Until We Became Five

Ilang gabi matapos naming ihatid sina Hunter at Stella kay Mama.

Tahimik pa rin ang apartment.

Hindi pa rin kami sanay.

Kahit araw-araw namin silang ka-video call...

Kahit naririnig namin ang mga tanong ni Hunter...

Kahit nakikita namin si Stella na nakayakap sa stuffed toy niyang may ribbon ko...

Iba pa rin ang bahay kapag wala ang dalawang pares ng maliliit na paa sa hallway.

Walang kumakatok sa pinto namin sa umaga.

Walang biglang sisilip upang itanong kung gising na ba si Daddy.

Walang laruan sa sahig na kailangang alisin sa daraanan ko.

Walang dalawang boses na sabay na tatawag ng—

"Mommy."

"Daddy."

Ngunit nang gabing iyon...

May ibang uri ng katahimikan sa kwarto.

Hindi lamang lungkot.

Hindi lamang pangungulila.

May paghihintay.

May kaba.

At may malinaw na pakiramdam na maaaring iyon na ang isa sa mga huling gabing kami lamang ni Daddy...

Bago muling magbago ang lahat.

Bedtime na.

Katatapos lang ng video call namin sa kambal.

Mas kalmado na sila kaysa noong unang gabi.

Nagpakita si Hunter ng ginawa niyang constellation gamit ang magnetic pieces.

Ipinakita naman ni Stella ang drawing niya ng pamilya namin.

Anim ang bilog na iginuhit niya.

Ako.

Si Daddy.

Sina Hunter at Stella.

Si Lyra.

At si Mama.

"Because Lola carries us now."

Paliwanag niya.

Ngumiti kami ni Daddy.

Ngunit pagkatapos ng call...

Pareho kaming tahimik na napaluha.

Ngayon...

Nakahiga ako sa kaliwang tagiliran.

May unan sa pagitan ng mga hita ko.

May maternity pillow sa ilalim ng mababa at mabigat kong tiyan.

Si Daddy ay nasa likod ko.

Ang kaliwang braso niya ay nakapalibot sa baywang ko.

Ang kamay ay nakapatong sa ibabaw ni Lyra.

Ang mukha niya ay nakasandal sa balikat ko.

Gaya ng dati.

Gaya ng posisyong paulit-ulit niyang hinahanap sa bawat gabing magkasama kami.

Hindi siya nagtatrabaho.

Patay ang workstation.

Hindi bukas ang Bump App.

Walang labor notes.

Walang contraction timer.

Walang checklist sa pagitan namin.

Kami lamang.

Marahan niyang hinaplos ang tiyan ko.

Mabagal ang bawat galaw ng palad niya.

Mula sa itaas.

Pababa sa gilid.

Pagkatapos ay maingat niyang sinalo ang ilalim nito.

"Heavy?"

Mahina niyang tanong.

"Very."

"Pressure?"

"Low."

"Pain?"

"Not right now."

Tumango siya laban sa balikat ko.

"Tell me if anything changes."

"I will."

Ilang sandali kaming tahimik.

Mula sa loob...

Mabagal na gumalaw si Lyra.

Hindi na tulad ng dati na malalakas at malalawak ang sipa.

Mas kaunti na ang espasyo niya.

Kaya bawat galaw ay parang buong katawan niyang dumidiin sa balat ko.

Napasinghap ako.

Agad tumigil ang kamay ni Daddy.

"Lyra?"

Tumango ako.

"She moved."

Inilapat niya ang palad sa matigas na bahagi sa kaliwa.

"Her back?"

"Probably."

Hinaplos niya iyon.

"Hi, anak."

Mahina niyang bulong.

"You're running out of room in there."

May maliit na pagtulak sa ilalim ng kamay niya.

Bahagya siyang ngumiti.

"I know."

"Soon."

Ang salitang iyon...

Soon.

Napakasimple.

Ngunit sapat upang bumigat ang dibdib ko.

Lumingon ako nang bahagya.

Hindi sapat upang tuluyang humarap dahil sa laki ng tiyan ko.

Kaya siya na ang umangat.

Maingat niyang inalalayan ang balikat ko hanggang bahagya akong nakasandal sa likod.

Tumingin siya sa akin.

Mababa ang ilaw.

Wala siyang suot na salamin.

Kita ko ang pagod sa mukha niya.

Ngunit mas malinaw ang lambing.

Ang kaba.

Ang pagmamahal.

"Daddy..."

"Hm?"

"Do you realize this might be our last quiet night before she comes?"

Hindi siya sumagot agad.

Napatingin siya sa tiyan ko.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin.

"I've been thinking about that."

"Me too."

