Until We Became Five

Lunes ng umaga.

Isa na namang prenatal checkup.

Mas madalas na ngayon kaysa noong mga unang buwan.

Mas malapit na rin kasi akong manganak.

Maaga kaming dumating sa ospital.

Bago pa man ako tawagin ng nurse, maingat na kinausap ni Kiko sina Hunter at Stella.

"Stay here, okay? Behave lang kayo. We'll be right there."

Tumango ang kambal, seryoso ang mga mukha habang hawak ang mga krayola nila.

"Yes, Daddy."

Iniayos pa niya ang mesa nila bago siya tuluyang lumapit sa akin.

Nasa waiting area sina Hunter at Stella, tahimik na nagkukulay sa maliit na mesa ng mga bata.

Habang ako naman ay tinawag ng nurse para sa unang bahagi ng checkup.

At gaya ng lagi...

Kasama ko si Kiko.

Hindi siya lumayo.

"Good morning, Mommy."

"Good morning po."

Ngumiti ang nurse.

"We'll start with your weight first."

Maingat akong tumayo sa weighing scale.

Napatingin ako sa numero.

Mas mataas na naman.

Hindi na ako nagulat.

Natural iyon.

Naroon ang baby.

Naroon ang amniotic fluid.

Mas malaki na rin ang matres ko.

At mas mabigat na rin ang buong katawan ko.

Tinignan ako ni Kiko.

Hindi siya nagsalita tungkol sa timbang.

Ngumiti lang siya.

"You're growing exactly the way both of you should."

Napangiti ako.

Sunod ang blood pressure.

Tahimik lamang kaming naghintay habang umiikot ang cuff sa kaliwang braso ko.

"Blood pressure is normal, Mommy."

"Thank you."

Pagkatapos ay urine sample.

Ilang minuto rin bago kami muling tinawag papasok sa consultation room.

"Good morning."

Masayang bati ni Dr. Angeles.

"Good morning, Doc."

"Seven months already."

"Twenty-eight weeks."

Tumango si Kiko.

"Yes, Doc."

Ngumiti ang doktor.

"Let's see how your baby is doing."

Umupo muna kami.

Tinanong muna ako ni Dr. Angeles tungkol sa mga nararamdaman ko nitong mga nakaraang linggo.

"Any headaches?"

"None."

"Blurring of vision?"

"No."

"Bleeding?"

"None."

"Fluid leaking?"

"No."

"How about movements?"

Napangiti ako.

"Very active."

Napatawa ang doktor.

"That's always nice to hear."

Napatingin si Kiko.

"She has stronger lower back pressure now, Doc."

"And she becomes full faster while eating."

"Swelling is still present on both feet by evening."

Tumango ang doktor habang nagsusulat.

"Those are common during this stage, but we'll still monitor everything."

Bago magsimula ang physical examination, lumapit ang nurse sa akin.

"Mommy, we'll need you to change into a hospital gown for the full check-up."

Tumango ako.

"Sige po."

Tinulungan ako ni Kiko papunta sa maliit na changing area sa loob ng room.

Tahimik lang siya habang inaabot ang gown.

"I'll wait here," mahina niyang sabi, nagbibigay ng espasyo.

Huminga ako nang malalim bago ko sinimulan ang paghubad.

Isa-isa kong tinanggal ang maternity dress ko.

Kasunod ang bra.

At pati ang underwear.

Sandaling lamig ang dumampi sa balat ko bago ko sinuot ang hospital gown.

Manipis.

Maluwag.

At bukas sa likod.

Iba ang pakiramdam.

Mas exposed.

Mas vulnerable.

Ngunit bahagi iyon ng proseso.

Pagkatapos kong makapagbihis, marahan akong lumabas.

Nandoon si Kiko, agad akong sinalubong.

Hindi siya tumingin nang may paghusga.

Hindi rin siya nagulat.

Ngumiti lang siya nang marahan.

