Until We Became Five

Twenty-eight weeks.

Pitong buwan.

Opisyal na akong nasa third trimester.

Hindi na lamang ito ang yugtong unti-unti naming nilalapitan.

Narito na kami.

At sa simpleng pagbabagong iyon sa bilang ng linggo...

Parang mas naging totoo ang lahat.

Mas malapit.

Mas mabigat.

Mas nakakatakot.

Pero higit sa lahat...

Mas kapana-panabik.

Maagang-maaga pa nang maramdaman kong gumalaw si Kiko sa kaliwang bahagi ng kama.

Katatapos lamang ng night shift niya.

Naka-on pa ang tatlong monitors sa workstation.

May spreadsheet sa una.

May design file sa pangalawa.

At nakabukas sa pangatlo ang Bump app.

Isang bagong notification ang nasa gitna ng screen.

Week 28 — Third Trimester

Tahimik niya iyong tinitigan.

Pagkatapos ay lumingon sa akin.

Kahit mabigat na ang mga mata niya...

Unti-unting lumitaw ang ngiti sa mukha niya.

"Seven months now."

Isinara niya ang huling work file bago inilapit ang office chair sa kama.

"Officially in the third trimester."

Dahan-dahan siyang yumuko sa akin.

Hinalikan muna ang noo ko.

Pagkatapos ang labi ko.

"Good morning, Mommy."

Inilagay niya ang palad sa tiyan ko.

"And good morning to our third-trimester microbot."

Napangiti ako.

"She's awake."

"Is she?"

Hinaplos niya ang bahagi kung saan ko huling naramdaman ang galaw ni Lyra.

"Wanna be Daddy's little genius as well?"

Parang hinihintay lamang iyon ni Lyra.

Isang malinaw na sipa ang tumama sa ilalim ng palad niya.

Napaatras nang bahagya si Kiko dahil sa gulat.

Pagkatapos ay natawa.

"I think Daddy has to prepare for more interrogations."

Natawa rin ako.

"Three children asking you questions all day."

"I created my own technical review panel."

"That sounds like your dream."

"And my greatest operational risk."

Sabay kaming natawa.

Ngunit hindi niya inalis ang kamay niya sa tiyan ko.

Nanatili iyon doon.

Hinahaplos si Lyra habang pinagmamasdan niya ako.

Sinubukan kong bumangon.

Pero bago pa tuluyang umangat ang katawan ko...

Agad siyang tumayo.

"Hold on."

Inilagay niya ang isang kamay sa likod ko.

"Don't stand yet."

"Let me move the pillow first."

Inayos niya ang maternity pillow sa likod ko at inilapit ang isa pang unan para masuportahan ang bewang ko.

"Any dizziness?"

"None."

"Any unusual pressure?"

"No."

"Any tightening this morning?"

"Not yet."

"Did you sleep properly?"

Napangiwi ako.

"Not really."

Agad naging mas alerto ang mukha niya.

"How many times?"

"I don't know. Maybe three?"

"And please don't estimate downward just so I won't worry."

"I wasn't."

"Incomplete data still creates a wrong conclusion, Mommy."

Umupo siya sa gilid ng kama.

"Tell me everything, then let me decide which parts require concern."

Napailing ako nang may ngiti.

"Four times."

"Reasons?"

"Once because I needed the bathroom. Twice because I couldn't find a comfortable position. Then Lyra started moving."

Tumango siya.

Parang inilalagay na sa isip ang bawat detalye.

Tiningnan niya ang mga paa ko.

Kapansin-pansin pa rin ang pamamaga sa magkabilang bukung-bukong.

"The swelling is still on both sides."

Marahan niyang pinisil ang balat bago muling binitiwan.

"That is less alarming than sudden swelling on only one side, but we're still telling Dr. Angeles."

"I already logged it."

Hinaplos niya ang ibabaw ng paa ko.

"You want me to massage this later?"

"You need sleep later."

"I can do both."

"Daddy."

"Let me help a bit."

Hindi na ako tumutol.

Maingat niyang minasahe ang mga paa ko.

Hindi madiin.

Hindi minamadali.

Ang bawat galaw ay tila sinusukat niya upang hindi ako masaktan.

At kahit pagod siya...

Nandoon pa rin ang buong atensyon niya.

Nang magising ang kambal...

Sabay-sabay kaming pumunta sa kusina.