Hinawakan ko ang mukha niya.

Marahan kong dinaan ang hinlalaki sa pisngi niya.

"Everything will change again."

Mahina kong sabi.

"We'll have a newborn."

"You'll work while helping with Lyra."

"We'll bring the twins home."

"They'll need reassurance."

"I'll recover."

"I'll feed her."

"We'll lose sleep again."

Tumango siya.

"All true."

"And you're still calm?"

"No."

Direkta niyang sagot.

Napangiti ako nang kaunti.

"Externally functional?"

"Barely."

Napatawa ako.

Mahina lamang.

Ngunit sa katahimikan ng kwarto...

Parang napakahalaga ng tunog na iyon.

Dahil ilang araw na kaming puro luha.

Puro pangungulila.

Puro paghahanda.

At kahit sandali...

Naging kami ulit.

Si Cha at si Kiko.

Hindi lamang Mommy at Daddy.

Lumapit siya.

Hinalikan ang noo ko.

Matagal.

Parang ayaw agad lumayo.

Pagkatapos ay hinalikan niya ang kaliwang pisngi ko.

Ang kanan.

At sa huli...

Ang labi ko.

Mabagal.

Maingat.

Pamilyar.

Hindi iyon halik na humihingi.

Halik iyon na nagpapasalamat.

Para sa bawat buwan na dinala ko si Lyra.

Para sa bawat kirot na tiniis ko.

Para sa bawat gabing hindi ako makatulog.

Para sa katawan kong muling naghahanda upang manganak.

At para sa lahat ng taon na pinili naming magising sa tabi ng isa't isa.

Hinawakan ko ang likod ng leeg niya.

Mas inilapit ko siya.

Nagtagpo muli ang mga labi namin.

Mas matagal ngayon.

Mas puno ng pangungulila.

Hindi lamang dahil nami-miss namin ang kambal.

Kundi dahil alam naming sa loob ng ilang araw...

Maaaring wala na kaming mahabang sandaling ganito.

Walang monitor na tumutunog.

Walang sanggol na umiiyak.

Walang dalawang batang naghihintay sa amin.

Walang kailangang pakalmahin muna.

Kami lamang.

Paglayo niya...

Magkadikit pa rin ang noo namin.

"Are you comfortable?"

Mahina niyang tanong.

"Yes."

"Any tightening?"

"None."

"Tell me immediately."

"I know, Daddy."

"I mean it."

"I know."

Ngumiti ako.

"You always mean it."

Inalalayan niya akong umupo.

Inayos ang mga unan sa likod ko.

Pagkatapos ay naupo siya sa harap ko.

Malapit.

Ngunit hindi niya ako hinawakan agad.

Tiningnan lamang niya ako.

Ang mukha ko.

Ang malaking tiyan ko.

Ang mga kamay kong nakapatong sa ibabaw nito.

"What?"

Tanong ko.

Umiling siya.

"Nothing."

"That's a long look for nothing."

Bahagya siyang ngumiti.

"I'm trying to remember this."

Napalunok ako.

"Remember what?"

"You."

Mahina niyang sagot.

"Like this."

"Before Lyra is outside."

"Before we bring Hunter and Stella home."

"Before everything becomes loud again."

Nangilid ang luha sa mga mata ko.

"Daddy..."

Hinawakan niya ang kamay ko.

"I know I'll remember."

"But I still want to look."

Hinayaan ko siya.

Hinayaan kong pagmasdan niya ang katawan kong ilang buwan niyang inalagaan.

Ang tiyan na paulit-ulit niyang sinalo mula sa ilalim.

Ang balat na hinaplos niya sa bawat sipa.

Ang balakang na inalalayan niya sa bawat mabagal na paglakad.

Ang mga kamay na kumapit sa kanya sa bawat paninigas ng tiyan.

Ang mukha kong nakita niyang umiyak sa sakit, takot, guilt, at pagmamahal.

"Do I look scared?"

Mahina kong tanong.

"Yes."

Hindi siya nagsinungaling.

Napangiti ako nang malungkot.

"Do I look ready?"

Matagal bago siya sumagot.

"You look like someone who will do it even while scared."

Napapikit ako.

Tumulo ang luha.

Agad niya iyong pinunasan.

"I'm afraid."

Umamin ako.

"Of the pain?"

"Of everything."

Huminga ako nang malalim.

"Of feeling my body open again."

"Of the examinations."

"Of contractions getting stronger."

"Of the moment I can't stop it anymore."

"Of pushing."

"Of something going wrong."

"Of looking for you and not seeing you."

Hinawakan niya ang dalawang kamay ko.

Mahigpit.

"Look at me."

