Until We Became Five

Isang linggo bago namin ihabilin pansamantala ang kambal kay Mama...

Nagpasya kaming sabihin na kina Hunter at Stella.

Hindi sa mismong araw.

Hindi habang nag-iimpake.

Hindi habang naghihintay na sa labas ang sasakyan.

Ayaw naming mabigla sila.

Ayaw naming maramdaman nilang isang umaga ay bigla na lamang silang aalis sa sariling bahay nang hindi nila nauunawaan kung bakit.

Kaya Linggo ng hapon...

Ginawa naming parang isang normal na weekend.

Masaya.

Magaan.

Parang walang mabigat na pag-uusap na darating.

Pagkatapos ng tanghalian...

Inayos ni Daddy ang mattress sa sala.

Gaya ng karaniwang weekend setup namin.

Sofa ang headboard.

May mga unan sa likod ko.

May space cards sa harap ni Hunter.

May magnetic letters sa tabi ni Stella.

Nag-order din si Daddy ng paborito nilang snacks.

May fries para kay Hunter.

May nuggets para kay Stella.

May maliit na cake na pwede naming pagsaluhan.

Sa gilid ng mesa...

May iced coffee si Daddy.

May pregnancy milk ako.

At may tig-isang baso ng gatas ang kambal.

Parang simpleng hapon lang.

Parang wala kaming kailangang sabihin.

Ngunit sa pagkakataong iyon...

Hindi kami nagbukas ng libro.

Hindi rin kami naglagay ng pelikula.

Umupo lamang kaming apat.

Magkakalapit.

At kahit pilit naming gawing magaan ang araw...

Alam naming lahat—

Ito ang isa sa mga araw na hinding-hindi namin makakalimutan.

Nasa kaliwa ko si Daddy.

Ang isang braso niya ay nakapalibot sa likod ko.

Ang palad niya ay nakasuporta sa ilalim ng tiyan ko.

Nasa harap namin ang kambal.

Hindi sila mapakali—sunod-sunod ang tanong, halos sabay-sabay pa.

"Mommy, why Lyra inside tummy and not outside?"

"Daddy, how she breathe there?"

"Mommy, can she hear us now?"

"Daddy, if we whisper, she whisper back?"

Sunod-sunod talaga.

Halos walang pagitan.

Napatingin ako kay Daddy.

Napangiti siya kahit halatang pagod.

"She hears you," sagot niya agad.

"And she moves when you talk."

"Then why she not answer words?"

Tanong ni Hunter.

"Because she's still learning," paliwanag ni Daddy.

"Like when you were babies."

"Mommy, was I inside like that?"

"Yes," sagot ko.

"Both of you."

"Same tummy?"

"Yes."

"Same time?"

Napatawa ako nang mahina.

"Yes, same time."

"Then we were together before?"

"Always," sagot ko.

"Even before you saw each other."

Napangiti si Stella.

"Then Lyra not alone."

"Never," sagot ni Daddy.

"Because she has you."

"Daddy, when she comes out, she cry?"

"Most babies do."

"Why?"

"Because it's their first breath."

"Does it hurt?"

"Not the way you think," sagot niya.

"It's just new."

"Mommy, will you cry?"

Napahinto ako sandali.

"Maybe," sagot ko.

"Because it's a big moment."

"Daddy, will you cry?"

Napangiti siya.

"Probably."

"Then we cry too?"

Napatawa siya nang mahina.

"You can cry if you feel like it."

"Mommy, can we see?"

"Not inside the delivery room," sagot ko.

"Why?"

"Because it's a special space for doctors and Mommy."

"Then where we go?"

Doon bahagyang bumagal ang mga tanong.

Ngunit hindi tumigil.

"Daddy, who stays with us?"

"Mommy, who reads story?"

"Daddy, who gives milk?"

"Mommy, who tucks blanket?"

Sunod-sunod pa rin.

Mas mabilis.

Mas seryoso.

Mas malapit sa tanong na kailangan naming sagutin.

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Daddy.

Ngunit hindi siya umatras.

Hindi siya umiwas.

Sa halip...

Mas lalo siyang umayos ng upo.

Mas inilapit kami sa kanya.

At kahit halatang inaantok na siya sa dami ng tanong...