"Ready?"

Tumango ako.

"Mommy, higa po tayo."

Maingat akong humiga sa examination bed.

Tinulungan agad ako ni Kiko.

Isang kamay sa likod ko.

Isa sa kamay ko.

"Slowly."

"I got you."

Nang makahiga na ako...

Maingat na iniangat ng nurse ang hospital gown pataas upang mailantad ang malaki kong tiyan, habang isang manipis na kumot ang inilatag sa ibabaw ng mga binti ko upang manatiling natatakpan ang ibabang bahagi ng katawan ko.

Mas malinaw na nakikita ang tiyan ko ngayon.

Mas malaki na ito.

Mas bilog.

Mas mababa kumpara noong mga nakaraang buwan.

Napatingin sandali si Kiko.

Hindi dahil sa laki nito.

Kundi sa paghanga.

Tahimik siyang ngumiti.

"You really look beautiful when you carry our child."

Napailing ako.

"Even like this?"

"Especially like that of course."

"Hello? Homework done."

Napatawa ako at marahang tinapik ang ulo niya.

"Mommy harassment ah."

Napatawa si Dr. Angeles kasama namin.

"Talagang hindi ka nagbago, Kiko," sabi ng doktor habang nakangiti. "Still sweet and caring. Kaya hindi na ako nagtataka kung bakit may isa pa kayong susunod ni Cha."

Napangiti ako at napailing.

"Doc naman," sagot ko, bahagyang nahihiya pero masaya.

Kumuha ng measuring tape si Dr. Angeles.

"We'll measure your fundal height."

Nararamdaman ko ang dulo ng tape habang inilalapat mula sa pubic bone hanggang sa pinakamataas na bahagi ng matris ko.

Hindi ito masakit.

Ngunit may kaunting pressure.

Parang may marahang dumidiin sa tiyan ko.

Napapikit ako sandali.

Agad hinawakan ni Kiko ang kamay ko, marahang kinuskos ang mga knuckles ko.

"You're both fine, Cha, okay?"

"Hm..."

Mahina akong napasinghap.

"Pressure lang po ba?"

"Opo."

"Not painful."

"Good."

Tumango ang doktor.

"Fundal height is appropriate for twenty-eight weeks."

Napangiti agad si Kiko.

Kasunod noon ang abdominal palpation.

"I'll feel where the baby is positioned."

Mainit ang mga kamay ng doktor.

Marahang dumidiin sa iba't ibang bahagi ng tiyan ko.

Hinahanap ang ulo.

Ang likod.

Ang puwesto ng mga paa.

Napapapikit ako sa bawat marahang diin.

Hindi masakit.

Pero hindi rin komportable.

Parang may mabigat na kamay na unti-unting sumusuri sa loob.

Agad hinawakan ni Kiko ang kaliwang kamay ko, kinuskos muli ang mga knuckles ko.

"You're both fine, Cha, okay?"

"Oh..."

Mahina kong bulong.

Tumango ako.

"I'm okay."

Pagkatapos ng ilang sandali...

Ngumiti ang doktor.

"Head is still up."

"So she's not head-down yet."

"She still has room to move."

Napatingin agad si Kiko.

"So that's why she's stretching everywhere."

"Exactly."

Napangiti si Kiko at marahang inilapit ang kamay niya sa tiyan ko, hinaplos iyon nang dahan-dahan.

"Anak, careful on stretching, okay?" mahina niyang sabi, parang kinakausap talaga ang baby sa loob.

Sandali siyang tumigil bago muling nagsalita, mas malambing ang tono.

"But do stretch more so you'll be head-down soon."

Napatawa ako nang mahina.

"Did you hear that?" biro ko.

At parang sinagot nga siya—

Bigla akong napasinghap nang maramdaman ang isang malakas na sipa mula sa loob.

"Oh!"

Napatingin ako kay Kiko, nakangiti.

"She kicked."

