Until We Became Five

Six months.

May mga sandaling...

Hindi mo namamalayang naging normal na pala ang isang bagay.

Hanggang sa bigla kang mapapaisip.

"Ganito na pala talaga ang buhay namin."

Anim na buwan na akong buntis.

Mas mabigat na ang tiyan ko.

Mas mabagal na akong maglakad.

Mas madali na akong hingalin.

Mas malalakas na rin ang mga sipa ni Lyra.

At mas madalas ko nang makita...

Na kahit pagod na pagod si Daddy...

Hindi siya bumibitaw.

Hindi kailanman.

"Good morning, Mommy."

Nagising ako sa marahang halik sa noo.

Pagdilat ko...

Nasa tabi ko na si Daddy.

Katatapos lang ng night shift niya.

May bahagyang eye bags.

May pagod sa mga mata.

Pero pareho pa rin ang ngiti.

"Good morning."

I smiled.

"You should be sleeping."

"I know."

"But first..."

Kinuha niya ang isang tray.

Nandoon ang pregnancy milk ko.

Mga vitamins.

At isang maliit na mangkok ng prutas.

"Breakfast first."

Napangiti ako.

"You never forget."

"I don't plan to."

Habang umiinom ako...

Napansin kong mas maayos na ang kanan niyang braso.

May galaw na.

Hindi pa rin katulad ng dati.

May mga peklat na.

Malinaw.

Mula sa kamay.

Paakyat sa bisig.

May ilan sa dibdib.

May ilan sa leeg.

May isa ring manipis na guhit sa pisngi.

Nang mapansin niyang nakatingin ako...

Ngumiti siya.

"Battle scars?"

I nodded quietly.

"They're healing well."

"They're beautiful."

Napakurap siya.

"I wasn't expecting that answer."

I smiled.

"I'm serious."

"I don't see scars."

"I see the day you chose our family."

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos...

Lumapit siya.

At bago pa ako makasagot, marahan niyang hinawakan ang pisngi ko at hinalikan ako sa labi nang mahaba—banayad, mainit, at puno ng lahat ng hindi niya kailangang sabihin.

Nang humiwalay siya, halos magkadikit pa rin ang noo namin.

"I'd still choose that way."

"You look at me like I'm a Superhero."

Napangiti ako, at marahang hinaplos ang pisngi niya.

"Because you are."

"And I appreciate you more than you'll ever know."

"You make me feel loved every single day."

Pagkatapos ng almusal...

Ako ang naghanda ng iced coffee niya.

Katulad ng lagi.

Inilapag ko iyon sa workstation niya.

He looked up immediately.

"My favorite."

"I know."

He took one sip.

Closed his eyes.

Then smiled.

"Perfect."

"I had a good teacher."

"You mean me?"

"You."

Habang nagtatrabaho siya...

Binuksan ko ang tablet.

May notification.

Good Morning, Mommy.

Week 24

Baby Lyra is approximately...

Napangiti ako.

Hindi ko na kailangang isipin kung kailan ang susunod na vitamins.

Kung ilang baso na ang nainom kong tubig.

Kung gaano na kalaki ang baby.

Nandoon lahat.

Simple.

Madaling gamitin.

At sa ibaba...

May bagong note.

Daddy's Entry

Binuksan ko.

Mommy slept six hours.

Baby kicked while Mommy laughed at Hunter's dinosaur impression.

Remember to rest this afternoon.

I love you.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi talaga siya marunong magmahal nang kalahati.

Hindi lang buo.

Mas higit pa.

Bandang tanghali...

Narinig ko ang dalawang maliliit na yabag.

Hunter climbed beside me carefully.

"Daddy said..."

"No climbing."

"So..."

"I ask first."

Napangiti ako.

"You may sit beside Mommy."

He smiled proudly.

"I remembered."

Stella gently rested her head on my shoulder.

"Baby kicked?"

"A little while ago."

Her eyes widened.

"Again?"

"Maybe."

She leaned toward my tummy.

"Baby..."

"It's Achi."

"We wait."

Parang nakikipag-usap talaga siya.

At hindi ko alam kung bakit...

Pakiramdam ko...

Talagang nakikinig si Lyra.

Nang matapos ang trabaho ni Daddy...

Lumabas siya ng kwarto.

Diretso sa akin.

Hindi muna siya umupo.

Hindi muna siya kumuha ng tubig.

Lumuhod muna siya.

Sa pagitan ng mga hita ko.

Katulad ng nakasanayan na namin.

Marahan niyang iniangat ang laylayan ng maternity dress ko.