Dahan-dahan kong itinaas ang tingin.

"I will be there."

Mahina ngunit matatag niyang sabi.

"Not outside."

"Not distracted."

"Not somewhere completing a checklist."

"Beside you."

Napalunok ako.

"The whole time?"

"The whole time."

"Even if I cry?"

"I'll stay."

"Even if I shout?"

"I'll stay."

"Even if I tell you I can't do it?"

"I'll tell you to take the next breath."

"Even if I hurt you while holding your hands?"

"I already offered the wrists."

Napatawa ako sa gitna ng luha.

Itinaas niya ang mga kamay niya sa pagitan namin.

Ang kanan...

May mga permanenteng peklat pa rin sa palad, mga daliri, at pulso.

Mga markang hindi na mawawala.

Ang kaliwa...

Ang kamay na ginamit niya noon nang hindi gumagana ang kanan.

Ang kamay na sumulat ng nanginginig na note para ipaalala ang pregnancy milk ko.

Ang dalawang kamay na paulit-ulit na humawak sa kambal.

At ngayon...

Ang mga kamay na iaalok niya ulit sa akin sa labor.

Hinawakan ko ang mga iyon.

"Both?"

"Both."

"You might regret that."

"I survived the twins."

Bahagya siyang ngumiti.

"I have prior operational experience."

Napailing ako habang umiiyak at tumatawa.

"Very romantic."

"I'm still your handsome husband."

"Debatable."

"Objectively verified."

Hinalikan ko ang likod ng kanan niyang kamay.

Isa-isa ang mga peklat.

Hindi dahil naawa ako.

Kundi dahil alam kong bawat marka ay bahagi ng kuwento ng lalaking hindi kailanman nagdalawang-isip protektahan ang pamilya namin.

Pagkatapos ay hinalikan ko ang kaliwa.

Ang kamay na hindi sumuko noong kailangan nitong gawin ang gawain ng dalawa.

"You've already carried so much."

Mahina kong sabi.

"So have you."

Sagot niya.

Hinaplos niya ang tiyan ko.

"But tomorrow, or whenever she decides..."

Mas lumambot ang boses niya.

"Let me carry what I can."

Lumapit ako.

Ako naman ang humalik sa kanya.

Hindi mabilis.

Hindi desperado.

Malalim lamang ang lambing.

Ang mga kamay ko ay pumalibot sa leeg niya.

Ang mga kamay niya naman ay nanatili sa baywang at likod ko.

Maingat.

Parang alam niyang kahit gusto niya akong ilapit...

Hindi niya kailanman ilalagay sa alanganin ang katawan kong malapit nang manganak.

Sa bawat halik...

Naramdaman kong bumabalik ang lahat ng bersyon namin.

Ang magkaibigang unang nakatagpo ng taong kayang sumabay sa isip nila.

Ang magkasintahang hindi nahiyang maging affectionate kahit may ibang nakatingin.

Ang mag-asawang natutong gumawa ng tahanan mula sa pagod, tanong, trabaho, at yakap.

Ang Mommy at Daddy nina Hunter at Stella.

At ngayon...

Ang dalawang taong naghihintay kay Lyra.

Bahagya niyang ibinaba ang mga halik sa gilid ng mukha ko.

Sa panga.

Sa leeg.

Sa balikat.

Walang pagmamadali.

Walang hinihinging higit sa kaya ng katawan ko.

Bawat dampi ay parang tahimik na pasasalamat.

"You're beautiful."

Bulong niya sa balat ko.

Napapikit ako.

"Even now?"

"Especially now."

"Even when I can barely move?"

"I've seen you move three pillows, rearrange the blanket, and correct my breathing technique."

Bahagya siyang ngumiti.

"You remain fully capable of management."

Napatawa ako nang mahina.

Inilagay niya ang kamay sa ilalim ng tiyan ko.

Bahagyang sinalo ang bigat.

Napabuntong-hininga ako.

"Better?"

"Yes."

Hinaplos ko ang mukha niya.

"You always notice."

"I always will."

Muli niya akong hinalikan.

Mas maikli.

Ngunit mas malambing.

Pagkatapos ay yumuko siya sa harap ng tiyan ko.

Maingat niyang inangat nang kaunti ang tela ng maternity nightdress upang mailantad lamang ang bilog kong tiyan.

Hinalikan niya ang balat.

Isa sa itaas.

Isa sa gilid.

At isa sa bahaging pinakamababa.

"Hi, Lyra."

Mahina niyang sabi.

"This might be one of the last times I talk to you while you're still here."

May mahinang paggalaw sa ilalim ng labi niya.

Napangiti siya.