Nanlaki ang mga mata niya, saka siya napangiti nang todo.

"Okay," mahina niyang sabi, puno ng saya, "I'll take that as your 'Okay Daddy.'"

Napatawa ako, hindi ko napigilan ang kilig at lambing na bumalot sa dibdib ko.

"Your child is so well-behaved," sabi ko, puno ng pagmamahal habang hinahaplos ko rin ang tiyan ko.

"She listens to you right away."

Ngumiti siya sa akin, at sa sandaling iyon, ramdam ko kung gaano niya kamahal hindi lang ako—kundi pati ang batang dinadala ko.

Kumuha naman ang doktor ng Doppler.

Ipinahid ang malamig na gel sa tiyan ko.

Napasinghap ako.

"Cold."

Napatawa si Kiko.

"I know."

Pagdikit ng Doppler...

Ilang segundo lamang...

Lumakas ang mabilis na tibok ng puso ng baby sa buong silid.

Lub-dub.

Lub-dub.

Lub-dub.

Biglang napasilip ang kambal mula sa bukas na pinto, halos sabay na sumilip ang mga ulo nila, puno ng excitement ang mga mata.

"Baby!!!"

Masiglang bulalas ni Stella, halos tumatalon sa pwesto.

"Daddy! Mommy! That's Lyra?! That's Lyra?!" sunod-sunod na tanong ni Hunter, hindi mapigilan ang saya.

Napatawa si Dr. Angeles habang napapailing.

"Ay, ang saya naman ng pamilya niyo," sabi niya, amused na amused. "Ang dami niyo na agad. Paano niyo namamanage lahat 'to?"

Napangiti si Kiko, pero agad din siyang tumingin sa kambal, bahagyang seryoso pero may lambing pa rin sa boses.

"Twins, you can be excited there."

Itinuro niya ang pwesto nila sa may pinto.

"But just there, okay?"

Tumango agad ang kambal, pero halatang nanginginig pa rin sa excitement.

"Yes, Daddy!"

"Okay, Daddy!"

Ngumiti si Kiko bago muling nagsalita.

"Greetings to baby, later na ah?"

Napangiti nang malaki si Stella, halos hindi mapigilan ang sarili.

"Okay po! Later po! Hi baby later!"

Tumalon-talon si Hunter sa pwesto niya.

"We'll say hi later! We'll wait! Promise!"

Napatawa si Dr. Angeles habang pinagmamasdan sila.

"Ang cute nila. Ang saya ng bahay niyo siguro."

Napangiti ako habang pinapanood sila.

At sa gitna ng lahat ng iyon...

Mas lalo kong naramdaman kung gaano kami kabuo.

Tumango si Dr. Angeles.

"Very good heartbeat."

Napansin kong muli na namang namumuo ang luha sa mga mata ni Kiko.

Hindi siya nagsalita.

Ngumiti lang siya habang mahigpit pa ring hawak ang kamay ko.

Kasunod ang ultrasound.

Mas marami nang nakikita ngayon.

Mas malinaw ang mukha.

Mas malinaw ang gulugod.

Mas mahaba ang mga binti.

Paminsan-minsan ay gumagalaw pa ang baby.

"She's moving again."

Sabi ni Kiko.

Parang proud na proud.

"Very active."

Sang-ayon ng doktor.

Napapangiti akong pinapanood ang screen.

Kasabay noon...

Ramdam ko rin ang paggalaw niya sa loob.

Nakakatuwang isipin.

Nakikita namin siya sa monitor.

Habang nararamdaman ko rin siyang gumagalaw sa katawan ko.

Matapos ang ultrasound...

Ngunit nagsalita muli ang doktor.

"Mommy, I'd also like to perform a cervical examination today."

Tumango ako.

"Sige po."

Ipinaliwanag muna ni Dr. Angeles ang gagawin.

"Just to confirm that your cervix remains closed."

"Okay po."

Lumapit si Kiko.

