Until We Became Five

Five months and three weeks.

May mga tao talagang hindi marunong magtago ng sikreto.

At mayroon ding...

Napakagaling.

Ang asawa ko...

Halos tatlong linggo ko na siyang nakikitang nagpupuyat.

Pagkatapos ng night shift.

Pagkatapos ng exercise para sa kanang braso niya.

Pagkatapos siguraduhing nakainom ako ng pregnancy milk.

Pagkatapos naming mapatulog ang kambal.

Saka pa lang siya muling uupo sa workstation niya.

Tahimik.

Isang kamay ang halos ginagamit.

At kapag magigising ako sa madaling-araw...

Nandoon pa rin siya.

May kung anong ginagawa.

Kapag lalapit ako...

Ngingiti lang.

At sasabihing...

"Almost there."

Hindi ko alam kung ano ang "there."

Pero sapat na sa akin ang malaman...

Na ginagawa niya iyon para sa pamilya namin.

Kinabukasan ay Sabado.

Katulad ng nakasanayan...

Maaga akong nagising.

Tahimik pa ang bahay.

Nasa kusina ako.

Ginagawa ang paborito niyang iced coffee.

Amoy pa lang...

Alam kong magugustuhan na naman niya.

Makalipas ang ilang minuto...

Narinig ko ang mahinang yabag.

Paglingon ko...

Nandoon si Daddy.

Buhok na magulo.

Mukhang puyat.

Pero nakangiti.

"Good morning, Mommy."

Lumapit siya.

At bago pa ako makapagsalita...

Marahan niyang hinalikan ang balikat ko.

"Good morning."

I smiled.

"You slept for... what? Two hours?"

He laughed softly.

"Two and a half."

I sighed.

"That's not enough."

"I'll catch up later."

"You always say that."

"And one day you'll believe me."

Napailing na lang ako.

Inilapag ko ang iced coffee sa harapan niya.

Naamoy muna niya iyon.

Napapikit.

Then smiled.

"I think this is still my favorite part of every morning."

"You?"

"You."

Hindi ko napigilang matawa.

"Smooth."

"I've been practicing."

Bago pa kami makapagpatuloy...

Narinig namin ang maliliit na yabag.

Hunter.

Kasunod si Stella.

Pareho pang antok.

"Daddy..."

"Milk..."

Daddy immediately stood up.

"Coming."

Gaya ng nakasanayan...

Siya ang naghanda ng gatas nilang dalawa.

Pagkatapos...

Ang pregnancy milk ko.

May konting natapon ulit.

Napangiti ako.

Mas kaunti na kaysa dati.

Nang inilapag niya ang baso ko...

Tinapik ko ang mesa.

"Only one drop today."

He looked.

Then smiled proudly.

"I'm improving."

Napangiti ako nang marahan, mainit ang mga mata ko. "You are. And even when it's messy, I love that you keep trying for us."

Lumapit ako at hinalikan siya sa labi.

"Thank you, Daddy."

Ngumiti siya nang marahan, habang marahang hinaplos ng hinlalaki ang pisngi ko.

"You know that I'll always try right?"

Tumango ako, nakangiti sa kabila ng mga luha.

"I know. And that's why I love you."

Pagkatapos ng almusal...

Naghanda kami para sa weekend routine namin.

Ako ang nag-ayos ng mga unan.

Si Daddy naman...

Inilatag ang malaking mattress sa sala.

Ginawang sandalan ang sofa.

Nagdala ng mga laruan ang kambal.

At gaya ng lagi...

Humiga si Daddy sa kandungan ko.

Maingat.

Iniwasan pa rin niya ang kanang braso.

Habang hinihimas ko ang buhok niya...

Sunod-sunod na naman ang tanong ng kambal.

"Daddy..."

"Why stars stay?"

"They're moving," Daddy answered softly.

"We're just moving with them too."

Stella tilted her head.

"So..."

"Sky hug us?"

Daddy smiled.

"In a way..."

"Yes."

Napangiti ako.

Kahit simpleng tanong...

Palagi niyang ginagawang pagkakataon para magturo.

Makalipas ang ilang oras...

Natulog ang kambal para sa afternoon nap.

Tahimik na ulit ang bahay.

Lumapit si Daddy sa akin.

"Mommy."

"Hm?"

"I need you for a minute."

Napangiti ako.

"You sound serious."

"I am."

Hinawakan niya ang kaliwang kamay ko.

Dinala niya ako sa kwarto namin.

Pagpasok ko...

Napahinto ako.

Sa gitna ng kama...

May maliit na puting kahon.

May pulang ribbon.

At sa ibabaw nito...

May isang maliit na envelope.

Napatingin ako sa kanya.

"Daddy..."

He smiled.

"It's yours."

Unti-unti kong kinuha ang envelope.

Binuksan.

May maliit na card.

Maayos ang sulat-kamay niya.