Ako ang nagsimulang gumawa ng iced coffee niya habang siya ang naghahanda ng gatas.

"Hunter's milk."

Inilapag niya ang unang baso.

"Stella's milk."

Pangalawa.

"Mommy's pregnancy milk."

Pangatlo.

Pagkatapos ay tumingin siya sa basong ginagawa ko.

"And Daddy's iced coffee is pending approval from Manager Cha."

Inabot ko sa kanya ang natapos kong kape.

"Approved."

Humigop siya nang kaunti.

Pumikit pa habang nilalasahan iyon.

"You really make the best coffee in the world."

"You're exaggerating."

"I don't know why Starbucks still exists."

Napataas ang kilay ko.

"They don't know there's someone named Charlotte Tiu-Tolentino."

Napatawa ako.

"That is definitely an exaggeration."

"No, I'm telling a serious thing."

Hinawakan niya ang kamay ko.

"But thank you, Mommy."

Bahagya niya akong hinila palapit.

"Come here first."

Hinalikan niya ako sa labi.

Banayad ngunit sapat ang tagal para mapangiti ako.

"Seven months, and you still make this for me."

"I really am spoiled."

Tumigil siya.

"Actually, no."

"I am loved."

Nang subukan kong kunin ang mga plato para ihanda ang buong almusal...

Agad niya akong pinaupo.

"You may prepare the coffee."

"That is already your contribution."

"Sit down while I arrange everything else."

"We have an appointment today."

"I don't want you using your energy before we even leave the house."

Sa pagkakataong ito...

Hindi na ako nakipagtalo.

Umupo ako sa tabi ng kambal habang si Kiko ang nag-ayos ng pagkain.

Pagkatapos ng almusal...

Pinaupo niya sina Hunter at Stella sa sofa.

"A-hiya Hunter, Achi Stella, listen first."

Agad na tumingin sa kanya ang dalawa.

"No running inside the hospital."

"No touching medical equipment unless the doctor gives permission."

"You may ask questions."

"But one question at a time."

"And when Dr. Angeles is examining Mommy, you stay on the sofa."

Tumingin si Stella sa akin.

"Mommy hurt?"

"The ultrasound should not hurt Mommy."

Sagot ni Kiko.

"There may be pressure on her belly, but Mommy will tell us if she feels uncomfortable."

Hunter tilted his head.

"Lyra hear us?"

"She can hear sounds from outside."

"Your voices will be muffled because she is inside Mommy's uterus."

"But she may already recognize familiar voices."

"So yes, both of you may greet her."

"We say hi."

Sabi ni Stella.

"One at a time," paalala ni Daddy.

Bago kami umalis...

Inabot ko sana ang isang bag ng kambal.

"Charlotte."

Napahinto ako.

"That bag stays with me."

"You are carrying Lyra."

"I am carrying the bags."

"The twins will carry only their small toys."

Napatingin ako sa kanan niyang braso.

May dalawang bag na agad siyang hawak.

"Daddy, your arm."

"It's fine."

Tiningnan niya muna ang sariling hawak bago ako muling hinarap.

"I won't do this if it's not manageable."

"But the solution will not be transferring the load to the seven-month-pregnant woman."

"That option has already been rejected."

"At least tell me if it starts hurting."

"I will."

Bago buksan ang pinto...

Muli niyang sinuri ang lahat.

"Shoes comfortable?"

"Yes."

"Water bottle?"

"Here."

"Tablet?"

"In the bag."

"Prenatal records?"

"Complete."

"Hospital card?"

"Front pocket."

"Emergency medicines?"

"With me."

Tumango siya.

"Okay."

"Family deployment ready."

Bubuksan na sana niya ang pinto...

Pero tumigil siya.

Bumalik sa akin.

"But my wife first."

Hinawakan niya ang mukha ko at marahan akong hinalikan.

"I love you."

"I love you too."

"Now we can leave."

Sa loob ng FJ Cruiser...

Si Kiko mismo ang tumulong sa pag-aayos ng seat belt ko.

"Seat belt under the bump."

"Shoulder belt between your breasts."

"Tell me if anything feels too tight."

"Do you need the back pillow?"

"Yes, please."

Inayos niya iyon sa likod ko.

"Air-conditioning okay?"

"Yes."

Napatawa ako.

"How many more checks?"

"You married quality assurance."

"You married risk management."

"You also married engineering."

"You even married data analytics and design."