"You took care of Mommy well."

Patuloy niya.

"Thank you for growing."

"Thank you for letting us know you're strong."

"Now, when you're ready..."

Hinaplos niya ang tiyan ko.

"Come safely."

"Mommy and Daddy are waiting."

"A-hiya and Achi are waiting."

"And Lola is already preparing to tell everyone she helped."

Napatawa ako sa gitna ng luha.

Biglang nanigas ang tiyan ko.

Napahinto ako.

Napahawak sa balikat niya.

Agad siyang tumayo mula sa pagkakayuko.

"Tightening?"

Tumango ako.

"Start time?"

Tumingin siya sa bedside clock.

"Now."

Inilagay niya ang kamay sa matigas kong tiyan.

"Pain?"

"Pressure."

"Can you breathe?"

Tumango ako.

Umupo siya sa likod ko.

Maingat akong pinasandal sa dibdib niya.

Ang mga hita ko ay komportableng nakabuka upang hindi maipit ang mababang tiyan.

Ang isang kamay niya ay sumuporta sa ilalim nito.

Ang isa ay nakahawak sa kamay ko.

"Breathe with me."

Mahina niyang sabi.

Huminga kami.

Papasok.

Mabagal.

Papalabas.

Mas mahaba.

"You're safe."

Bulong niya.

"I'm here."

"Let the tension pass."

Hindi ito regular.

Hindi rin masakit tulad ng totoong contraction.

Makalipas ang ilang sandali...

Unti-unting lumambot ang tiyan ko.

Napabuntong-hininga ako.

"Gone."

Tiningnan niya ang oras.

"Less than a minute."

Tumango ako.

"Braxton Hicks."

"Likely."

Hindi niya ako binitiwan.

Nanatili akong nakasandal sa kanya.

Ang kamay niya ay nasa ilalim pa rin ng tiyan ko.

Ang mukha niya ay nasa balikat ko.

"See?"

Mahina kong sabi.

"What?"

"I found you."

Hinalikan niya ang gilid ng mukha ko.

"You didn't have to look."

Tahimik kaming nanatili roon.

Hindi na namin ipinagpatuloy ang anumang higit pa.

Hindi dahil nabawasan ang lambing.

Kundi dahil mas mahalaga ang pag-alalay.

Ang paghinga.

Ang pananatili.

At ang pakiramdam na kahit malapit nang baguhin ng labor ang katawan ko...

Asawa pa rin niya ako.

Hindi lamang pasyenteng kailangan bantayan.

Hindi lamang ina ng mga anak niya.

Hindi lamang katawan na naghahanda upang manganak.

Ako pa rin ang babaeng gusto niyang halikan.

Yakapin.

Tingnan nang matagal.

At pasalamatan.

Makalipas ang ilang minuto...

Tinulungan niya akong humiga.

Inayos ang unan sa ilalim ng tiyan.

Isa sa pagitan ng mga hita.

Isa sa likod.

Pagkatapos ay humiga siya sa likod ko.

Ang pamilyar na posisyon.

Ang pamilyar na yakap.

Hinawakan ko ang kamay niya sa ibabaw ng tiyan ko.

"Daddy?"

"Hm?"

"Do you miss who we were before the children?"

Hindi siya agad sumagot.

"Sometimes."

Direkta niyang sabi.

Napalunok ako.

Ngunit bago ako makapagsalita...

Mas hinigpitan niya ang yakap.

"Not because I want to lose what we have now."

Dagdag niya.

"I miss the time we had."

"The freedom."

"The quiet."

"But I don't miss a version of my life that didn't have them."

Napangiti ako.

"Me too."

Huminga ako nang malalim.

"I miss sleeping."

"Valid."

"I miss finishing a meal while it's still warm."

"Highly valid."

"I miss conversations without someone asking why."

Bahagya siyang natawa.

"But you love answering why."

"I do."

Tahimik kami sandali.

"I miss you sometimes."

Mahina kong inamin.

Bahagyang gumalaw siya sa likod ko.

"I'm beside you."

"I know."

Hinawakan ko ang kamay niya.

"But sometimes we become Mommy and Daddy for so long..."

"Na nami-miss ko si Cha at si Kiko."

Hinalikan niya ang likod ng balikat ko.

"I never stopped seeing Cha."

Mahina niyang sabi.

"Even when you're reading stories."

"Even when you're preparing food."

"Even when you're crying because you miss the twins."

"Even when you're practicing how to give birth."

"You're always there."

Nangilid ang luha ko.

"And Kiko is always there too."

Sabi ko.

"Behind the Daddy."

"Behind the engineer."

"Behind the man answering every question."

