Until We Became Five

Six months and three weeks.

May mga bigat na nakikita.

At mayroon ding...

Hindi agad napapansin.

Ang bilog ng sinapupunan ko...

Kita agad.

Ang pamamaga ng mga paa ko...

Napapansin kapag hindi na kasya nang maayos ang sandals ko.

Ang pagbagal ng lakad ko...

Naririnig sa mas maingat kong mga hakbang.

Pero may ibang bigat na hindi nakikita.

Ang pagod na dala ng bawat araw.

Ang pangambang tahimik na sumasabay sa bawat galaw ni Lyra sa loob ng sinapupunan ko.

Ang responsibilidad ng pagpapalaki sa dalawang maliliit na batang umaasa sa amin.

At ang bigat na kusang kinukuha ni Daddy mula sa mga balikat ko...

Bago ko pa man amining nahihirapan na ako.

Lunes ng umaga iyon.

Katatapos lang ng night shift ni Daddy.

Nasa kama pa ako nang marinig ko ang marahang pag-click ng mouse mula sa workstation niya sa kaliwang bahagi ng kama.

Mahina ang ilaw ng monitor.

May headset pa siya.

Nakatayo sa tabi ng keyboard ang halos ubos na niyang iced coffee na ginawa ko bago magsimula ang shift niya kagabi.

Akala ko nasa huling call pa siya.

Pero nang tumingin ako sa oras...

Past five na.

Tapos na dapat ang trabaho niya.

Gayunpaman...

May binabasa pa rin siyang spreadsheet.

May dalawang browser window na nakabukas.

At may maliit na notebook sa tabi ng keyboard.

Hindi ko na kailangang tanungin kung ano ang ginagawa niya.

May nakita na naman siyang bagay na gusto niyang ayusin.

May prosesong gusto niyang gawing mas mabilis.

May risk na gusto niyang bawasan.

Ganito si Kiko.

Kapag may nakita siyang problema...

Hindi niya kayang basta tingnan lang.

Kailangan niyang maintindihan.

Kailangan niyang hanapan ng solusyon.

Minsan, kapag tinitingnan mo siya mula sa malayo...

Mukha siyang seryoso palagi.

Bahagyang nakakunot ang noo.

Parang may sariling mundo na hindi basta pinapasok ng iba.

May mga pagkakataong maaari siyang magmukhang malamig...

O kahit mayabang sa unang tingin.

Pero ang totoo...

Hindi iyon yabang.

Hindi iyon paglayo.

Kundi lalim ng pagtuon.

Dahil sa likod ng seryosong mukha na iyon...

May isang lalaking buong puso ang ginagawa ang lahat—

Para sa akin.

Para sa mga anak namin.

Para sa munting batang babae na ligtas na lumalaki sa loob ng sinapupunan ko.

"Daddy."

Agad siyang lumingon.

Tinanggal niya ang headset.

"You're awake."

"I am."

Isinara niya agad ang laptop.

"Do you need something?"

Napangiti ako.

Hindi man lang niya tinanong kung bakit ako gising.

Ang una niyang naisip...

Kung may kailangan ako.

"I'm okay."

"Are you sure?"

"Yes."

He stood from his chair.

"Back pain?"

"A little."

"Leg cramps?"

"Not today."

"Do you feel dizzy?"

"No."

"Any unusual pressure?"

Napatawa ako nang mahina.

"Good morning to you too."

Napangiti siya.

"Good morning, Mommy."

Lumapit siya sa kama.

Pagkatapos ay yumuko.

Marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Isa.

Dalawa.

At isa pang mas matagal.

"Good morning, Lyra."

Idinampi niya ang palad niya sa sinapupunan ko.

Halos kasabay noon...

May mahinang galaw mula sa loob.

Napangiti siya.

"And good morning to you too."

Maingat niya akong inalalayan para makaupo.

Inayos niya ang mga unan sa likod ko.

Nagdagdag pa ng isa sa bandang baywang.

Pagkatapos ay tiningnan niya ang pagkakaupo ko na parang may sinusukat.

"Better?"

"A little."

He adjusted the pillow again.

"Now?"

"Much better."

He nodded.

"Good."

Napatingin ako sa sarado niyang laptop.

"You were still working."

"I was finishing something."

"Your shift ended."

"I know."

"You need sleep."

"I will."

Tinaasan ko siya ng kilay.

"When?"

He smiled.

"After breakfast."

"And milk."

"And vitamins."

"And checking my swelling?"

"Correct."

"And making sure the twins eat?"

"Also correct."

"And then you'll remember another task."

He paused.

"...Possible."

Napailing ako habang natatawa.

"Exactly."

Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya.

"Daddy... please rest."

Tumingin siya sa akin, tahimik, pero malinaw ang pag-unawa sa mga mata niya.

"Mom, you know why I am doing this right?"

Tumango ako.

"I know."

Hinaplos ko ang pisngi niya.

"I know you're doing this for us... for me... for the kids... for Lyra."

Bahagya akong napahinga.

"But I'm worried."

Napakunot ang noo niya.

"I'm fine."

"Daddy..."

Mas hinigpitan ko ang hawak ko sa kamay niya.

"You've been pushing yourself too much."

