Until We Became Five

Sabado.

Walang pasok si Kiko.

Wala rin akong pasok.

Matapos ang ilang oras na tulog niya mula sa night shift...

Tahimik siyang nagising sa kama.

Hindi na niya ako katabi.

Ngunit narinig niya ang mahihinang tawanan mula sa sala.

Paglabas niya ng kwarto...

Naabutan niya akong nakaupo sa mattress kasama sina Hunter at Stella.

Nakapatong ang isang kamay ko sa tiyan.

Habang ang isa ay hawak ang picture book na binabasa namin.

Napangiti siya.

"Good afternoon."

Sabay-sabay kaming napalingon.

"Good afternoon, Daddy!"

bati ng kambal.

Lumapit siya agad sa akin.

Hindi muna sa twins.

Hindi muna sa kahit ano.

Kahit bahagya pang inaantok, diretso siyang yumuko sa akin.

Marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Sandaling nanatili roon.

Pagkatapos ay hinanap ang labi ko.

Isang mabagal, pamilyar na halik.

"How are you feeling?"

Napangiti ako.

"Much better."

"Back?"

"A little."

"And Lyra?"

Parang narinig ni Lyra ang boses niya.

Napasinghap ako nang maramdaman ang isang malakas na galaw sa kaliwang bahagi ng tiyan ko—mas mabilis, mas sabik, parang nagulat sa pamilyar na tunog.

Napahawak agad ako sa tiyan ko, napapangiti sa tuwa.

"Very active."

Marahan niyang inilapat ang palad niya roon.

"Hi, sweetheart."

Biglang sunod-sunod na gumalaw si Lyra.

Mas malakas.

Mas malinaw.

Napatawa ako habang napapahawak lalo sa tiyan ko.

"So you can recognize Daddy's voice now, baby?"

Parang sumagot si Lyra.

Isang malakas na sipa.

Napatawa si Kiko.

"Okay, I'll take that as a yes."

Nagkatinginan kami, sabay napatawa nang puno ng saya habang hinahaplos ko ang tiyan ko.

"She missed you," mahina kong sagot kay Kiko, puno ng lambing.

Habang kumakain kami ng late lunch...

Tahimik lang ang usapan.

Mas madalas na ang tingin ni Kiko sa akin.

Hindi dahil may mali.

Kundi dahil napapansin niyang mas mabagal na talaga ang bawat galaw ko.

Nang matapos akong kumain...

Sinubukan kong tumayo.

Automatic siyang tumayo rin.

Inabot ang kamay ko.

Hindi nagsalita.

Hindi rin nagtanong.

Tinulungan niya lamang akong makatayo.

Pagkatapos ay saka siya ngumiti.

"I noticed something."

"What?"

"You've started using momentum."

Napatawa ako.

"I have."

"You lean first."

"Then push."

"Then stand."

"I don't even notice anymore."

"I do."

Bahagya niyang hinaplos ang pisngi ko.

"You've been carrying more weight these past weeks."

Habang naghuhugas siya ng pinagkainan...

Lumapit ako sa kusina.

Nakasandal lamang sa countertop.

Pinagmamasdan ko siya.

Napansin niya agad.

"No standing for supervision."

"I'm not supervising."

"What are you doing then?"

"Admiring."

Napatawa siya.

"That's dangerous."

"Why?"

"I might become overconfident."

Lumapit ako nang kaunti.

"In seven years..."

"I've never seen that happen."

Napailing siya.

"I married someone biased."

"I married someone worth being biased for."

Sandaling natahimik ang kusina.

Napansin niya ang posisyon ko—nakasandal, bahagyang nakausli ang tiyan, marahang gumagalaw ang balakang ko para maibsan ang bigat.

Ngumiti siya.

"Okay, your position is good."

Napatingin ako sa kanya, amused.

"Just lean a bit more, then keep swaying your hips."

Bahagya akong sumunod—inaayos ang paglean ko at marahang iniindayog ang balakang ko gaya ng sinabi niya.

Napasinghap ako nang bahagya.

"Ah... that actually helps."

Ngumiti siya, kontento.