Lumantad ang tiyan ko.

Mas malaki.

Mas bilog.

Mas mabigat.

Parang ilang segundo siyang walang sinabi.

Pinagmamasdan lang.

Na para bang...

Hindi siya nagsasawang tingnan ito.

Marahan niyang inilapat ang kaliwang palad niya sa balat ko.

Mainit.

Magaan.

"Hello there..."

"Our little Lyra."

Napangiti ako.

"She likes your voice."

"I hope so."

"She usually kicks."

"Really?"

I nodded.

"Try."

Napangiti siya.

Lumapit nang kaunti.

"Hi, sweetheart."

"Daddy just finished work."

"I'm coming to see you now."

Halos kasabay ng mga salitang iyon...

May isang malakas na sipa, at napasinghap ako, dahilan para kusang gumalaw ang balakang ko.

Napatawa kaming dalawa.

"There she is."

He laughed softly.

"I think she recognizes you already."

"I've been talking to her every day."

"I know."

Hindi pa rin siya umaalis.

Patuloy lang ang marahang paghimas sa tiyan ko.

Parang kabisado na ng palad niya ang bawat kurba nito.

"Mommy."

"Hm?"

"Too heavy today?"

"A little."

"Back pain?"

"A little."

"Any nausea?"

"Not today."

"Any swelling?"

"My feet."

"Any pain anywhere else?"

"Just a little."

He looked at me carefully.

"Are your breasts getting heavier?"

Napangiti ako nang mahina.

"A little."

He immediately nodded.

"Just tell me if it already bothers you, okay?"

Tiningnan ko siya, natunaw sa lambing ng boses niya.

"But Cha, I am happy it's getting heavier."

Mas lumawak ang ngiti niya.

"At least Lyra is assured with milk soon, right?"

Napangiti ako nang tuluyan, puno ang puso ko ng pasasalamat at pagmamahal.

"You always know how to make me feel cared for."

Ngumiti siya nang may lambing.

"Of course I know, I am your husband... technically 7 years and counting."

"With proof of evidences, your honor."

Napatawa ako nang mahina, saka lalo akong lumapit hanggang magdikit ang noo namin. "Then I plead guilty, Your Honor," sabi ko, mahina pero puno ng init ang boses ko. "Guilty of loving you too much, guilty of memorizing every little thing that keeps you and our kids safe, and guilty of wanting to spend the rest of my life proving it to you." Hinaplos ko ang likod ng kamay niya gamit ang hinlalaki ko, at napangiti ako nang makita kong lalo pang lumambot ang mga mata niya. "Seven years and counting, and I'd still choose you every single time."

Kinagabihan...

Habang naghahanda ako ng hapunan...

Napansin kong may binubuksan siyang application sa phone niya.

Ilang segundo lang...

May tumunog.

Order Confirmed.

Napatingin ako.

"You ordered dinner?"

He nodded.

"I did."

"But I can still cook."

"You can."

He smiled.

"But you don't have to."

Lumapit siya.

Maingat niyang inalalayan ang likod ko, dahil nitong mga nakaraang araw ay madalas iyong kumikirot at sumasakit.

At marahan niya akong hinalikan sa noo.

"You've been carrying our daughter all day."

"Let me carry dinner."

Napatawa ako.

"You always make everything sound romantic."

"I mean every word."

Pagdating ng pagkain...

Kompleto.

May gulay.

May isda.

May sabaw.

May prutas.

Tinignan ko siya.

"You checked the nutrition again?"

"I always do."

"I know."

"I need both my girls healthy."

"Your girls."

He smiled.

"You're right."

"Your girls."

Tahimik siyang kumuha ng pagkain, hindi niya pinili ang isda para sa sarili niya, kundi para sa akin—para sa amin. Kaya kumain pa rin siya—kaunti lang, sapat lang para hindi siya magutom—mas konti kaysa kapag ako ang nagluluto. Nasa harap na rin naman ng dining table ang lahat, kaya hindi na siya nag-order pa ng hiwalay para sa sarili niya. Alam niyang dagdag gastos lang iyon, at mas gusto niyang unahin ang mga kailangan namin kaysa sa sarili niyang preference.

Napatingin ako sa kanya habang kumakain siya nang maingat, at hindi ko napigilang magsalita nang mahina, puno ng lambing.

"Next time, I'll cook for you again, Daddy. Let me make it up to you."

Tumingin siya sa akin, may banayad na ngiti sa labi.

"I know you would, but next time, okay?" sabi niya nang mahinahon. "For now, we follow what you need."