Ngumiti siya.

"Might as well enjoy all the perks."

"That's all part of the service."

Ngumiti ako at hinaplos ang pisngi niya.

"And I'm grateful for every part of that service."

Bahagya akong lumapit at hinalikan siya sa labi.

"Thank you for taking care of me like this, Kiko."

Hinawakan ko ang kamay niya at pinisil iyon nang marahan.

"I feel safe with you."

Tumingin siya sa akin, tila mas lumambot ang mga mata niya.

"And very loved."

Bago niya paandarin ang sasakyan...

Hinawakan niya ang kamay ko.

"Seven months."

"We're really getting closer."

"I'm excited."

Bahagyang humina ang ngiti niya.

"And yes, I'm still scared."

Pinisil ko ang kamay niya.

"Both feelings can exist at the same time."

Tumango siya.

Pagkatapos ay hinalikan ang likod ng kamay ko bago nagsimulang magmaneho.

Pagdating sa ospital...

Maingat niya akong inalalayan pababa ng sasakyan.

Isang kamay sa likod ko.

Ang isa ay nakahawak sa braso ko.

Hindi siya lumalayo nang higit sa isang hakbang.

Sa registration area...

Siya ang unang nagsalita sa nurse.

"Good morning."

"She's seven months pregnant now."

"She has been experiencing lower-back pain and mild swelling in both feet."

"No dizziness, no bleeding, and no unusual persistent tightening."

"I also logged the frequency of the discomfort po, if Dr. Angeles needs it."

Tiningnan siya ng nurse at ngumiti nang bahagya.

"Very complete po, Daddy."

Kiko nodded seriously.

"Thank you."

Nang tawagin na kami sa examination room...

Naupo ang kambal sa sofa gaya ng bilin sa kanila.

Tinulungan ako ng nurse na humiga.

"Slowly, Mommy."

Sabi ni Kiko habang hawak ang kamay ko.

"I'll support your back."

Inilagay niya ang isang kamay sa likod ko habang unti-unti akong humihiga.

"Tell me immediately if the position hurts."

"I'm okay."

Hindi pa rin niya binitiwan ang kamay ko.

Nang ilagay ni Dr. Angeles ang ultrasound probe sa tiyan ko...

Agad lumitaw ang malabong hugis sa monitor.

Tumahimik si Kiko.

Lumapit nang bahagya.

"There she is."

Ang boses niya ay halos bulong lamang.

"Hi, sweetheart."

"Daddy can see you."

Gumalaw si Lyra sa screen.

"Was that her leg?"

"Yes," sagot ni Dr. Angeles.

"She moved again."

Lumingon siya sa akin.

"Cha, look."

"She's very active."

Lumapit nang kaunti ang kambal ngunit nanatili sa tabi ng sofa.

"Hi, Lyra," bulong ni Stella.

"Baby sister," dagdag ni Hunter.

"She may hear you," sabi ni Kiko.

"Speak gently."

"One at a time, microbots."

Nang marinig sa room ang mabilis at malinaw na tibok ng puso ni Lyra...

Biglang tumahimik ang lahat.

Napatingin ako kay Kiko.

Nakatitig lamang siya sa monitor.

Nangilid ang luha sa mga mata niya.

"That sound..."

"I know we've heard it before."

"But I don't think I'll ever get used to it."

Hinawakan niya nang mas mahigpit ang kamay ko.

"That is our daughter."

"She is really there."

Pagkatapos ng examination...

Inayos ni Dr. Angeles ang mga resulta.

Nagpaalam muna si Kiko bago inilabas ang listahang malinaw na inihanda niya.

"Doctor, may I ask a few questions po?"

Ngumiti ang doktor.

"Of course."

"Is her growth still appropriate for the gestational age?"

"Are the placenta and amniotic fluid levels within the expected range?"

"Is Mommy's swelling still considered normal at this stage?"

"At what point should the lower-back pain or tightening require an immediate hospital visit?"

"What specific warning signs should we prioritize now that she is in the third trimester?"

"Should we begin monitoring Lyra's movements at a fixed time every day?"

"Are there additional nutrition adjustments we need to make?"

"Considering her previous twin delivery, are there specific risks or precautions we should prepare for this time?"

"And when should we finalize the hospital bag and birth plan?"

Napatingin ako sa kanya.

"That was a few questions?"

Tumingin siya sa akin nang seryoso.

