Until We Became Five

Six months and two weeks.

May mga gabi...

Na hindi ko talaga maintindihan kung paano kinakaya ni Daddy.

Kapag iniisip ko ang buong araw niya...

Napapagod na agad ako para sa kanya.

Nine o'clock ng gabi hanggang five o'clock ng umaga.

Night shift.

Pagkatapos...

Hindi agad siya natutulog.

Una niyang sisiguraduhin na nakainom ako ng pregnancy milk.

Nakainom ang kambal ng gatas.

Naiprepare ang vitamins ko.

May good morning kiss ako.

Maiinom niya ang iced coffee na ginagawa ko.

Mache-check ang tablet.

Matitingnan kung may kailangan akong idagdag sa grocery.

Saka pa lang siya matutulog.

Minsan...

Dalawang oras lang ang tulog.

Minsan tatlo.

Minsan...

Hindi pa yata umaabot doon.

Pero kahit kailan...

Hindi ko siya narinig na nagsabing pagod na siya.

Nang umagang iyon...

Nagising ako bago siya.

Tahimik pa ang kwarto.

Nakatalikod siya sa akin.

Mahimbing ang tulog.

Unti-unti kong hinaplos ang buhok niya.

Napansin kong...

May maliit na notebook pa ring nakabukas sa bedside table.

Curious akong lumapit.

Hindi ko naman intensyong magbasa.

Pero isang pahina ang nakabukas.

At agad kong nakita ang sulat-kamay niya.

Things to improve this week

Increase Mommy's water intake reminders.

Add baby's movement visualization.

Improve symptom tracker.

Include easier breathing exercise guide.

Add nesting checklist before third trimester.

Napakagat ako sa labi.

Hindi pa rin pala siya tapos.

Akala ko...

Nagawa na niya ang lahat.

Pero hindi.

Patuloy pa rin niyang pinapaganda ang application.

Patuloy pa rin niyang iniisip...

Kung paano magiging mas madali ang pagbubuntis ko.

Napansin kong gumalaw siya.

Unti-unting nagmulat.

Pagkakita sa akin...

Ngumiti agad.

"Good morning, Mommy."

Lumapit ako.

At marahan siyang hinalikan sa noo.

"Good morning."

"You've been awake long?"

"Just a little."

Napansin niya ang notebook.

"You saw it."

"I did."

Kinamot niya ang batok niya.

"I still have a few ideas."

Napangiti ako.

"Of course you do."

Tumayo siya.

Kahit antok pa.

Una niyang ginawa...

Hindi ang magkape.

Hindi ang mag-phone.

Hindi ang umupo.

Kundi...

Maghanda ng pregnancy milk ko.

Tahimik ko lang siyang pinagmamasdan.

Mas maayos na ang galaw ng kanan niyang kamay.

Hindi pa rin ganap.

Pero mas maayos na kaysa dati.

Paminsan-minsan...

Napapahawak pa rin siya sa mga peklat niya.

Pero hindi siya nagrereklamo.

Hindi kailanman.

Pagkatapos naming mag-almusal...

Habang umiinom siya ng iced coffee...

Lumapit ako sa kanya.

Tinanggal ko nang marahan ang salamin niya.

Tumingin siya sa akin, nagtataka.

"What?"

Ngumiti ako.

"Nothing."

"I just wanted to see your eyes."

Napatawa siya nang mahina.

"You can see them every day."

"I know."

"But today..."

"I want to tell them something."

Bahagya niyang ikiniling ang ulo niya.

"What?"

Lumapit ako.

Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya.

"Daddy..."

"Thank you."

"For what?"

"For every morning."

"For every night."

"For every reminder."

"For every research."

"For every solution."

"For making me feel like..."

"I'm never carrying this pregnancy alone."

Tahimik lang siyang nakatingin.

Parang hindi niya alam ang isasagot.

Hanggang sa marahan siyang ngumiti.

"I never thought of it that way."

"I know."

"You probably just thought..."

"'This needs a solution.'"

Napatawa siya.

"...Maybe."

Hinawakan ko ang kaliwang kamay niya.

"That's one of the reasons I love you."

"You don't solve problems because you want credit."

"You solve them because you love us."

Tahimik.