Napangiti ako nang mas malawak, at marahang hinawakan ang kamay niya sa ibabaw ng mesa. "Okay," bulong ko, puno ng pasasalamat at pagmamahal. "Thank you for always taking care of us. I love you so much, Kiko."

Mas lumambot ang tingin niya, at marahan niyang pinisil ang kamay ko. "And I love you more than you know, Cha. Always."

Gabi na.

Natapos nang maligo ang kambal.

Naihanda na ni Daddy ang gatas nila.

At ang pregnancy milk ko.

Habang iniinom nila iyon...

Kinuha ko ang paborito nilang storybook—The Elves and the Shoemaker.

Daddy sat beside me.

Tahimik.

Nakikinig.

Habang nagkukuwento ako.

"Once upon a time," I began, "may isang mahirap na sapatero na halos maubusan na ng katad. Isang gabi, iniwan niya ang huling piraso sa mesa at natulog nang malungkot dahil hindi niya alam kung paano siya kikita kinabukasan."

Kinabukasan, pagbangon niya, may nakahandang isang pares ng napakagandang sapatos.

Napangiti ako habang binabasa ang susunod na bahagi.

"Who made these shoes?" bulong ng sapatero.

Hindi niya alam na may dalawang munting duwende na dumating habang siya ay natutulog.

Sa bawat gabi, gumagawa sila ng bagong sapatos. At sa bawat umaga, mas marami ang bumibili. Hanggang sa unti-unting gumanda ang buhay ng sapatero at ng kanyang asawa.

Pagkaraan ng ilang gabi, nagpasya ang mag-asawa na magpasalamat.

"Let's make them clothes," sabi ng asawa.

"Yes," sabi ng sapatero. "They deserve kindness too."

Kaya gumawa sila ng maliliit na damit at sapatos para sa mga duwende.

Nang bumalik ang mga duwende at makita ang regalo, napangiti sila nang malaki.

"Thank you!" sabi ng isa.

"Now we can dance and play in our new clothes!" sabi ng isa pa.

At mula noon, hindi na sila bumalik, pero hindi na rin nagkulang ang biyaya sa bahay ng sapatero.

Pagkatapos ng kuwento...

Hunter raised his hand.

"Story says..."

"Kindness wins."

"Why?"

Napangiti ako.

"Because kindness helps people feel safe."

Stella looked at Daddy.

"Daddy safe."

He smiled.

"I try."

"You always."

Hunter nodded seriously.

"Daddy safe."

"Mommy safe."

"Baby safe."

Simple lang ang sinabi niya.

Pero sapat iyon para maramdaman kong...

Naalala pa rin nila.

Hindi ang aksidente.

Kundi ang pagmamahal.

Nang makatulog ang kambal...

Pumasok kami sa kwarto.

Tahimik.

Mahina lang ang ilaw.

Humiga ako sa kaliwang tagiliran.

Ilang segundo lang.

Nagkatinginan kami ni Kiko sa ilalim ng mahina at malambot na ilaw. Walang nagsalita agad. Parang pareho naming alam na hindi na kailangan. Dahan-dahan niyang hinawakan ang laylayan ng suot kong damit, maingat na maingat, na para bang kahit ang pinakamaliit na galaw ay dapat may lambing. Ako naman, marahan kong hinawakan ang mga butones ng polo niya at isa-isang binuksan iyon habang nakatingin lang siya sa akin, may ngiting halos hindi na niya maitago.

Unti-unting nahulog sa sahig ang mga piraso ng tela—una ang damit ko, saka ang polo niya, hanggang sa pareho na kaming mas magaan, mas totoo, mas malapit sa isa't isa. Walang pagmamadali. Walang alinlangan. Tanging ang init ng mga kamay niya sa bewang ko, ang banayad na haplos niya sa tiyan ko, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang ako pa rin ang pinili niya sa bawat pagkakataon.

Lumapit siya at hinalikan ako nang marahan, pagkatapos ay mas matagal, mas masidhi, mas puno ng lahat ng pagod at pananabik na ilang araw naming kinimkim. Hinayaan ko ang sarili kong sumabay sa kanya—sa init, sa lambing, sa tahimik na pagnanais na matagal na naming parehong pinipigilan. Dahan-dahan niya akong inakay palapit, at nang mapaupo ako sa kanya, kusa na ring gumalaw ang aking mga balakang sa banayad na ritmo ng aming paghinga at paglapit sa isa't isa. Hinawakan niya ang bewang ko, ginabayan ang bawat galaw ko na para bang alam niya ang eksaktong paraan para manatili kaming pareho sa iisang himig.

