Until We Became Five

Tahimik ang gabi.

Pero sa loob ng sasakyan...

Wala akong marinig kundi ang sarili kong paghinga.

At ang tibok ng puso ko.

Nakasandal ako sa upuan, bahagyang nakatagilid habang nakasuporta ang kaliwang kamay ko sa tiyan ko.

Ang kanang kamay ko naman...

Mahigpit na nakakapit sa kamay ni Kiko.

Hindi pa man kami tuluyang nakakalayo sa bahay ay muli na namang dumating ang isang paghilab.

Mas malakas.

Mas mahaba.

Napapikit ako.

"Daddy..."

Agad niyang inilapat ang isang kamay niya sa akin habang ang isa ay nanatiling nakahawak sa manibela.

"Mommy... look at me."

Pinilit kong iminulat ang mga mata ko.

"That's it... breathe with me."

Huminga siya nang malalim.

Kasabay niya akong sumunod.

"In..."

Huminga ako.

"Two..."

"Three..."

"Four..."

Pakiramdam ko ay lalong humihigpit ang buong tiyan ko.

"Out..."

Dahan-dahan kong inilabas ang hininga.

"Again."

Sinundan ko ulit siya.

"You're doing so well."

Napapikit ako.

"It hurts..."

"I know."

"I'm right here."

Isa na namang paghinga.

Isa na namang paglabas ng hangin.

Unti-unti ring humupa ang paghilab.

Pero ang naiwan...

Ay ang mabigat na presyon sa bandang balakang.

Pakiramdam ko ay may mabigat na puwersang patuloy na tumutulak pababa.

Maging ang loob ng mga hita ko ay nanginginig.

At ang bawat maliit na lubak sa daan ay ramdam na ramdam ko.

Napahawak ako nang mas mahigpit sa kamay niya.

"Daddy..."

"Hold my hand as tight as you need."

Napailing ako.

"I'm squeezing too hard..."

"You don't have to protect me from your grip."

Mahina siyang ngumiti kahit nakatutok pa rin ang mga mata niya sa daan.

"Use all the strength you need."

Napaluha ako.

Sa susunod na paghilab...

Mas lalo akong kumapit.

Parang doon ko inililipat ang lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Humupa ulit.

"One contraction at a time."

Mahina akong tumango.

"Don't think about the next one yet."

"Just this one."

Huminga ako nang malalim.

"Great, Cha."

Napatingin ako sa kanya.

"You got this one."

Saglit siyang lumingon sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa daan.

"You've done more with twins."

Hindi ko napigilang mapangiti kahit may luha.

"You're always reminding me..."

"Because you always forget how strong you are."

Napahawak ako sa tiyan ko.

Muli na namang sumipa ang sakit.

Mas mabilis na yata.

Mas dikit-dikit.

Napayuko ako.

"Daddy..."

"I know."

"Breathe."

"In..."

"Two..."

"Three..."

"Four..."

"Out..."

Kasabay niya akong huminga.

Hindi ko alam kung ilang beses na naming ginawa iyon.

Pero sa bawat bilang niya...

Parang mas nagiging kontrolado ang takot ko.

Hindi ang sakit.

Kundi ang takot.

Makalipas ang ilang sandali ay pinindot niya ang hands-free ng sasakyan.

"I'll call Mama, speaker phone ko para marinig mo rin."

Tumango lang ako.

Narinig kong tumunog ang telepono.

Hindi nagtagal ay may sumagot.

"Hello? Kiko?"

"Hi, Mama."

"Anak, okay lang ba kayo? Nasaan kayo?"

"We're on our way to the hospital."

"Cha's labor has started."

"Ha? Cha, anak, naririnig mo ba ako?"

Napapikit ako nang dumating na naman ang panibagong paghilab.

Mas malakas.

Mas malalim.

Napakapit ako sa braso niya.

Huminga ako nang mabilis.

"M-Mama..."

"Anak, breathe ka lang, ha? Sundan mo si Kiko. Nandiyan siya, hindi ka niya iiwan."

"Her water already broke."

"Okay, okay... mabuti at papunta na kayo. Cha, kaya mo 'yan, anak. Ilang beses mo na 'tong nalampasan."

"She's having regular contractions."

"Normal lang 'yan. Huwag kang matakot. Nandito lang kami, ipinagdadasal ka namin."

Narinig ko pa rin siyang nagsasalita habang pilit akong humihinga nang maayos.

"We're okay po."

"Good. Kiko, ingat sa pagmamaneho, ha. Huwag kang magmadali pero siguraduhin mong makarating kayo agad."

"I'll keep you updated."

"Sige, anak. Tawagan mo ulit ako pagdating niyo."

"I got my wife, Ma."

"Alam ko. Alagaan mo siya. Cha, anak, kapit lang. Malapit mo na makita ang bunso mo."

"Please take care of the twins po."

"Don't worry, kami na bahala sa kanila. Tulog na sila, hindi sila magigising."

"Thank you po."

"Walang anuman. Mahal na mahal namin kayo."

"Love you, Mama."

"Love you too, anak. Ingat kayo."

Natapos ang tawag.

Tahimik ulit ang sasakyan.

Napahilig ako sa balikat niya nang bahagya habang nakahinto kami sa pulang ilaw.

Agad niyang hinalikan ang noo ko.

Pagkatapos ay ang balikat ko.

Saka marahang dumampi ang labi niya sa akin.

Isang maikling halik.

Hindi para alisin ang sakit.

Kundi para ipaalalang kasama ko siya.

"I've got you."

Napaluha ako.

"I know..."

Muli na namang umatake ang contraction.

Napangiwi ako.

Pakiramdam ko ay hinihila pababa ang buong balakang ko.

Ang pressure sa puson ay halos hindi na nawawala.

Pati ang loob ng mga hita ko ay parang unti-unti nang nangangalay sa tindi ng puwersang nararamdaman ko.

"Daddy..."

Nakahinto na naman kami sa isa pang traffic light.

Agad niyang inilagay ang isang kamay sa bandang balakang ko.

Marahan.

Paikot.

Dahan-dahang minamasahe ang bahagi ng likod at balakang ko.

"Breathe more."

Napapikit ako.

"Again..."

Mahina kong bulong.

"In..."

Kasabay niya akong huminga.

"Two..."

"Three..."

"Four..."

"Out..."

Unti-unti kong inilabas ang hininga.

Humupa ang sakit.

Sandali.

Bago muling bumalik ang mabigat na pressure.

Napahawak ako ulit sa kamay niya.

"Please don't leave me..."

Hindi man lang siya nag-atubili.

Hindi niya inalis ang tingin sa daan.

Pero hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

"I'm not going anywhere."

Tahimik akong napaluha.

Hindi dahil nabawasan ang sakit.

Kundi dahil alam kong totoo ang sinabi niya.

Makalipas pa ang ilang minuto...

Nakita ko ang ilaw ng ospital sa unahan.

Huminga nang malalim si Kiko.

Pagkatapos ay marahan niyang pinisil ang kamay ko.

"Mommy..."

Mahina akong tumingin sa kanya.

"We're almost there."

Napaluha akong ngumiti.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang labor...

Naramdaman kong...

Malapit na talaga naming makilala si Lyra.