"These are categorized questions."

"Not random questions."

"There is a difference."

Napatawa si Dr. Angeles.

Maayos ang paglaki ni Lyra.

Normal ang tibok ng puso niya.

Maayos ang placenta at amniotic fluid.

Ang pamamaga ko ay kailangang bantayan ngunit wala pang nakikitang alarming sign.

Kailangan na rin naming simulan ang mas consistent na pag-monitor sa galaw ni Lyra.

At sa mga susunod na linggo...

Mas magiging madalas na ang checkups.

Tumingin sa akin si Kiko.

"You heard Doc."

"Lyra is growing well."

"You're doing very well."

"I'm proud of you."

"You helped too."

"Then rephrase that to: I'm proud of us."

Bahagya siyang ngumiti.

"But I'm still more proud of you."

"I only organize the support part."

"You are the one carrying the actual system."

Bago ko ibaba ang damit ko...

Yumuko siya sa tiyan ko.

"You stay there for several more weeks, okay?"

"Keep growing, anak."

Hinaplos niya ang tiyan ko.

"Mommy looks beautiful with you in there."

"Daddy is preparing everything outside, so don't panic, okay?"

"Mommy is keeping you safe inside."

Ngumiti siya.

"Nothing to worry about because she is Manager Cha."

Napailing ako habang natatawa.

Sa hallway...

Mas mabagal na ang lakad ko.

Agad inayos ni Kiko ang pacing niya.

"Slow steps."

"No need to match my pace."

"I'll match yours."

"Hold my arm."

Inalok niya ang kaliwang braso.

"Not the right one if you need stronger support."

"Use my left."

"I might hurt you."

"You are not hurting me."

"And even if my arm becomes tired, I will tell you."

"Accurate data applies to Daddy too."

Napangiti ako.

"I remember."

Bago umuwi...

Iminungkahi kong kumain muna kami sa malapit.

"Are you still comfortable enough to sit outside?"

"Yes."

"I'm asking because I want you to enjoy lunch, not endure it."

"I can still enjoy it."

"Okay."

"Then we'll eat nearby."

"Nothing too salty."

"And somewhere with proper back support."

Sa restaurant...

Maingat niyang pinag-aralan ang menu.

"This has protein."

"This one has vegetables."

"We can share the soup."

Pagkatapos ay itinuro niya ang isang meal na alam kong gusto niya.

"And yes, I will order something I actually like."

Napangiti ako.

"I promised, right?"

Tumango ako.

"Behavioral improvement."

"Documented?"

"Always."

Pagdating namin sa bahay...

Ramdam ko na ang pagod sa buong katawan ko.

Bago pa ako makalapit sa mga bag...

Agad siyang nagsalita.

"No unpacking."

"Shoes off first."

"Feet elevated."

"Water."

"Then rest."

"The bags can wait."

"I only want to organize the ultrasound printouts."

"You may look at them."

"You may admire our daughter."

"You may cry over them."

"But Daddy will place them in the album."

Kinuha niya ang tablet.

"I can even update the database and document it there."

"Approved?"

"Approved."

Habang nakahiga ako sa sofa at nakataas ang mga paa...

Umupo siya sa tabi ko at binuksan ang Bump app.

"Week twenty-eight."

Nag-type siya.

"Growth appropriate."

"Heartbeat within range."

"Movement active."

"Swelling to be monitored."

"Next appointment scheduled."

Pinagmamasdan ko siya.

Ang paraan ng maingat niyang pag-input sa bawat detalye.

Ang paraan ng pag-check niya bago i-save.

"I know what you're thinking."

Sabi niya nang hindi lumilingon.

"What?"

"I'm not reducing today into data."

"The data protects the details."

"But I'll also write what happened."

Binuksan niya ang Daddy's Notes.

"Mommy officially entered the third trimester."

"Lyra moved during the ultrasound."

"Hunter asked about her heartbeat."

"Stella told her she was waiting."

"Mommy looked beautiful while watching our daughter."

Bahagya siyang tumigil.

"Daddy cried discreetly."

Napatawa ako.

"That was not discreet."

"The record may contain minor interpretation bias."

Kinagabihan...

Pagkatapos ng hapunan, paliligo, at pag-aayos ng lahat...

Bumalik kami sa living room para sa bedtime routine.

Dala ni Kiko ang tray ng gatas.

"Hunter's milk."

"Stella's milk."