"Yeah, that's better."

Napatawa ako nang mahina, puno ng lambing ang tingin ko sa kanya.

Lumapit ako habang patuloy pa rin siyang naghuhugas ng pinggan.

Hinawakan ko ang braso niya mula sa gilid.

At marahan siyang hinalikan sa labi.

Isang simpleng halik.

Ngunit puno ng pasasalamat.

Ng pagmamahal.

Ng tiwala.

Ngumiti siya laban sa labi ko.

"Okay, that's allowed too."

Napataas ang kilay ko.

"Too?"

"...and I think a deeper kiss would be appreciated."

Napatawa ako.

At agad ko siyang binatukan—isang magaan na palo sa ulo.

"Kiko!"

Napahawak siya sa ulo niya, kunwaring nasaktan.

"Mommy ah! Harassment!"

Napatawa ako nang malakas.

"You deserve that!"

Napailing siya habang natatawa rin.

Pareho kaming natawa dahil sa kalokohan niya—yung tipong hindi mapigilan, dahil sa pagiging makulit at pilyo niya.

Yung tipong walang dahilan.

Yung tipong magaan lang.

Yung tipong sapat na ang isa't isa.

Bandang hapon...

Niyaya niya akong lumabas.

"Small date?"

Napangiti ako.

"Just us?"

"With our three tiny supervisors."

Napatawa ako.

"Okay."

Hindi kami nagmadali.

Mas matagal ang paghahanda ngayon.

Mas komportable ang maternity dress na pinili ko.

Flat sandals.

Support band sa ilalim ng tiyan.

Habang si Kiko naman ay nakasuot ng simpleng puting shirt, itim na pantalon, puting Chuck-style shoes, dog tag, at salamin.

Paglabas namin...

Automatic niyang hinawakan ang kaliwang kamay ko.

Hindi mahigpit.

Sapat lang.

Sa park...

Mabagal lang ang lakad namin.

Hindi kami naglalakad para makarating kung saan.

Naglalakad lang kami.

Paminsan-minsan ay humihinto kapag kailangan kong huminga nang mas malalim.

O kapag may malakas na galaw si Lyra.

"Kiko..."

Mahina kong tawag.

"Hm?"

"She's stretching."

Agad siyang yumuko.

"Where?"

Inilagay ko ang kamay niya sa kanan ng tiyan ko.

Makalipas ang ilang segundo...

May mabagal na pag-usli.

Parang may maliit na paa na dumidiin palabas.

Napangiti siya.

"I think that's a foot."

Napasinghap ako.

"She's getting strong."

"I know."

Marahan niyang hinaplos ang umbok.

"Easy there, little engineer."

Parang sumagot ulit si Lyra.

Napatawa kaming dalawa.

Naglalaro sa damuhan ang kambal.

Habang kami naman ay nakaupo sa picnic blanket.

Sa pagkakataong ito, hinila niya ako nang marahan papalapit sa kanya.

"Mommy, come here..."

Mahina niyang sabi habang inaayos ang pwesto ko.

Pinaupo niya ako sa pagitan ng mga hita niya, nakasandal ang likod ko sa dibdib niya.

"Lean with me."

Sumunod ako, hinayaan ang sarili kong bumigay sa kanya.

Ang mga hita niya ang sumalo sa akin.

Ang dibdib niya ang sumuporta sa likod ko.

Mula sa likod, ipinalibot niya ang mga braso niya sa akin.

Isang kamay ang marahang sumuporta sa ilalim ng tiyan ko.

Habang ang isa ay nakahawak sa gilid, steady at maingat.

Mas inilapit niya ako sa kanya.

"Better, right?"

Napasinghap ako nang bahagya sa ginhawa.

"Much better..."

Sumandal ako nang buo sa kanya.

Tahimik.

Komportable.

Habang nakasandal ako sa kanya, mas naging malinaw sa akin kung gaano kagaan sa pakiramdam—hindi lang dahil sa suporta niya, kundi dahil sa paraan ng pagmamahal niya.

Hindi siya kailanman nahiya na ipakita iyon.