"I'll just be here."

Agad siyang pumwesto sa kaliwang bahagi ko.

Hinawakan ang kamay ko, hinalikan iyon at patuloy na kinuskos ang mga knuckles ko.

"It's okay to be nervous, okay? I got you."

Inayos ko ang sarili ko sa examination bed.

Marahan kong ibinuka ang mga hita ayon sa instruction ng doktor upang maayos niyang maisagawa ang pagsusuri.

Alam kong kailangan ding mailantad ang aking pwerta upang masuri nang maayos ang cervix ko, kaya huminga ako nang malalim at sinubukang ihanda ang sarili ko sa magiging pakiramdam.

Tinakpan pa rin ng sterile drape ang mga bahagi ng katawan ko hangga't maaari.

Tahimik ang buong silid.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi dahil nahihiya ako.

Kundi dahil natural na vulnerable ang pakiramdam.

"Relax your legs as much as you can."

Mahina kong sinubukan.

Naroon si Kiko.

Hindi niya ako tinitigan.

Hindi rin siya nagsasalita.

Ang buong atensyon niya ay nasa mukha ko.

Hinahawakan lang niya ang kamay ko.

Marahang hinihimas ang hinlalaki ko.

Nang matapos ang pagsusuri, marahang umatras si Dr. Angeles at ngumiti sa amin.

"Everything looks good, Mommy," sabi niya nang may kumpiyansa. "Your cervix is still closed, no signs of early labor. Stable ang lahat ng findings natin."

Napabuntong-hininga ako nang malalim, parang nabawasan ang bigat sa dibdib ko.

"Baby is doing very well," dagdag pa niya. "Healthy ang heartbeat, normal ang growth, at wala tayong nakikitang anumang concern sa ngayon."

Napatingin ako kay Kiko.

Kitang-kita ko ang paggaan ng ekspresyon niya.

Mahina niyang pinisil ang kamay ko.

"Thank you, Doc," sabi niya, puno ng pasasalamat.

Ngumiti si Dr. Angeles.

"You're both doing a great job. Tuloy lang natin ang pag-aalaga, and we'll keep monitoring as we get closer to your due date."

Pagkatapos ng lahat ng iyon, tinulungan ako ni Kiko na makaupo muli sa gilid ng examination bed.

Maingat.

Dahan-dahan.

Parang lagi niyang iniisip ang bawat galaw ko.

"Okay ka?" mahina niyang tanong.

Tumango ako.

"Okay na."

Ngumiti siya, saka niya inayos ang kumot sa ibabaw ko bago ako tuluyang tumayo.

Pagkabihis ko muli ng maternity dress ko, sabay kaming lumabas ng consultation room.

Agad kaming sinalubong ng kambal.

"Mommy! Mommy! How's baby?!"

"Okay ba si Lyra?!"

Napatawa ako habang hinahaplos ang tiyan ko.

"Okay na okay si baby."

Napangiti sila nang malaki.

"Yay!!!"

Lumapit si Stella at marahang hinaplos ang tiyan ko.

"Hi baby Lyra..."

Sumunod si Hunter, mas maingat pa.

"Hi baby... behave ka lang ha."

Napatawa si Kiko.

"Did you guys behave?"

"Behave kami!" sabay nilang sagot.

Napangiti si Kiko, saka niya tinapik ang ulo ni Hunter.

"Good job."

Tumingin siya sa aming tatlo bago nagsalita.

"Then I think we will head to the mall for a great lunch and have some—"

"Was that banana split?!" at sabay na excited na sigaw ng kambal, halos tumatalon sa tuwa.

Napatawa ako habang napailing.

"Grabe kayo."

Napangiti si Kiko, halatang natutuwa sa reaksyon nila.

Lumapit ako sa kanya at marahang nagsalita.

"You're really great with them."

Napatingin siya sa akin, may lambing sa mga mata.