Pinilit niyang manatiling gising.

Pinilit niyang sagutin ang bawat isa.

Isa-isa.

Maingat.

Buo.

"Lola will stay with you," sagot niya sa wakas.

"At her house."

"Why Lola house?"

"Because it's safe."

"Mommy not there?"

"Mommy will be at the hospital."

"Daddy?"

"With Mommy."

"Then who answers our questions?"

Napangiti siya kahit nangingilid ang luha.

"You can still ask us."

"Through phone?"

"Yes."

"Anytime?"

"As much as we can."

"Even if many questions?"

Napatawa siya nang mahina.

"Even if nonstop."

Napatingin silang dalawa sa isa't isa.

Parang nagkasundo.

"Then we ask more now."

At doon sila muling bumuhos.

"Mommy, how many days?"

"Daddy, how long labor?"

"Mommy, what if night?"

"Daddy, what if morning?"

"Mommy, what if we miss you?"

"Daddy, what if you miss us?"

Hindi na namin napigilan ang sarili naming ngumiti sa gitna ng sakit.

At kahit alam naming papunta na kami sa pinakamabigat na bahagi ng usapan...

Hinayaan muna namin silang magtanong.

Hinayaan naming mapuno ang hapon ng boses nila.

Ng curiosity nila.

Ng pagmamahal nila.

Dahil alam naming...

Sa susunod na mga araw...

Ang mga tanong na iyon...

Ay magiging paraan nila para kumapit sa amin kahit magkahiwalay kami.

"Babies..."

Mahina kong tawag.

Sabay silang tumingin sa akin.

"Mommy and Daddy need to tell you something important."

Bahagyang kumunot ang noo ni Hunter.

"About Lyra?"

Tumango si Daddy.

"Yes."

"Is she coming now?"

Tanong ni Stella.

"Not today."

Diretsong sagot ni Daddy.

"But she may come soon."

Napatingin silang dalawa sa tiyan ko.

Parang bigla nilang naalala na ang kapatid nilang matagal na nilang kinakausap sa ilalim ng balat ko...

Ay malapit nang maging totoong sanggol sa labas.

Huminga ako nang malalim.

Hindi dahil may contraction.

Kundi dahil hindi ko alam kung paano sasabihin ang isang bagay na kahit ako...

Ayaw kong marinig.

"Before Lyra comes..."

Mahina kong simula.

"You will stay with Lola for a little while."

Tahimik.

Walang agad na reaksyon.

Parang pinoproseso muna ng kambal ang bawat salita.

"Both?"

Tanong ni Hunter.

"Both of you."

Sagot ni Daddy.

"Mommy and Daddy stay here?"

Tanong ni Stella.

Napakaliit ng boses niya.

Napakalinaw ng takot sa ilalim noon.

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Daddy.

"Mommy and Daddy will stay together."

Mahina kong sagot.

"Because when Lyra is ready, Daddy needs to bring Mommy to the hospital."

Napatingin si Hunter kay Daddy.

"Why we cannot go hospital?"

Bahagyang umayos ng upo si Daddy.

"The hospital needs space for Mommy and Lyra," paliwanag niya.

"And Mommy may need help anytime."

"I need to stay beside her."

"And you need to be somewhere safe while we do that."

Tumingin si Stella sa akin.

"But Mommy needs me."

Parang may humiwa sa dibdib ko.

Lumapit ako sa kanya.

Hinawakan ko ang maliit niyang mukha.

"Mommy will always need you."

Mahina kong sabi.

"But during labor, Mommy needs to focus on bringing Lyra out safely."

"It doesn't mean I need you less."

"It means I love you enough to make sure you're safe."

Nangingilid na rin ang luha niya.

"Did we do bad?"

"No."

Agad naming sagot ni Daddy.

Sabay.

Mabilis.

Matatag.

Hinila ko siya sa yakap ko.

"You didn't do anything wrong."

"You are not being sent away because we don't want you."

"You are not being replaced."

"You are loved."

Lumapit din si Hunter.

Tahimik.

Ngunit namumula na ang mga mata.

"Mommy..."

Mahina niyang tawag.

"When Lyra comes... you still have space for us?"