Mommy Cha,

I knew soon you'll need this.

Turn it on.

I am excited for your smiles with this one.

I love you.

— Daddy Kiko

Hindi ko namalayang...

Napangiti na pala ako.

At kasabay noon...

Unti-unti ring napuno ng luha ang mga mata ko.

I looked at him.

"You made me cry before I even opened it."

He chuckled softly.

"Open it first."

Maingat kong inalis ang ribbon.

Binuksan ang kahon.

At doon...

Isang tablet.

Manipis.

Simple.

Elegant.

May maliit na note sa ilalim.

Already charged.

Napatawa ako.

"Of course it is."

"I know you."

Pinindot ko ang power button.

Lumabas ang logo.

Pagkatapos...

Isang wallpaper.

Larawan naming apat.

Ako.

Daddy.

Hunter.

Stella.

At ang bilugan kong tiyan.

Sa ibaba ng larawan...

May nakasulat.

Welcome Home Lyra.

Napahawak ako sa bibig ko.

"Daddy..."

He smiled.

"Keep going."

Pagkatapos ng ilang segundo...

Nagbukas ang application.

Hindi ordinaryong application.

Sa pinakaunang screen...

May malaking title.

Bump

Sa ilalim nito...

May larawan ng maliit na constellation.

Katabi ng pangalan.

Lyra Bellatrix

Napakurap ako.

Unti-unti kong tiningnan ang bawat bahagi.

Today's Pregnancy Week

Baby Growth

Weight Progress

Hydration

Nutrition

Pregnancy Milk

Vitamins

Appointments

Doctor's Notes

Symptoms

Medication

Emergency Contacts

Hospital Bag Checklist

Nesting Checklist

Kick Counter

Questions for Next Prenatal Visit

Isa-isa kong pinindot ang bawat menu.

May charts.

May reminders.

May explanations.

Simple.

Malinis.

Madaling intindihin.

Hindi ko kailangang maghanap kung saan pipindot.

Parang...

Ginawa talaga para sa akin.

Tahimik akong napatingin sa kanya.

"You..."

"You built all of this?"

He nodded.

"I promised you."

Napakurap ako.

"The prenatal visit..."

He smiled, then gently took the tablet from the bed and held it up between us.

"When I asked Dr. Angeles if I could use your records, I wasn't just asking for the latest notes. I asked for access to the full prenatal timeline—your consultation summaries, lab results, ultrasound measurements, weight trends, blood pressure readings, and the schedule of every follow-up we already knew about."

Napatingin ako sa kanya habang nagsasalita siya, parang mas lalo kong nakikita kung gaano niya ito pinag-isipan.

"I built a secure local database first," he continued. "Then I connected it to a reminder engine so it could track your vitamins, your pregnancy milk, your hydration, your symptoms, and even the timing of your appointments. I added weekly fetal growth references too, so we could compare Lyra's development without having to search through papers or messages."

Marahan niyang tinapik ang gilid ng tablet.

"It also works offline. I encrypted the data, set up automatic backups, and made sure the interface stayed simple enough that you wouldn't have to think too hard when you're tired. If you open it, everything you need is already there."

Napahawak ako sa noo ko.

"So that's why..."

He nodded.

"I wasn't just collecting information."

"I was building something that could remember with us."

"Every reminder..."

"I customized around your routine."

He walked closer.

"Your pregnancy milk."

"Your vitamins."

"Water intake."

"Baby's weekly growth."

"Your next prenatal visit."

"Even the little notes from Dr. Angeles, so we wouldn't forget what to watch for."

Marahan niyang ipinatong ang kaliwa niyang kamay sa aking tiyan.

"I wanted it to be more than a checklist."

"I wanted it to feel like support."

"So you don't have to carry every detail in your head."

"I'll let the system remember with us."

Hindi ko na napigilan.

Lumapit ako.

Ipinalibot ko ang mga braso ko sa balikat niya.

Maingat niyang niyakap ang bewang ko.

Iniwasan pa rin ang kanang braso.

Mahigpit.

Mainit.

Ligtas.

"I love you."

Mahina kong sabi.

"I love you more."

"You barely slept..."

"Worth it."

"You programmed this with one hand..."

"I had another one."

He smiled.

"My left hand."

Napatawa ako habang umiiyak.

Hindi ko siya tinukso. Hindi ko rin siya pinuna.

Sa halip, mas lalo ko siyang niyakap.

"You thought of everything," mahina kong sabi. "You made this so I wouldn't have to worry alone."

His expression softened even more.

"I just love my family."

Lumapit pa ako at marahan siyang hinalikan sa labi.

Hindi siya agad gumalaw.

Pagkatapos, maingat niya akong binuhat at inilapag sa kandungan niya, mas malapit sa kanya kaysa dati.