"You barely sleep."

"And your body... it's still recovering."

Tahimik siya.

Hindi sumagot agad.

"You remember what the doctor said."

Napatingin siya sa akin.

"Stress... lack of sleep... those can trigger your seizures."

Bahagyang nanghina ang boses ko.

"And I don't want that to happen again."

Hindi ko napigilang mapapikit sandali.

"Please..."

Pagmulat ko, diretso akong tumingin sa kanya.

"Please take care of yourself too."

Tahimik ang ilang segundo.

Pagkatapos...

Huminga siya nang malalim.

"Cha..."

Hinawakan niya ang kamay ko.

"I can't promise."

Napakurap ako.

Masakit marinig.

Pero hindi ako nagalit.

Hindi rin ako nagtampo.

Dahil kilala ko siya.

"But I will try," dagdag niya.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

"If I am already sure that everything is stable... okay?"

Tahimik akong napangiti.

May lungkot.

Pero mas nangingibabaw ang pag-unawa.

Lumapit ako sa kanya.

Hinawakan ko ang mukha niya.

"Daddy..."

Mahina kong sabi.

"I appreciate everything you do."

"Every single thing."

Hinalikan ko ang noo niya.

"But you don't have to carry everything alone."

Hinaplos ko ang pisngi niya gamit ang hinlalaki ko.

"We're here."

"I'm here."

"And I need you... healthy."

Hindi lang para sa akin.

Kundi para sa mga anak namin.

Para sa sarili niya.

Hinila ko siya nang marahan.

At niyakap.

Mahigpit.

Pero maingat.

"Thank you for trying."

Mahina kong bulong.

"That's enough for me."

He let out a soft breath, then gave a small, tired smile.

"Of course I will rest... if there's no questions for Daddy, right?"

Napatawa ako nang mahina.

Lumapit ako sa kanya at marahan siyang hinalikan sa labi.

Isang halik na hindi nagmamadali.

Isang halik na puno ng pasasalamat.

At pagmamahal.

Paglayo ko, hinawakan ko ang pisngi niya.

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

"Daddy..."

Mahina kong sabi.

"I really love you."

Hindi siya nagsalita.

Pero nakita ko kung paano lumambot ang mga mata niya.

Hinaplos ko ang buhok niya.

"And you know what..."

Bahagya akong napangiti.

"I wouldn't even mind having another baby after this."

Napakunot ang noo niya, bahagyang nagulat.

"Another?"

Tumango ako.

"Yes."

Hinawakan ko ang kamay niya at inilapat sa sinapupunan ko.

"Because I know..."

Mahina kong sabi.

"I have you."

"You're a hardworking father."

"You love us... completely."

"And there's never a time you make me feel like I'm not your priority."

Napahinga ako nang malalim.

"And next... our children."

Hinaplos ko ang kamay niya.

"So no matter how heavy things get..."

Ngumiti ako sa kanya.

"I know I won't be carrying it alone."

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Parang may gustong sabihin.

Pero hindi niya kailangan.

Dahil ramdam ko na.

Sa paraan ng paghawak niya sa akin.

Sa paraan ng pagtingin niya.

Sa paraan ng pananatili niya.

Palagi.

"Daddy... nap ka nalang muna."

Bahagya siyang napakurap, halatang mabigat na ang mga mata.

"I'll order the breakfast."

Hinaplos ko ang pisngi niya.

"If the food came already, I'll wake you up."

Ngumiti ako nang marahan.

"Go on... have some rest."

Sandali siyang tumingin sa akin.

Pagod.

Tahimik.

Pero puno pa rin ng lambing.

Lumapit siya.

Marahan niya akong hinalikan sa labi.

Isang halik na mabagal.

Mainit.

At puno ng pagod na hindi na niya kayang itago.

"I love you."

Mahina niyang sabi.

"A lot."

Napangiti ako.

"I know, engineer..."

Hinaplos ko ang buhok niya.

"So can you now sleep?"

Bahagya siyang tumango.

Ngumiti.

Pagod.

Inaantok.

Pero payapa.

Humiga siya sa kama.

Nakatagilid.

Lumapit siya sa akin.

At ipinalibot ang kaliwang braso niya sa katawan ko.

Ang kamay niya...

Maingat na napunta sa ibabaw ng sinapupunan ko.

Parang instinct.

Parang doon siya pinaka-kumportable.

Hinaplos ko ang buhok niya.

Hindi pa man ako nakakabawi ng hinga...

Mahimbing na agad ang tulog niya.

Ganun siya kapag sobrang pagod.

Isang iglap lang...

Tuluyan na siyang nawawala sa mundo.

Tahimik ko siyang pinagmamasdan.

Ang mukha niyang sa wakas ay walang iniisip.

Walang sinusolusyunan.

Walang hinahabol.

Kundi pahinga lang.

At doon ko muling naalala—

Kung gaano siya nagsusumikap.

Kung gaano niya kami kamahal.

At kung gaano niya ibinibigay ang lahat...

Kahit kapalit ay sarili niyang pagod.

Mahina kong hinaplos ang kamay niyang nakapatong sa sinapupunan ko.

"Rest, Daddy..."

Mahina kong bulong.

"We're okay."

"And we're here."