Doon tuluyang nabasag ang puso ko.

Inabot ko siya gamit ang kabilang braso.

"Always."

Sagot ko.

"My heart grows."

"It doesn't replace."

Naramdaman kong yumakap din si Daddy sa aming tatlo.

"This is temporary," mahina niyang sabi.

"Temporary means it has an end."

"Not forever?"

Tanong ni Stella.

"Never forever."

Sagot niya.

"Only until Mommy and Lyra are safe."

"How many sleeps?"

Tanong ni Hunter.

"We don't know exactly."

Sagot ni Daddy.

"But I will come back for you."

Napatingin silang dalawa sa kanya.

"I will personally fetch you."

Mahina ngunit buo niyang pangako.

"And you will be the first to meet your sister."

"Promise?"

Mahina nilang sabay na tanong.

"Promise."

Sagot niya.

At sa sandaling iyon...

Sa gitna ng luha.

Sa gitna ng takot.

Sa gitna ng hindi pa namin kayang isipin na paghihiwalay...

May isang bagay na malinaw—

Hindi namin sila iniiwan.

Pinoprotektahan namin sila.

At kahit pansamantala kaming magkakalayo...

Ang pamilya namin...

Ay hindi kailanman mababawasan.

Maghihintay lamang.

Hanggang sa muli kaming magsama-sama.

Buong-buo.

Lahat kami.

Kasama si Lyra.

Sa iisang tahanan.

Sa iisang yakap.

Sa iisang salitang hindi kailanman mawawala—

Pamilya.

Hindi ko na hinayaang manatili sa hangin ang bigat ng salitang "pansamantala."

Lumapit ako sa kanila.

Mas mabagal dahil sa tiyan ko.

Ngunit binuksan ko ang mga braso ko.

"Come here, babies."

Agad silang lumapit.

Magkabila.

Maingat.

Parang instinct na nilang protektahan ang tiyan ko kahit umiiyak sila.

Hinawakan ko ang mga kamay nila.

Inilagay ko sa ibabaw ng bump ko.

"Listen to Mommy, okay?"

Mahina kong sabi.

"This is not goodbye."

Napatingin sila sa akin.

Namumugto ang mga mata.

"This is like... good night."

Bahagyang kumunot ang noo ni Hunter.

"Good night?"

Tumango ako.

"Yes."

"Sometimes we sleep in different rooms, right?"

"Yes..."

Mahina niyang sagot.

"But when we wake up..."

Tinuro ko ang tiyan ko.

"Lyra will be here."

"And that will be our good morning."

Tahimik silang dalawa.

Parang unti-unting pumapasok ang ibig kong sabihin.

Hindi pagkawala.

Hindi pag-iwan.

Kundi paghihintay.

Lumapit si Daddy.

Yumakap siya sa aming tatlo.

Mas mahigpit.

Mas buo.

"Good night doesn't mean we stop being family."

Mahina niyang dagdag.

"It just means we rest... so we can wake up together again."

Dahan-dahang yumakap si Stella sa tiyan ko.

Maingat.

Parang may hawak siyang napakahalaga.

"Lyra..."

Mahina niyang bulong.

"We wait for you."

Sumunod si Hunter.

Inilapat niya ang noo niya sa bump ko.

"We come back."

Dagdag niya.

"And we say good morning."

Napapikit ako.

Hindi ko napigilan ang luha ko.

Hinaplos ko ang buhok nila.

"She hears you."

Mahina kong sabi.

"And she's waiting too."

Hinawakan ni Daddy ang balikat nila.

Pinaharap sila sa kanya.

Ngumiti siya kahit nangingilid ang luha.

"You know something?"

Napatingin silang dalawa sa kanya.

"You will be the best A-hiya and Achi Lyra will ever have."

Bahagyang kumunot ang noo ni Stella.

"Why?"

Tahimik sandali si Daddy.

Pagkatapos ay ngumiti siya nang mas malambot.

"Because you love Lyra even before she's born."

Napatingin silang dalawa sa tiyan ko.

Parang doon nila naramdaman ang sagot.

Hindi kailangang ipaliwanag pa.

Unti-unting humina ang hikbi nila.

Hindi na ganoon kabigat.

Hindi na ganoon kasakit.