At nang tuluyan kaming mapalapit sa isa't isa, saka lang namin hinayaang manaig ang katahimikan ng gabi.

Sa katahimikan ng kwarto, sa ilalim ng mahina at malambot na ilaw, unti-unti kaming naglapit. Isang halik lang sana—pero naging mas mahaba, mas masidhi, mas puno ng lahat ng pagod, pananabik, at pagmamahal na ilang araw naming kinimkim. Hinawakan niya ang mukha ko na parang ako lang ang tanging bagay na mahalaga sa mundo, at ako naman, hindi na rin umatras. Hinayaan ko ang sarili kong malunod sa init ng mga kamay niya, sa lambing ng mga halik niya, sa paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko na para bang dasal.

Mabagal, maingat, at puno ng pag-aalaga ang bawat galaw namin. Walang pagmamadali. Walang alinlangan. Tanging ang matagal nang apoy na pareho naming piniling huwag nang pigilan. Hanggang sa tuluyan naming isinuko ang sarili namin sa isa't isa—sa init, sa pagnanasa, at sa matinding pag-ibig na hindi na kailangang ipaliwanag pa.

At nang matapos ang lahat, nanatili siyang nakayakap sa akin na para bang ayaw na niyang bitawan kahit kailan.

Nararamdaman ko na ang paborito kong yakap.

Marahan akong binalot ng kumot ni Daddy, hinila iyon hanggang sa dibdib ko, at pareho kaming nanatiling walang saplot sa ilalim nito.

Ang kanang braso niya... puno ng mga marka.

Mas kaya na akong yakapin ngayon.

Bagaman maingat pa rin.

Ang kaliwang braso niya...

Nakapulupot sa tiyan ko.

Minsan, marahan din niyang hinahaplos ang balakang ko para maibsan ang kirot.

Kasama ng kanan.

Parehong nakadampi kay Lyra.

Marahan niyang isinandal ang ulo ko sa kanang dibdib niya.

Doon ako muling pinahinga.

"Comfortable?"

"I am."

"Too tight?"

"No."

"I missed holding you like this."

Napangiti ako.

"I missed it too."

Tahimik kaming nanatili roon.

Walang nagsasalita.

Wala nang kailangang sabihin.

Ramdam ko ang paghinga niya.

Ramdam niya ang bawat galaw ni Lyra.

At sa gitna ng katahimikang iyon...

May isa na namang bagay akong lubos na naunawaan.

Maraming tao ang nagsasabing ang tahanan ay isang lugar.

Pero para sa akin...

Hindi.

Ang tahanan...

Ay ang lalaking araw-araw na pinipiling alagaan ako nang buong puso.

Ang kambal na walang sawang nagtatanong at nagpapangiti sa akin kahit pagod na ako.

Ang maliit na batang babaeng kumikilos sa loob ng tiyan ko, na para bang araw-araw ay nagpapaalala kung gaano ako kaswerte.

At ang mga gabi...

Kung saan kahit pagod na pagod na si Daddy...

Pinipili pa rin niyang yakapin kaming tatlo bago siya matulog, at sa bawat yakap na iyon, ramdam ko ang init ng aming pagiging mag-asawa—ang mga marahang halik, mas mahahabang haplos, at mga sandaling kami lang ang nakakaalam—na nagpapaalala sa aming dalawa na kahit buntis ako, hindi nawawala ang intimacy namin, kundi lalo pa itong nagiging mas buhay at mas mapaglaro.

Kung hindi dahil sa mga gabing pinili naming mahalin ang isa't isa nang buong-buo—sa mga halik, yakap, at pagtatalik na naging simula ng aming pamilya—hindi sana narito sina Hunter at Stella. At kung hindi rin dahil sa parehong pagmamahalan na iyon, wala sanang isa pang munting buhay na ngayon ay lumalaki sa loob ng tiyan ko. Sa bawat tibok ng puso ni Lyra, lalo kong naaalala na ang pag-ibig naming dalawa ang naging daan kung bakit naging totoo ang lahat ng ito.

Doon ko muling naisip...

Na ang pinakamagandang tahanan...

Ay hindi gawa sa pader.

Kundi sa mga taong araw-araw mong ipinagpapasalamat na dumating sa buhay mo.

Sa mga taong minamahal mo nang buong-buo.

At sa mga taong, sa kabila ng lahat...

Araw-araw ka ring pinipiling mahalin pabalik.