"How can I not be?" sagot niya. "You teach them every night morals, so... easy peasy for Daddy."

Napangiti ako.

"And you teach them about the world."

Bahagya siyang tumawa.

"Edi good teamwork."

Hindi ko napigilang ngumiti nang mas malaki.

Lumapit ako sa kanya.

At sa gitna ng ingay ng kambal na nag-uusap tungkol sa banana split...

Marahan kaming naghalikan.

Simple.

Pero puno ng pagmamahal.

Habang naglalakad kami palabas ng ospital...

Mahigpit ang hawak ni Kiko sa kamay ko.

Hindi niya ako binibitawan.

Hindi niya ako pinapabayaan.

At sa bawat hakbang...

Ramdam ko kung gaano kami ka-secure.

Kung gaano kami ka-buo.

Pagdating namin sa parking lot...

Huminto siya sandali.

Humawak sa tiyan ko.

Marahan.

May pag-iingat.

May pagmamahal.

"Thank you," mahina niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya.

"Para saan?"

Ngumiti siya.

"For taking care of her."

"For carrying her."

"For trusting me through everything."

Napangiti ako, saka ko hinawakan ang kamay niya na nasa tiyan ko.

"Thank you rin."

"Sa lahat."

At sa sandaling iyon...

Sa ilalim ng tahimik na langit ng umaga...

Kasama ang dalawang batang masayang nag-uusap sa likod namin...

At ang batang patuloy na gumagalaw sa loob ko...

Alam kong...

Handa na kami.

Unti-unti.

Pero sigurado.

Para sa pagdating niya.

Nasa loob na kaming lahat ng sasakyan.

Si Kiko ang nagmamaneho, habang ako ay nasa passenger seat, naka-seatbelt nang maayos, isang kamay nakapatong sa tiyan ko.

Sa likod, halos hindi mapakali ang kambal.

"Daddy! Banana split later?!"

"With chocolate syrup?! And sprinkles?!"

Napatawa si Kiko habang nakatingin sa rearview mirror.

"Yes, yes. Banana split."

"With everything you want."

"Yay!!!"

Halos sabay silang pumalakpak.

Pero hindi doon natapos ang excitement nila.

"Mommy, si baby Lyra ice cream eat?"

Napatawa ako.

"Hindi pa, baby. Nasa tummy pa siya."

"But baby feel eat?"

Napatingin ako kay Kiko, saka ngumiti.

"Nararamdaman niya na happy si Mommy."

Dagdag ni Kiko, "And if Mom's happy, then baby is also happy."

"Ahhh..."

Tumango si Hunter, parang may naintindihan na malaking bagay.

"So if we us eat banana split, happy baby Lyra?"

"Exactly," sagot ni Kiko.

"Eat more later us!" masiglang sabi ni Stella.

Napatawa kaming lahat.

Habang umaandar ang sasakyan...

Marahang inilapit ni Kiko ang kanang kamay niya sa tiyan ko.

Hinaplos iyon nang dahan-dahan.

Mas malaki na talaga.

Mas mabigat.

Mas buhay.

"You did well today, anak," mahina niyang sabi, puno ng lambing.

"You also deserve some ice cream."

Napangiti ako, ramdam ang init ng kamay niya sa balat ko.

At ang init ng pagmamahal niya sa puso ko.

"Thank you..." mahina kong sagot.

Tumingin ako sa kanya.

May saya.

May pasasalamat.

May pagmamahal.

"Sa pag-alaga sa amin."

"Sa pagiging nandiyan palagi."

Ngumiti siya, hindi inaalis ang kamay sa tiyan ko.

"Always."

Hinawakan ko ang kamay niya.

Mahigpit.

Maingat.

At sa loob ng sasakyan na puno ng tawanan, tanong, at excitement...

Mas lalo kong naramdaman—

Hindi lang kami papunta sa mall.

Papunta kami sa mas marami pang alaala.

Bilang isang pamilya.