Hinaplos ko ang pisngi nila.

Pinunasan ang natitirang luha.

"See?"

Mahina kong sabi.

"You're already taking care of her."

"And she hasn't even come out yet."

Napangiti si Stella.

Maliit.

Ngunit totoo.

Tumayo si Daddy.

Inabot ang fries at nuggets sa mesa.

"Hey..."

Mahina niyang tawag.

"Daddy brought these for you."

Napatingin sila sa pagkain.

Parang ngayon lang nila napansin ulit.

Ngumiti ako.

Mas magaan na.

"Go back to your snacks, babies."

Mahina kong sabi.

"Enjoy your food."

"Okay?"

Nagkatinginan silang dalawa.

Pagkatapos ay tumango.

Dahan-dahan silang bumalik sa harap ng mesa.

Habang kumakain sila...

Paminsan-minsan ay tumitingin pa rin sa amin.

Ngunit hindi na puno ng takot.

May lungkot pa rin.

Oo.

Ngunit may kasamang pag-asa.

At sa bawat kagat nila...

Sa bawat maliit na ngiti...

Sa bawat sulyap sa tiyan ko...

Mas lalo naming naramdaman—

Hindi ito pagtatapos.

Hindi ito paalam.

Isa lamang itong gabi.

Isang pahinga.

Isang paghihintay.

Para sa isang umaga...

Kung saan gigising kami—

Hindi na apat.

Kundi lima.

At sabay-sabay naming sasabihin—

"Good morning."

Dumating ang araw.

Sabado ng umaga.

Maaga kaming nagising.

Hindi dahil may lakad na masaya.

Kundi dahil iyon ang araw na ihahatid namin sila kay Mama.

Tahimik ang bahay.

Hindi katulad ng karaniwang Sabado na puno ng tawanan at tanong.

Ngayon...

May bigat sa bawat galaw.

May lungkot sa bawat tingin.

Dalawang maliit na bag ang nasa sala.

Maayos.

Handa.

Ngunit parang ayaw naming isara.

Parang kapag isinara namin iyon...

Totoo na.

Si Daddy ang unang lumuhod sa harap ng kambal.

Inaayos ang kwelyo ni Hunter.

Pinapantay ang buhok ni Stella.

Paulit-ulit.

Parang may hinahanap na dahilan para hindi matapos.

"Daddy..."

Mahina ni Stella.

"Can we stay?"

Napapikit si Daddy.

Isang segundo.

Dalawa.

Pagkatapos ay ngumiti siya kahit nanginginig ang labi.

"I wish we could."

Mahina niyang sagot.

"But we need to do this so Mommy and Lyra can be safe."

Lumapit ako.

Hinawakan ko ang kamay nila.

"Remember the plan?"

Mahina kong tanong.

Tumango si Hunter.

"We stay Lola."

Dagdag ni Stella.

"Daddy stays Mommy."

"And then?"

Tanong ko.

"Lyra comes."

Sabay nilang sagot.

"And then?"

"Daddy gets us."

Tumango si Daddy.

Mahigpit.

Buo.

"I will."

Sa biyahe papunta sa bahay ni Mama...

Tahimik ang loob ng sasakyan.

Walang tanong.

Walang kwento.

Walang tawa.

Parang bawat isa sa amin ay may sariling iniisip na hindi kayang sabihin.

Mabigat ang hangin.

Mabagal ang oras.

At kahit magkatabi kami...

Ramdam naming unti-unti kaming lumalayo sa nakasanayan naming araw-araw.

Pagdating sa bahay ni Mama...

Nasa gate na siya.

Ngumingiti.

Ngunit nang makita niya ang mga mukha namin...

Agad siyang napaluha.

Hindi agad bumaba ang kambal.

Nakaupo lang sila.

Mahigpit ang hawak sa isa't isa.

"Twins..."

Mahina kong tawag.

"It's time."

Dahan-dahang bumaba si Daddy mula sa driver's seat.

Umikot siya sa likod ng sasakyan.

Binuksan ang pinto.

At sa halip na pababain sila isa-isa...

Inabot niya silang dalawa.

Isang braso kay Hunter.

Isang braso kay Stella.

Maingat.

Mahigpit.