"Mommy's pregnancy milk."

Tumingin siya sa amin.

"Third-trimester attendance complete."

Naupo siya sa tabi ko habang binubuksan ko ang storybook.

Mabigat na ang mga mata niya.

Halos kusang pumipikit.

"Daddy is awake."

Tumingin ako sa kanya.

"Mostly."

Bahagya siyang ngumiti.

"I'm listening."

Ang kuwento ay tungkol sa isang pamilya na naghanda bago dumating ang malakas na ulan.

May pagkain silang itinabi.

May flashlight.

May ligtas na lugar.

Hindi dahil sigurado silang may masamang mangyayari...

Kundi dahil gusto nilang maging handa kung sakali.

Pagkatapos ng kuwento...

Tumingin si Kiko sa kambal.

"Mommy is right."

"Preparing for something doesn't mean we expect something bad."

"Preparation means we care enough to be ready."

"Courage is not pretending that nothing can go wrong."

"Courage is knowing the risks and still choosing to move forward with care."

Tumango si Hunter.

"Ready, not scared?"

"You can be ready and scared," sagot ni Daddy.

"Both can be true."

Nang makatulog na ang kambal sa kanilang kwarto...

Bumalik kami sa amin.

Tinulungan niya akong humiga sa kaliwang tagiliran.

Inayos ang mga unan.

Pagkatapos ay humiga sa likod ko.

Ipinasok niya ang kamay sa ilalim ng sinapupunan ko upang saluhin ang bigat.

"She feels heavier tonight."

"Or maybe I'm just more aware now."

Hinaplos niya ang ilalim ng tiyan ko.

"Let me hold her here."

"Tell me if you need to change position."

Tahimik kaming sandali.

Pagkatapos ay tinanong ko siya.

"What did you feel during the ultrasound?"

Hindi siya agad sumagot.

"Relief."

"Pride."

"Fear."

"Gratitude."

"All at the same time."

Huminga siya nang malalim.

"I saw her moving."

"I heard her heart."

"And then I remembered that one day soon, you'll have to bring her out."

"My mind always moves from the beautiful part to the risk assessment."

I turned slightly toward him.

"Stay with the happy part first."

Bumaba ang tingin niya.

"Sorry..."

Malungkot ang mukha niya.

Hindi dahil ayaw niyang maging masaya.

Kundi dahil naroon pa rin ang takot na hindi niya basta kayang patayin.

"But I'm trying."

"I hope you believe me."

Hinawakan ko ang mukha niya.

"I do."

"Sometimes my brain just thinks preparation and assessing things are the ways to love someone."

"But I know you also need me to celebrate with you."

"So let me say this without adding a warning afterward."

Inilapat niya ang palad sa tiyan ko.

"Our daughter is healthy."

"You are doing beautifully."

"And today made me very happy."

Nangilid muli ang luha sa mga mata niya.

"Very much, Mrs. Tolentino."

Pinunasan ko ang unang luhang dumaloy sa pisngi niya.

Ngunit may sumunod pa.

"I know this delivery may be different from the twins."

"One baby instead of two."

"Your body has done this before."

"We have more experience now."

Nanginginig na ang boses niya.

"But none of those facts completely remove my fear."

"Because you are still the one who will feel the contractions."

"You are still the one who will have to open your thighs and push."

Tuluyang pumatak ang mga luha niya.

"And I will still be beside you wishing I could take your place for even one minute."

Hinaplos ko ang pisngi niya habang patuloy siyang umiiyak.

"If only I could take those..."

Napapikit siya.

"But I know I cannot."

"So I'll do everything I can do."

"I'll remind you to breathe."

"I'll hold your hand."

"And I will not leave."

Hindi ko minadaling patahanin siya.

Hindi ko sinabing huwag siyang umiyak.

Pinunasan ko lamang ang bawat luhang dumadaloy.

Hinalikan ang noo niya.

Ang pisngi niya.

At ang labi niya.

Dahil ang bawat luhang iyon...

Hindi kahinaan.

Pagmamahal iyon na wala nang mapaglagyan.

Takot na isinilang mula sa lalim ng pagpapahalaga niya sa akin.

"I need you to remember something before the third trimester becomes harder."

Mahina niyang sabi.

"I don't only see you as the mother of my children."

"I see Cha."

"The woman I fell in love with."

"The woman who still makes my coffee."

"The woman who never laughs at my technical explanations."