Kahit nasa gitna kami ng park.

Kahit may ibang tao.

Kahit may mga bata kaming kasama.

Hindi niya kailanman itinago ang paghawak, ang pagyakap, ang paghalik.

Dahil para sa kanya, hindi iyon dapat itinatago.

Minsan sinabi niya sa akin—

na ang ideya na kailangang itago ang lambing, lalo na kapag may pamilya na, ay bahagi lang ng toxic na nakasanayan ng marami.

Na parang kapag may anak ka na, kailangan mong bawasan ang pagpapakita ng pagmamahal.

Hindi siya sang-ayon doon.

Para kay Kiko...

mas lalo pa dapat itong ipinapakita.

Mas lalo dapat itong nararamdaman.

Dahil kung hindi sa amin...

saan matututunan ng mga anak namin kung ano ang tunay na pagmamahal?

Hindi sa iba.

Hindi sa kung saan.

Kundi dito.

Sa amin.

Sa bawat yakap.

Sa bawat halik.

Sa bawat simpleng sandali na hindi namin tinatago.

"Were the twins like this?"

Tanong ko.

Nag-isip siya sandali.

"Different."

"How?"

"Back then..."

"I was mostly amazed."

"And terrified."

Ngumiti ako.

"Now?"

Ngumiti rin siya.

"Now I still get amazed."

Huminga siya nang malalim.

"But this time..."

"I know exactly how precious every kick is."

Tahimik kaming nanood sa kambal.

Si Hunter ay abalang nag-oobserve ng mga langgam.

Habang si Stella ay pinapanood ang mga paru-paro.

Napahawak ako sa tiyan ko.

Muli na namang gumalaw si Lyra.

"Another kick?"

Tanong ni Kiko.

"Not exactly."

"What does it feel like?"

Napaisip ako.

"Noong maliit pa siya..."

"Parang may kumakatok."

"Ngayon..."

"Parang may batang umiikot sa loob."

Napatawa siya.

"That's... surprisingly descriptive."

"That's true."

Hinaplos ko ang tiyan ko habang nakapatong pa rin ang kamay niya roon mula sa likod.

"Sometimes she stretches."

"Sometimes she pushes."

"And sometimes..."

"I think she changes position completely."

Tahimik siyang nakinig.

Hindi siya sumingit.

Hindi siya nagbigay ng explanation.

Pinakinggan niya lang ako.

Makalipas ang ilang minuto...

Napangiwi ako nang bahagya.

Agad niya iyong napansin.

"Pressure?"

Tumango ako.

"Lower."

Hindi na siya nagtanong pa.

Mas inayos niya ang hawak niya mula sa likod.

Mas inangat nang bahagya ang ilalim ng tiyan ko gamit ang palad niya.

Mas inilapit ako sa dibdib niya.

Napasinghap ako.

"Oh..."

"Better?"

"Much..."

Marahan niyang inilapit ang mukha niya sa balikat ko.

Hinalikan niya ang exposed kong balat—isang mabagal, mainit na halik.

Pagkatapos ay umangat siya nang bahagya, hinanap ang labi ko mula sa gilid.

Isang malambing, hindi nagmamadaling halik.

Paglayo niya, mahina siyang natawa.

"Anthropometry and ergonomics application, Mommy."

Napangiti ako, bahagyang napailing.

"You married an Industrial Engineer, Charlotte... remember that."

Muli niyang hinalikan ang balikat ko, mas marahan, mas puno ng lambing.

Napapikit ako sandali, dinama ang bawat galaw niya.

"Mm..."

Mahina kong tugon, puno ng appreciation.

"Best decision I've ever made."

Hinawakan ko ang kamay niya na nakasuporta sa tiyan ko.

Pinisil ko iyon nang marahan.

"Thank you... for taking care of me like this."

Bahagya akong lumingon para makita siya.

Ngumiti ako nang puno ng pagmamahal.

"And for loving me like this."

Mas hinigpitan niya ang yakap niya sa akin bilang sagot.

Parang nabawasan agad ang bigat sa balakang ko.

Nanatili siya roon nang ilang sandali.