Parang ayaw niyang bitawan kahit isang segundo.

Binuhat niya ang kambal pababa.

Parehong nakakapit sa kanya.

Parehong umiiyak.

Parehong nakabaon ang mukha sa balikat niya.

Hindi sila naglakad.

Hindi sila bumitaw.

Si Daddy ang nagdala sa kanila pababa ng sasakyan...

At diretso papunta sa gate.

Paglapit nila kay Mama...

Hindi agad sila yumakap.

Tumingin muna sila sa amin.

Parang hinihintay kung babawiin namin sila.

Hindi namin sila binawi.

Hindi dahil kaya namin.

Kundi dahil kailangan.

Lumuhod si Daddy sa harap nila.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kambal sa lupa.

Ngunit hindi niya agad inalis ang mga kamay niya sa kanila.

Parang kahit nakatayo na sila...

Ayaw pa rin niyang pakawalan.

"Look at me, babies..."

Mahina niyang sabi.

Namumugto ang mga mata niya.

Namumula ang ilong.

Ngunit pinilit niyang ngumiti.

Dahan-dahang tumingin sa kanya si Hunter.

Sumunod si Stella.

Parehong nanginginig ang labi.

Parehong puno ng tanong ang mga mata.

"I need you to remember something..."

Mahina niyang sabi.

Hinawakan niya ang magkabilang pisngi nila.

Maingat.

Parang hawak niya ang pinakaimportanteng bagay sa mundo.

"This is not because we don't want you."

Tumulo ang luha niya.

"This is because we love you too much to risk anything happening to you."

Napahikbi si Stella.

"Then take us..."

Mahina niyang sabi.

"Please, Daddy..."

Napapikit si Daddy.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Parang doon niya pinipigilan ang sarili niyang bumigay.

"I want to."

Paos niyang sagot.

"I really, really want to."

Hinila niya sila sa yakap.

Mahigpit.

Mas mahigpit pa kaysa dati.

Parang sinusubukan niyang ipunin ang lahat ng yakap na hindi niya maibibigay sa mga susunod na araw.

"But I need to take care of Mommy."

Dagdag niya.

"At kailangan kong siguraduhin na ligtas si Lyra."

Lumapit ako.

Hindi ko na kayang manatili sa likod.

Hinawakan ko ang balikat ni Stella.

Hinaplos ko ang buhok ni Hunter.

"Twins..."

Mahina kong tawag.

"Look at Mommy."

Tumingin sila sa akin.

Parehong umiiyak.

Parehong naghihintay.

"Do you trust Mommy and Daddy?"

Tanong ko.

Tumango si Hunter.

Kahit nanginginig.

Kahit umiiyak.

Si Stella naman...

Sandaling nag-atubili.

Pagkatapos ay tumango rin.

"Then trust us now..."

Nanginginig ang boses ko.

"Because Mommy and Daddy are trusting you too."

Hinawakan ko ang mga kamay nila.

Mahigpit.

Parang ayaw ko ring bumitaw.

"We are trusting you to be brave."

Mahina kong sabi.

"To listen to Lola."

"To take care of each other."

Tumulo ang luha ko nang tuluyan.

"Because you are smart enough."

"You are strong enough."

"And you are loved enough to be safe even when we are not beside you for a while."

"For a while lang, twins..."

Paos kong dagdag.

"Hindi ito habang buhay."

"Hindi ito pag-iwan."

Napahikbi si Stella.

"Really... just a while?"

Tumango ako.

Paulit-ulit.

"Just a while."

"Until Mommy brings Lyra safely out."

"Until Daddy comes back for you."

Hinawakan ni Hunter ang kamay ko.

Mahigpit.

"We behave..."

Mahina niyang sabi.

Napangiti ako sa gitna ng luha.

"Yes."

"You behave."

"You show Lola how kind and smart you are."

"And when Daddy comes..."

Dagdag ko.

"You run to him."

"You hug him."

"And you come home to me."

Napapikit ako sandali.

Hindi ko na kayang pigilan ang hikbi.

"Please trust us..."

Bulong ko.

"Because Mommy is trusting you with her whole heart right now."

Napahikbi si Stella.

"Then come back fast..."

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Lumuhod ako kahit mabigat ang tiyan ko.

