Until We Became Five

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong umire.

Ang alam ko lang...

Bawat contraction ay tila mas malakas kaysa sa nauna.

At sa bawat isa...

Pakiramdam ko ay inuubos nito ang lahat ng natitira kong lakas.

"Daddy..."

Mahina kong tawag.

Kasabay ng panibagong paghilab ay muli kong nahigpitan ang kapit sa magkabilang pulsuhan ni Kiko.

Buong lakas.

Halos hindi ko na namalayang nanginginig na ang mga kamay ko.

Ngunit hindi niya iyon binawi.

Sa halip...

Mas lalo niya akong sinuportahan mula sa likod.

Ramdam ko ang dibdib niya sa likuran ko.

Ramdam ko ang paghinga niyang pilit na pinapakalma ang sarili.

"I'm right here."

Mahina niyang bulong sa tabi ng tenga ko.

"Breathe."

Huminga ako nang malalim.

Pero halos kasabay noon...

Dumating ang panibagong contraction.

Mas malakas.

Mas mabigat.

Napapikit ako.

"Ahhh..."

"Daddy!"

Narinig ko ang boses ng doktor.

"Mommy, heto na po ang contraction. Ready... ire."

Ipinikit ko ang mga mata ko.

At ibinigay ko ang lahat ng natitira kong lakas.

Mahigpit kong hinawakan ang mga pulsuhan ni Kiko.

Napayuko ako.

Huminga.

At umire.

Pakiramdam ko ay nanginginig ang buong katawan ko sa pagod.

"Very good, Mommy."

"Huminga muna tayo."

Hinahabol ko ang hininga ko.

Hindi pa man ako nakakabawi...

Bumalik na naman ang kasunod.

Mas mabilis.

Mas matindi.

"Kiko..."

Mahina kong bulong.

"I can't..."

"I know."

"Look at me."

Pinilit kong iminulat ang mga mata ko.

Nandoon siya.

Hindi umaalis.

Hindi bumibitaw.

"I believe in you."

"We can do this."

Napaluha ako.

Kasabay ng isa na namang paghilab.

"Ahhh..."

Muli akong napahigpit sa mga pulsuhan niya.

Ramdam ko ang bahagya niyang pagpisil sa mga kamay ko bilang tugon.

Hindi para pakawalan ako.

Kundi para ipaalalang kasama ko siya.

"Mommy," sabi ng doktor nang may kalmadong boses, "maganda po ang ginagawa ninyo. Kapag dumating ulit ang contraction, ire po tayo nang tuloy-tuloy."

Tumango ako.

Halos wala na akong lakas magsalita.

Huminga lang ako.

At naghintay.

Ilang segundo lang...

At dumating na naman.

Mas malakas.

Mas mahaba.

"Daddy!"

Napasinghap ako.

Ramdam ko ang pagkirot sa buong balakang ko habang muli kong ibinigay ang lahat ng lakas ko.

"Good."

"That's it."

"Keep going."

Naririnig ko ang boses ni Kiko sa tabi ng tenga ko.

Hindi malakas.

Hindi nagmamadali.

Pero bawat salita niya...

Parang may kapit sa puso ko.

"You're doing it."

"You're bringing our daughter to us."

Napaluha ako.

Huminga.

At muling umire.

Tahimik na nagsalita ang doktor habang nakatingin sa pag-usad ng panganganak.

"Mommy..."

"Maganda po ang progress."

"Crowning na po si baby."

Huminto ang oras para sa akin.

Napapikit ako.

May luha na namang pumatak.

Narinig kong bahagyang napasinghap si Kiko sa likuran ko.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil alam niyang...

Malapit na.

"Mommy," muling sabi ng doktor, may ngiti sa boses.

"Kita na po si baby."

Napahigpit lalo ang kapit ko sa mga pulsuhan ni Kiko.

"Daddy..."

Mahina kong bulong sa pagitan ng paghinga.

"I know."

"Just one more."

"Lyra is almost here."

Muli kong ibinigay ang lahat ng natitira kong lakas.

Huminga.

Umire ako nang buong lakas habang napasigaw, mahigpit na hinahawakan si Kiko.

At hinayaan kong dalhin ako ng bawat gabay ng doktor at ng bawat salitang binubulong ni Kiko.

Isang sandali...

Dalawa...

At pagkatapos—

Isang bagong tunog ang pumuno sa silid.

Isang malakas na iyak.

Napamulat ako.

Lahat ng sakit...

Parang biglang nawala sa isip ko.

Napaluha ako.

Narinig kong huminga nang malalim si Kiko.

Kasunod noon ay isang mahinang tawa na may kasamang luha.

"She's here..."

Mahina niyang bulong.

"Mommy..."

"She's crying now."

Napatingin ako sa doktor habang maingat na itinataas ang aming anak.

Maliit.

Mainit.

At buhay na buhay ang iyak.

Napahikbi ako.

"Our baby..."

Mahina kong sabi.

Lumapit ang doktor upang ipakita siya sa amin.

Hindi ko mapigilan ang mga luha ko.

Napangiti rin si Kiko.

Punong-puno ng paghanga ang mga mata niya habang nakatingin kay Lyra.

"Look at her..."

"She's beautiful."

Napatingin siya sa akin.

"She has your eyes."

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang mukha ng anak namin.

Pagkatapos ay muli siyang tumingin kay Lyra.

"Oh my God..."

"She has my nose."

"And my chin."

Napatawa ako nang mahina sa gitna ng pag-iyak.

Mahina niyang inilapit ang mukha niya sa aming anak.

"Hi, Lyra."

"I'm Daddy."

"We've been waiting for you."

"We love you so much already."

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

May mga luha na ring tuluyang bumagsak mula sa mga mata niya.

"Mommy..."

"Thank you."

"Thank you for bringing our daughter into this world."

"I love you."

Napangiti ako.

Mahina.

Pagod.

Ngunit puno ng pagmamahal.

"I love you too..."

At sa wakas...

Kasama na namin si Lyra.