"Behind the husband who thinks he has to manage everything."

Hinaplos ko ang mga daliri niya.

"The person I fell in love with is still here."

Mas inilapit niya ang mukha sa akin.

"I love you, Charlotte."

"I love you, Kiko."

Mula sa loob...

Muling gumalaw si Lyra.

Mababa.

Mahinahon.

Inilapat namin ang parehong kamay sa bahaging iyon.

"Soon we'll meet her."

Mahina kong sabi.

"Soon."

"And you'll fetch the twins."

"Immediately."

"You'll bring them to us."

"I promise."

"Then we'll be five."

Huminga siya nang malalim.

"Finally."

Napapikit ako.

Hindi dahil antok agad.

Kundi dahil gusto kong namnamin ang sandaling iyon.

Ang init ng katawan niya sa likod ko.

Ang braso niya sa baywang.

Ang kamay niya sa tiyan.

Ang pamilyar na amoy ng balat niya pagkatapos maligo.

Ang hair tie ni Stella na nananatili sa pulsuhan niya.

Ang kawalan ng dog tag sa leeg niya dahil hawak iyon ni Hunter.

Dalawang maliit na patunay na kahit wala sa bahay ang kambal...

Nasa amin pa rin sila.

"Daddy?"

"Hm?"

"Are you happy?"

"Yes."

Agad niyang sagot.

"Scared?"

"Extremely."

"Sad?"

"Because I miss them."

"Me too."

"Ready?"

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay hinalikan niya ang balikat ko.

"Ready enough to stay."

Napangiti ako.

Iyon ang pinakamagandang sagot.

Hindi handang kontrolin ang lahat.

Hindi handang hulaan ang bawat mangyayari.

Hindi handang gawing perpekto ang labor.

Handa lamang manatili.

Unti-unting bumigat ang mga mata niya.

Ngunit bago siya tuluyang makatulog...

Naramdaman kong hinanap niya ang kamay ko.

Pinag-interlock ang mga daliri namin.

"Cha..."

"Hm?"

"Whatever happens..."

Paos na ang boses niya dahil sa antok.

"You will never have to do it alone."

Tumulo ang luha ko sa unan.

"I know."

"Kiko?"

"Hm?"

"Before everything changes again..."

Mahina kong sabi.

"Thank you for still choosing me first."

Hindi siya agad sumagot.

Mas inilapit lamang niya ako sa dibdib niya.

"You are not first because the children matter less."

Bulong niya.

"You are first because we carry them together."

Napapikit ako nang tuluyan.

Hinalikan ko ang kanyang mga daliri.

Sa kabilang bahay...

Mahimbing marahil ang tulog nina Hunter at Stella.

Nasa ligtas na pag-aalaga ni Mama.

Sa loob ko...

Si Lyra ay tahimik na naghihintay sa araw na siya mismo ang magsisimula ng paglalakbay palabas.

At sa likod ko...

Ang lalaking pinili kong makasama sa lahat ng pagbabagong iyon ay unti-unti nang nakakatulog.

Hindi namin alam kung iyon na ang huling tahimik na gabi.

Maaaring may ilan pa.

Maaaring kinabukasan ay pareho pa rin ang routine.

Maaaring ilang araw pa bago magsimula ang tunay na contractions.

Ngunit hindi na mahalaga.

Dahil hindi namin hinayaang lumipas ang gabing iyon nang hindi namin muling pinili ang isa't isa.

Hindi lamang bilang Mommy at Daddy.

Hindi lamang bilang dalawang taong naghahanda sa panganganak.

Kundi bilang mag-asawa.

Magkaibigan.

Magkasintahan.

Dalawang taong minsang nagsimula sa simpleng pag-unawa...

At ngayo'y naghihintay nang magkahawak-kamay sa pagdating ng pangatlong anak nila.

Bago ako tuluyang makatulog...

Narinig ko ang mahina niyang bulong sa likod ko.

"Goodnight, Mommy."

Ngumiti ako.

"Goodnight, Daddy."

Pagkatapos ay marahan kong idinagdag—

"Goodnight, my husband."

Mas hinigpitan niya ang yakap.

"Goodnight, my wife."

At sa tahimik na kwartong iyon...

Bago muling baguhin ng buhay ang anyo ng pamilya namin...

Nanatili muna kaming ganoon.

Magkadikit.

Magkahawak.

Umiibig.

Hindi naghahabol sa bukas.

Hindi inuunahan ang labor.

Hindi pinipilit maging handa sa lahat.

Sa gabing iyon...

Sapat nang maalala naming bago kami naging tahanan ng tatlong anak...

Kami muna ang naging tahanan ng isa't isa.