Hindi nahihiyang yakapin ako nang ganoon sa gitna ng park.

Wala siyang pakialam kung may makakita.

Ang mahalaga...

Komportable ako.

Napansin iyon ni Stella.

"Daddy carrying Lyra too?"

Napangiti si Kiko.

"Daddy also carries Lyra, baby."

Napatingin si Hunter, curious.

"How, Daddy?"

Ngumiti si Kiko habang inaayos ang hawak niya sa tiyan ko.

"But just in Daddy's way."

Napakunot ang noo ni Stella.

"What's Daddy way?"

Bahagya siyang natawa.

"Daddy's way includes this—support from the back."

Mas hinigpitan niya nang kaunti ang suporta sa ilalim ng tiyan ko bilang demonstration.

Napangiti ako, sumingit sa usapan.

"And it really helps, babies."

Tumango si Hunter, impressed.

"So Daddy helps carry the weight?"

"Yes," sagot ko, marahan.

"It's teamwork between me and Daddy."

Napangiti si Kiko.

"Remember me giving pregnancy milk to Mommy everyday?"

Napangiti si Stella.

"Yes! So Lyra gets strong!"

Tumango si Hunter.

"And Mommy doesn't get tired."

Napangiti ako sa kanila.

"Exactly."

Nagkatinginan kaming dalawa ni Kiko.

At sabay na napangiti.

Habang pauwi na kami...

Mas mabagal pa ang lakad namin kaysa noong papunta.

Hindi dahil pagod na ako.

Kundi dahil mas mababa na ang pakiramdam ng tiyan ko habang naglalakad.

Napansin iyon ni Kiko.

"Mommy, sit first."

Napatingin ako sa kanya, bahagyang natawa.

"I can still walk, Daddy."

"I know you can walk, I trust that."

Ngumiti ako, ramdam ang lambing sa tono niya.

"But I don't want you ending up with back aches again later. I don't care how many times I have to massage your back, but what I can't tolerate is seeing you in pain again."

Napahinto ako.

Napatingin sa kanya nang mas malalim.

Napangiti ako—yung tipong hindi mapigilan.

"You're too much..."

Mahina kong sabi, puno ng lambing.

"You're really serious about this, huh?"

Lumapit ako nang kaunti.

Hinawakan ang braso niya.

"Thank you... for always choosing my comfort over everything."

Napangiti siya.

"Of course, the right engineer takes care of everything."

Napataas ang kilay ko, amused.

"Excuse me?"

Napatawa ako.

"Let me rephrase that, don't underestimate IEs."

Napailing ako habang natatawa.

"Oh, is that so?"

"You married one of the bosses of Engineers."

Napatawa ako nang mahina.

"Wow, so I'm married to a boss now?"

Lumapit ako nang kaunti, bahagyang sumandal sa kanya.

"...and I believe that was upgraded seven years ago."

Napangiti ako, mas lumambot ang tingin.

"That's true..."

Mahina kong sagot.

"It had an upgrade—married to the best Restaurant Manager."

Napahawak ako sa dibdib ko, kunwaring kinilig.

"The best, really?"

Ngumiti ako nang malambing.

"You're making me blush, Engineer."

"I love you, Charlotte."

Sandaling natahimik ang paligid.

Napatingin ako sa kanya.

Mas malalim.

Mas tahimik.

Mas totoo.

Lumapit ako.

Hinawakan ang mukha niya.

At marahan siyang hinalikan.

"I love you more, Kiko."

Mahina kong sagot laban sa labi niya.

Magkahawak-kamay kaming naglakad pabalik sa sasakyan.

Mas mabagal.

Mas tahimik.

Ngunit mas puno ng maliliit na sandaling hindi kailangang maging engrande para maging espesyal.

Sa bawat hakbang...

Mas ramdam ko ang bigat ni Lyra.

At sa bawat paghinto...

Mas ramdam ko rin ang kamay ni Kiko na hindi bumibitaw.

Hindi para ipaalala na mahina ako.

Kundi para ipaalala...

Na hindi ko kailangang buhatin ang lahat nang mag-isa.