila tuluyang dumating sa mundo.

Napangiti ako habang binabaliktad ko ang mga pahina.

Hanggang sa napatingin ako sa kanya.

"Daddy..."

He smiled.

"I was waiting for you to reach that page."

Hinawakan niya ang notebook.

Pagkatapos ay naupo sa tabi ko.

Tahimik muna.

Parang inaalala niya ang bawat salitang gusto niyang sabihin.

"Do you remember..."

"When we were expecting the twins..."

I nodded.

"We thought they were both boys."

He smiled.

"We had two names prepared."

"Hunter."

"And Orion."

Napatawa ako.

"I remember."

"I also remember panicking."

"So did I."

"We had no girl's name."

Napangiti ako habang inaalala ang araw na iyon.

Iyong araw na sinabi ng doktor...

Na hindi pala dalawang lalaki ang dinadala ko.

Kundi...

Isang lalaki.

At isang babae.

"I remember looking at you."

"You looked more surprised than I was."

He laughed softly.

"I spent weeks searching for a star or constellation name that would suit a boy."

"And then suddenly..."

"We needed a girl name."

"But I was certain about one thing."

I looked at him.

"Her name had to be a star name."

"Or a constellation."

"Something that belonged to the sky."

He smiled.

"That certain?"

"Absolutely."

Tinapik ko nang marahan ang notebook.

"So..."

"I thought about it."

He nodded.

"You did."

"I wanted her to belong to the same sky."

Napangiti ako.

"I didn't want our daughter to feel like she was outside the story we were already writing."

Kaya...

Naisip ko ang pangalang.

Stella.

"Star."

Then I smiled.

"Athena."

"Wisdom."

"Courage."

"Strategy."

"I wanted our daughter to grow knowing that kindness and wisdom can exist together."

Tahimik akong pinakinggan ni Daddy.

Hanggang sa ngumiti siya.

"That's exactly why I loved the name."

Marahan niyang isinara ang notebook.

Pagkatapos ay binuksan muli.

Sa pahina ni Hunter.

"Do you know..."

"I've never actually told you the whole reason behind Orion."

"I knew it was your favorite constellation."

"But I never knew the whole story behind why it mattered to you."

Napatingin ako sa kanya.

Hindi.

Alam ko lang na paborito niya ang Orion, pero hindi ko alam ang buong kuwento kung bakit.

"When I was younger..."

"There were days I didn't want to look at people."

"So..."

"I looked at the sky instead."

Tahimik akong nakikinig.

"When school became difficult..."

"When I doubted myself..."

"When I felt like I didn't belong..."

"I'd walk home."

"And every night..."

"I'd search for Orion."

Napangiti siya.

"It became a habit."

"I wasn't looking for answers."

"I was looking for something familiar."

"Something constant."

"No matter how difficult my day was..."

"Orion was still there."

"Waiting."

"It reminded me..."

"Tomorrow still exists."

Hindi ko namalayang...

Napaluha na pala ako.

Marahan kong hinawakan ang kamay niya.

Kahit ilang taon na kaming magkasama...

May mga bahagi pa rin pala ng puso niya...

Na ngayon ko lang naririnig.

"That's why..."

"I wanted our son to carry that."

He smiled.

"Hunter Orion."

"People often call Orion..."

"'The Hunter.'"

"So..."

"Our two boy names eventually became one."

Napangiti ako.

"Perfect."

Pagkatapos...

Marahan niyang ibinalik ang notebook sa pahina ng bunso namin.

Lyra Bellatrix.

"Lyra."

"A constellation."

"Represented by a harp."

Napangiti ako agad.

"Music."

He nodded.

"Exactly."

"You know how much music means to me."

"I do."

"It's where I feel most like myself."

"When I compose."

"When I play."

"When I simply sit with a guitar after a long day."

He rested his left hand over my bump.

"I wanted our daughter to carry that."

Then he gently pointed to the second name.

"Bellatrix."

"One of the brightest stars..."

"...in Orion."

Napatingin ako muli sa notebook.

Pagkatapos...

Parang may biglang nagdugtong-dugtong sa isip ko.

Bellatrix.

Orion.

Hunter.

Napahawak ako sa bibig ko.

"Oh..."

He smiled.

"You noticed."

"They're connected."

"Exactly."

Tahimik ang ilang segundo.

Hanggang sa muli siyang nagsalita.

"I've always loved looking at the stars."

"You know that."

I nodded.

"But maybe..."

"You never knew why."

Napailing ako.

"No..."

"Not completely."

He looked toward the clear blue sky beyond the terrace.

"When I was younger..."

"The night sky reminded me that even when life feels lonely..."

"You're never really alone."

"The stars don't compete."

"They don't replace one another."

"They simply shine..."

"...together."

Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

"I want our children to have names that belong to the sky."

"So one day..."

"When they're old enough..."

"They can look up."

"Hunter will find Orion."

"Stella will find Athena."

"Lyra will find her constellation."

"And then..."

"They'll realize..."

"They've always been connected."

Napangiti ako habang umiiyak.

"They're siblings..."

"...even in the sky."

He nodded.

"Exactly."

"They may grow differently."

"They may choose different paths."

"They may live in different cities someday."

"But wherever life takes them..."

"They'll always share the same sky."

Tahimik kong inilagay ang noo ko sa noo niya.

"You're unbelievable."

He laughed softly.

"In a good way?"

"In the best way."

Marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Pagkatapos...

Ang ilong ko.

Pisngi ko.

Hanggang sa tuluyan niyang idampi ang labi niya sa labi ko.

Mahaba.

Banayad.

Puno ng pagmamahal.

At nang tumagal pa ang halik na iyon, hindi ko napigilang umungol nang mahina, isang mahinang ungol na agad niyang sinagot ng mas masuyong paghalik.

Nang maghiwalay kami...

Ang kaliwang kamay niya ay muling dumampi sa tiyan ko.

"Hello..."

"Lyra Bellatrix."

"We've been waiting for you..."

"...long before we even knew your name."

At habang hinahaplos ko ang bilog kong tiyan...

Napatingala ako sa langit.

Asul pa ito ngayon.

Wala pang mga bituin.

Pero alam kong...

Kapag sumapit ang gabi...

Naroon silang lahat.

Orion.

Athena.

Lyra.

Bellatrix.

Lahat ay matatagpuan sa langit.

Hindi bilang magkakahiwalay na pangalan.

Kundi bilang paalala...

Na ang pamilya naming nabuo mula sa pagmamahalan namin ni Daddy...

Ay parang kalangitan.

Bawat isa may sariling liwanag.

Bawat isa may sariling lugar.

At kahit gaano pa sila kalayo balang araw...

Mananatili silang magkakaugnay.

Sa iisang langit.

Sa iisang pamilya.

Sa iisang pagmamahal.