Napasinghap ako nang mapalibot ko ang mga binti ko sa bewang niya, at lalo kaming nagkalapit habang nakayakap kami sa isa't isa; ramdam ko ang init ng yakap niya at ang tibok ng dibdib niya, kaya kusang gumalaw ang balakang ko.

Napasinghap ako nang mas lalo niya akong hinapit. Maingat niyang inalis ang dress ko at ang sarili niyang damit, hindi nagmamadali, parang bawat galaw ay may paggalang at lambing. Nagtagpo ang mga labi namin sa pagitan ng mabibigat na paghinga, at sa init ng yakap niya, pakiramdam ko ay wala nang ibang mahalaga kundi kaming dalawa. Dahan-dahan kaming nagpakawala ng lahat ng pagod at pangamba sa pamamagitan ng mga halik at mahigpit na yakap, hanggang sa magkadikit ang noo at magkahalo ang hininga, habang ang mundo sa labas ay tila napakatahimik.

Napasinghap pa akong muli sa kanyang paghapit, at sa pagitan ng mga halik at mabibigat na paghinga, sabay naming hinanap ang init ng isa't isa. Dahan-dahan siyang gumalaw kasama ko, ang mga kamay niya ay nakapulupot sa akin habang ang mga balakang ko'y kusang sumasabay sa bawat paglapit niya. Mahina akong napaungol sa pagitan ng mga halik, at naramdaman kong lalo lang kaming nagkalapit—hindi lang sa katawan, kundi sa bawat tibok ng puso naming pareho.

Nagtagpo muli ang mga labi namin, mas matagal ngayon, mas puno ng lambing at pananabik.

Nang humiwalay kami nang bahagya, napahawak ako sa buhok niya habang nakatingin sa kanya nang malapitan.

Ngumiti siya laban sa balat ko, saka hinalikan ang balikat ko, leeg ko, at gilid ng batok ko sa mabagal at banayad na mga halik na lalo lang nagpatibay sa pagkakayakap ko sa kanya.

Ipinikit ko ang mga mata ko at mahinang binigkas ang pangalan niya, habang nananatiling nakasabit ang mga daliri ko sa buhok niya, at mabilis ang tibok ng puso ko sa lalim ng pagmamahal niya sa akin.

At sa tahimik na sandaling iyon, habang nakayakap siya sa akin at ligtas ang katawan ko sa bisig niya, naramdaman kong unti-unting lumuluwag ang lahat ng matagal ko nang pasan.

Marahan kong hinawakan ang pisngi niya.

"Daddy..."

"Thank you."

"For thinking about things I haven't even worried about yet."

"For making pregnancy easier."

"For making me feel..."

"...that I'm never carrying this baby alone."

Hindi siya agad sumagot.

Ngumiti lang.

Pagkatapos ay marahan niyang hinalikan ang noo ko.

"You never were."

"My job isn't just to wait until Lyra is born."

"My job is to carry everything I can..."

"...so you don't have to."

Matapos ang ilang sandaling tahimik na yakap at ang init ng aming mga katawan na unti-unting humuhupa, hindi ko na napigilang halikan siyang muli.

Mahaba.

Banayad.

Nang maghiwalay kami, nanatili muna kaming magkalapit sa ilalim ng kumot, kapwa hubad at magkadikit ang noo, magkahalo ang hininga, bago niya ako maingat na inalalayan pabalik sa kama. Inayos ko ang kumot hanggang dibdib habang siya ay marahang bumangon, kinuha ang tablet sa gilid ng mesa, at pinindot ang isang icon. Lumabas ang isang bagong page.

Daddy's Notes

Napangiti ako.

"What is this?"

"You'll see."

Binuksan ko ito. May isang entry.

Week 23

Mommy smiled more today.

Baby kicked while I was talking.

Hunter asked if Lyra can hear bedtime stories.

Stella kissed Mommy's tummy before sleeping.

Mommy finished all her pregnancy milk.

I think today was a very beautiful day.

Hindi ko na napigilang maiyak.

Hindi dahil sa tablet.

Hindi dahil sa app.

Kundi dahil sa lalaking nasa harap ko.

Sa likod ng bawat graph, reminder, at checklist, may isang lalaking hindi lang gumawa ng system. Ginawa niya itong diary—isang alaala, isang tahanan.

Bawat araw ng pagbubuntis namin ay hindi lang naka-save bilang data, kundi bilang mga sandaling minahal niya nang buong puso.

Habang nakayakap ako sa kanya, napatingin ako sa tablet. Sa maliit na constellation sa itaas ng pangalan ng anak namin.

Lyra Bellatrix.

Napangiti ako.

Daddy was right.

Hindi lang niya binigyan ng pangalan ang mga anak namin.

Binigyan niya sila ng lugar sa iisang kalangitan.

At katulad ng mga bituing magkakaugnay sa gabi, unti-unti ring nabubuo ang sarili naming constellation.

Isang pamilya.

Na ang sentro ay pagmamahalan.