Hinila ko silang dalawa sa yakap ko.

"I will."

Mahina kong sabi.

"I will come back to you."

Hinawakan ni Hunter ang tiyan ko.

"Bring her safe."

Tumango ako.

"Bring her safe."

"Daddy..."

Mahina ngunit nanginginig ang boses ni Hunter.

"Please come back... fetch us again..."

Sumunod si Stella, halos hindi na makapagsalita sa iyak.

"We will behave... we promise..."

Hinawakan niya ang kamay ni Daddy nang mahigpit.

"We won't be noisy... we won't ask too many questions..."

Napapikit si Daddy.

Mas lalo siyang napaluha.

"But Daddy..."

Dagdag ni Hunter.

"Who will answer our questions?"

"Who will explain things?"

"Not like you..."

Napahikbi si Stella.

"You always know..."

"You always answer..."

Lumuhod si Daddy nang mas mababa.

Pinunasan niya ang luha nila gamit ang nanginginig niyang mga daliri.

"Listen to Daddy..."

Mahina ngunit malinaw niyang sabi.

Tahimik silang nakinig.

Parehong nakatingin sa kanya.

"If you don't know the answers to your questions..."

Huminga siya nang malalim.

"Then it will be the time you have to find something wherein you can find those."

Napakunot ang noo ni Hunter.

"Where?"

Ngumiti si Daddy kahit umiiyak.

"Remember Mommy and Daddy always buy you books?"

Tumango si Stella.

Mahina.

"That's because..."

Nag-pause siya.

Pinipigilan ang hikbi.

"If Daddy and Mommy are not there..."

"If Daddy is asleep..."

"And Mommy's tummy is aching..."

Hinawakan niya ang maliit na kamay ni Stella.

"At those times..."

"Those books will be where you find your answers for a while."

Tahimik ang kambal.

Pinoproseso ang bawat salita.

"But when Dad fetch you..."

Dagdag niya.

Mas naging matatag ang boses niya.

"We will answer those again, okay?"

Napatingin si Hunter sa kanya.

"Really?"

Tumango si Daddy.

Mahigpit.

"This is a promise of Daddy."

Napahikbi si Stella.

"Promise you won't forget us?"

Agad siyang umiling.

"Never."

"Not even for one second."

Lumapit ako.

Hinawakan ko ang pisngi ni Stella.

"Daddy never forgets anything about you..."

Mahina kong sabi.

"He remembers every question you ask..."

"Every story you like..."

"Every little thing."

Tumingin ako kay Hunter.

"And Mommy too..."

"I carry you both here..."

Hinawakan ko ang dibdib ko.

"And here..."

Inilagay ko ang kamay niya sa tiyan ko.

Napaluha si Hunter.

"Then come back fast..."

"I will..."

Sabay naming sagot ni Daddy.

Hinawakan ni Hunter ang dibdib ni Daddy.

Kung saan dati nakasabit ang dog tag.

"You come back..."

Mahina niyang sabi.

"Fetch us..."

Napaluha si Daddy nang tuluyan.

Tumango siya.

Mahigpit.

Paulit-ulit.

"I will come back."

Lumapit si Mama.

Dahan-dahan.

Hindi niya sila hinila.

Hindi niya sila kinuha agad.

Hinintay niya muna ang sandaling iyon.

"Mga apo..."

Mahina niyang tawag.

"Nandito si Lola."

Napatingin sa kanya ang kambal.

May takot pa rin.

Ngunit may konting pagkapit.

"Lola will take care of you."

Dagdag niya.

"Habang si Mommy at Daddy ay nag-aalaga kay Lyra."

Dahan-dahang lumapit si Stella.

Hindi agad.

Paunti-unti.

Parang bawat hakbang ay mabigat.

Hinawakan niya ang kamay ni Mama.

Mahigpit.

Sumunod si Hunter.

Tahimik.

Ngunit hindi bumibitaw sa amin ang tingin.

At doon...

Unti-unti...

Naramdaman namin ang sandaling iyon.

Ang sandaling kailangan naming bumitaw.

Hinawakan ni Daddy ang kamay ko.

Mahigpit.

Parang kung hindi niya hahawakan...

Babalik siya.