Napakagaan ng katahimikan.

Parang pareho naming inuunawa ang bawat salita.

Maya-maya...

Lumuhod siya sa harap ko.

Katulad ng nakasanayan.

Marahan niyang iniangat ang laylayan ng maternity dress ko.

Humawak siya sa bilugan kong tiyan.

Pareho kaming napangiti.

"She's getting stronger."

"I think so."

"I felt her all night."

Marahan niyang hinaplos ang tiyan ko.

"Hello, Lyra."

"Daddy's here."

"I heard Mommy saying thank you."

"I should be thanking her too."

Tumingin ako sa kanya.

"For what?"

Ngumiti siya.

"For trusting me."

"For carrying you."

"For letting me witness all of this."

Napapikit ako.

Hindi ko talaga maintindihan.

Bakit kahit siya ang halos hindi natutulog...

Ako pa rin ang pinapasalamatan.

Bandang hapon...

Weekend.

Ibig sabihin...

Mattress day.

Katulad ng nakasanayan...

Inilatag ni Daddy ang malaking mattress sa sala.

Ginawang headboard ang sofa.

Ako ang nag-ayos ng mga unan.

Ang kambal...

Nagdala ng mga libro.

Mga dinosaur.

Mga stuffed toys.

Humiga si Daddy sa kandungan ko.

Habang hinihimas ko ang buhok niya...

Sunod-sunod na naman ang tanong.

Hunter raised his hand.

"Daddy."

"When baby come..."

"You still hug Mommy?"

Napatawa si Daddy nang mahina.

"Always."

Tumango si Hunter.

"Good."

Tumingin si Stella sa akin.

"Mommy..."

"You smile more."

"I do?"

Tumango siya.

"Daddy make."

Napatawa ako.

"He does."

Kinagabihan...

Habang binabasahan ko sila ng kuwento...

Tahimik na nakikinig si Daddy.

Gaya ng lagi.

Pagkatapos kong ipaliwanag ang moral ng kuwento...

Napansin kong nakangiti siya.

"What?"

Tanong ko.

"You always explain feelings beautifully."

"You think so?"

"I know so."

"The twins understand emotions because of you."

Ngumiti ako.

"They understand questions because of you."

Napatawa siya.

"Good teamwork."

"The best."

Nang makatulog ang kambal...

Tahimik kaming pumunta sa aming kwarto.

Humiga ako sa kama.

Ilang segundo lang...

Naroon na naman siya.

Yumakap mula sa likod.

Ang mukha niya...

Nakasandal sa balikat ko.

Parehong kamay...

Nakapatong sa tiyan ko.

Tahimik.

Mainit.

Ligtas.

"Daddy?"

"Hm?"

"Are you happy?"

Hindi siya agad sumagot.

Ramdam ko muna ang marahan niyang halik sa balikat ko.

Pagkatapos...

Sa leeg.

Sa noo ko.

Saka siya nagsalita.

"I don't think happy is a big enough word anymore."

Napangiti ako.

"Then what?"

"I think..."

"I'm home."

Napaluha ako.

Hindi dahil malungkot.

Kundi dahil...

Sa buong buhay ko...

May mga pagkakataong iniisip kong ang pagmamahal ay nasa malalaking bagay.

Sa engrandeng sorpresa.

Sa mamahaling regalo.

Sa malalaking deklarasyon.

Pero mali pala ako.

Ang pagmamahal...

Ay nasa lalaking nagpupuyat para gumawa ng application.

Sa lalaking nagre-research ng bawat sintomas ko.

Sa lalaking kahit may peklat pa ang katawan...

Mas inuuna pa ring alagaan ang buntis niyang asawa.

Sa lalaking araw-araw pinaparamdam sa akin...

Na ang bawat pagbabago ng katawan ko...

Ay mas lalo lang niyang minamahal.

At habang mas lumalaki ang tiyan ko...

Mas lumalaki rin ang paghanga ko sa kanya.

Hindi lang bilang asawa.

Hindi lang bilang Daddy ng mga anak namin.

Kundi bilang lalaking...

Tahimik na pinipiling mahalin kami...

Sa bawat ordinaryong araw.

At para sa akin...

Wala nang mas extraordinary pa roon.