"The woman who makes our home warm."

"Pregnancy adds another part of you."

"It does not erase everything else."

Hinawakan niya ang mukha ko.

"You are still my wife."

"Still my best friend."

"Still the most beautiful woman I know."

"I know."

Sagot ko habang hinahaplos ang buhok niya.

"And you're still the man I choose."

Bumalik siya sa pagkakayakap sa likod ko.

Ang kamay niya ay nanatili sa ilalim ng tiyan ko.

Ang mukha niya ay nakasandal sa balikat ko.

Unti-unti nang bumibigat muli ang mga mata niya.

"Seven months completed, Cha."

Ngumiti siya.

"Third trimester started na."

"Lyra is healthy."

"Mommy is safe."

"The twins are sleeping."

"The records are updated."

"The hospital plan is progressing."

Mahina siyang humikab.

"And Daddy is finally allowed to sleep."

"Rest now."

"Only because my favorite pillow is here."

Mas isinandal niya ang mukha sa balikat ko.

Halos nakapikit na siya nang mahina niyang tawagin ang pangalan ko.

"Charlotte..."

"I'm here."

"Wake me if you need anything, okay?"

"Even if you think it is small."

"Especially if you think it is small."

"I will."

"I love you, Charlotte Tiu-Tolentino."

"I love you too, Francis Tolentino."

Mahina niyang pinisil ang kamay ko.

"And thank you for reminding me that I am allowed to be carried too."

Ilang segundo lamang...

Tuluyan na siyang nakatulog.

Mabilis.

Mahimbing.

Kita ang matinding pagod sa bigat ng katawan niyang nakasandal sa akin.

Tahimik kong hinawakan ang kamay niyang nakasuporta sa sinapupunan ko.

Sa kabilang kwarto...

Mahimbing na natutulog ang kambal.

Sa loob ko...

Patuloy na gumagalaw si Lyra.

At sa likod ko...

Naroon ang lalaking sabay na excited at natatakot sa pagdating niya.

Hindi niya itinatanggi ang takot.

Hindi niya rin hinahayaang takot lamang ang mangibabaw.

Naghahanda siya.

Nagmamahal.

At unti-unti ring natututuhang manatili sa masasayang sandali bago isipin ang lahat ng maaaring mangyari.

Pitong buwan na.

Narito na kami sa third trimester.

Mas malapit na kami sa araw na makikita namin si Lyra.

Mas malapit na rin ako sa muling panganganak.

Pero sa gabing iyon...

Hindi muna ako natakot.

Dahil hawak ako ng lalaking nangakong hindi aalis.

At kahit tulog na siya...

Nananatili pa rin ang kamay niya sa ilalim ng tiyan ko.

Sinusuportahan ako.

Sinusuportahan si Lyra.

Gaya ng ginawa niya sa bawat araw ng pitong buwang ito.

Hindi perpekto.

Hindi walang takot.

Ngunit buong-buo.

At palaging narito.

Kaya ko ulit.

Kaya kong tanggapin ang sakit.

Handa akong ibuka muli ang aking mga hita, hayaang lumabas si Lyra mula sa aking sinapupunan, at aking pwerta ay magsilbing pinto niya para makita ang mundo at itulak siya palabas sa bawat lakas na mayroon ako.

Kaya kong hayaang maging daan ang katawan ko.

Kaya kong magtiwala na sapat ang lakas ko para itulak siya palabas, para makita niya ang mundong ito.

Kahit masakit.

Kahit nakakatakot.

Kahit alam kong darating ang sandaling iyon na muli kong haharapin ang bawat contraction, bawat pag-igting, bawat paghinga na parang hindi sapat.

Kaya ko.

Dahil naranasan ko na.

At dahil alam kong sa dulo ng lahat ng iyon...

May isang munting buhay na hahawak sa akin.

May isang iyak na magpapatunay na nagtagumpay kami.

At higit sa lahat...

Hindi ako nag-iisa.

May Kiko ako.

Ang lalaking hindi aalis.

Ang lalaking hahawak sa kamay ko habang ginagawa ko ang imposible.

Ang lalaking kahit hindi niya kayang akuin ang sakit na nararamdaman ko, pipiliin pa rin niyang samahan ako sa bawat segundo nito.

Kaya oo...

Kaya ko ulit.

Dahil may dahilan ako.

At dahil may kasama ako sa lahat ng ito.