"Let's go..."

Mahina niyang sabi.

Hindi dahil gusto niyang umalis.

Kundi dahil alam niyang kung magtatagal pa kami...

Mas lalo lang kaming masasaktan.

Hindi ako agad gumalaw.

Hindi ko kayang talikuran sila.

"Mommy..."

Mahina ni Stella.

Napatingin ako sa kanya.

"Good night..."

Doon tuluyang bumigay ang puso ko.

Ngumiti ako kahit umiiyak.

"Good night, baby..."

"Good night, Mommy..."

Sabay nilang sabi.

"Good night, Daddy..."

Hindi na nakasagot si Daddy.

Tumango na lang siya.

At sa wakas...

Tumalikod kami.

Bawat hakbang papunta sa sasakyan...

Parang may pumuputol sa loob ko.

Naririnig ko pa rin ang hikbi nila.

Nararamdaman ko pa rin ang mga kamay nila sa balat ko.

Pagpasok namin sa sasakyan...

Hindi agad pinaandar ni Daddy.

Tahimik.

Walang salita.

Walang paliwanag.

Tanging iyak lang ang naririnig sa loob.

Bigla siyang napayuko sa manibela.

At doon siya tuluyang bumigay.

Humagulgol.

Hindi pigil.

Hindi kontrolado.

Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko.

Napahikbi ako nang malakas.

Lumapit ako sa kanya.

At agad niya akong hinila.

Mahigpit.

Napakahigpit.

Parang doon niya ibinuhos ang lahat ng sakit na hindi niya kayang ipakita kanina.

Yumakap ako pabalik.

Buong lakas.

Buong puso.

Pareho kaming umiiyak.

Parehong nanginginig.

Parehong nasasaktan.

"I miss them..."

Mahina kong sabi sa pagitan ng hikbi.

"I know..."

Sagot niya.

Paos.

Basag ang boses.

"I wanted to go back..."

Dagdag ko.

"Me too..."

Agad niyang sagot.

Mas lalo niya akong hinigpitan.

"I almost opened the door..."

Napahikbi ako.

"Pero kailangan natin..."

Mahina kong sabi.

"I know..."

Hindi niya ako binitawan.

Hindi ko rin siya binitawan.

Sa loob ng sasakyan...

Sa gitna ng katahimikan...

Magkayakap kaming dalawa.

"They're safe..."

Mahina kong sabi.

"I know..."

Sagot niya.

"Pero iniwan natin sila..."

Napahikbi ako.

"Hindi natin sila iniwan..."

Mahina kong sagot.

"Pinrotektahan natin sila..."

Hindi siya sumagot.

Ngunit hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit.

Sa loob ko...

Gumalaw si Lyra.

Napasinghap ako.

Agad siyang napatingin sa akin.

"Are you okay?"

Tumango ako.

"Movement..."

Inilagay niya ang kamay niya sa tiyan ko.

Gumalaw muli si Lyra.

Tahimik kaming dalawa.

At sa sandaling iyon...

Naramdaman namin ang dahilan kung bakit kailangan naming maging matatag.

May isang batang paparating.

May dalawang batang naghihintay.

At kami...

Ang tulay sa pagitan nila.

Huminga nang malalim si Daddy.

Pinunasan ang luha niya.

"I'll bring them back."

Mahina niyang sabi.

Tumingin ako sa kanya.

"I know."

"And I won't be late."

Tumango ako.

"I know."

Pinaandar niya ang sasakyan.

At habang unti-unti kaming lumalayo...

Hindi ko na napigilan ang sarili kong lumingon.

Nasa gate pa rin sila.

Magkahawak.

Kasama si Mama.

Umiiyak.

Ngunit kumakaway.

Kumaway ako pabalik.

"Good night..."

Mahina kong bulong.

At kahit hindi nila marinig...

Alam kong naramdaman nila.

Dahil kahit magkahiwalay kami...

Iisa pa rin ang puso namin.

At sa gabing iyon...

Hindi kami apat na naghiwalay.

Kami ay isang pamilya...

Na pansamantalang naghintay.

Para sa isang umaga...

Kung saan muli kaming magsasama.

Buong-buo.

Lahat kami.

Kasama si Lyra.