Until We Became Five

Hindi ko maalis ang tingin ko kay Lyra.

Kahit pagod na pagod ang buong katawan ko.

Kahit mabigat na ang bawat paghinga ko.

Naroon pa rin siya.

Maliit.

Mainit.

Mahinang umiiyak habang inaalagaan ng medical team ang mga unang routine checks.

Pakiramdam ko...

Hindi ko pa rin lubos maisip na siya na iyon.

Ang batang ilang buwan kong naramdaman.

Ang batang araw-araw naming kinakausap ni Kiko.

Ang batang hinihintay ng buong pamilya.

Si Lyra.

Napangiti ako.

Kasabay ng pagpatak ng isa pang luha.

"Daddy..."

Mahina kong tawag.

Agad siyang yumuko sa tabi ko.

Hindi nawala ang kamay niya sa kamay ko.

Naramdaman ko ang marahan niyang pagpisil dito.

"I'm here."

Mahina akong ngumiti.

"She's beautiful..."

Napatingin siya kay Lyra.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin.

"She really is."

Tahimik akong napahinga.

Pakiramdam ko ay unti-unti nang bumibigat ang buong katawan ko.

Hindi na dahil sa contraction.

Tapos na iyon.

Kundi dahil sa matinding pagod.

Parang ngayon lang ako pinayagang maramdaman ng katawan ko ang lahat ng ginawa nito sa loob ng maraming oras.

Mabigat ang mga braso ko.

Mabigat ang mga talukap ng mata ko.

Maging ang pagsasalita ay parang nangangailangan na ng napakalaking lakas.

Huminga ako nang malalim.

"Daddy..."

Mahina.

Basag pa rin ang boses ko.

"I'm so sleepy..."

Agad niyang hinaplos ang buhok ko.

"You did it again."

Napangiti ako.

Napakaliit.

Halos hindi na makita.

"I know..."

Naramdaman kong marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Pagkatapos ay ang kamay kong hawak niya.

"You don't have to say anything."

"Rest muna."

Napatingin ako sa kanya.

May mga bakas pa rin ng luha sa pisngi niya.

Pero kalmado na ang mga mata niya.

Hindi na katulad kanina.

Ngayon...

Punong-puno na lamang ng paghanga.

"I've got both of you."

Mahina akong tumango.

"You did enough."

"You did more than enough."

Napaluha ako.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa lalim ng pagmamahal na nararamdaman ko sa bawat salitang sinasabi niya.

Unti-unti kong naramdaman ang pagbigat ng mga mata ko.

"Daddy..."

Mahina kong bulong.

"Take care of Lyra..."

Ngumiti siya.

"I always will."

Napangiti rin ako.

"I know you'll take care of her..."

Huminga ako nang mabagal.

"I love you..."

"I love you too."

Marahan niyang hinaplos ang noo ko.

"Close your eyes."

"I'll stay right here."

"I'm not leaving."

"When you wake up..."

"I'll still be here."

Hindi ko na nagawang sumagot.

Hindi dahil ayaw ko.

Kundi dahil unti-unti nang dinadala ng pagod ang isip ko sa katahimikan.

Naririnig ko pa rin ang mahihinang usapan ng mga nurse.

Naririnig ko pa rin ang mahinang iyak ni Lyra.

At higit sa lahat...

Naririnig ko pa rin ang boses ni Kiko.

Kalmado.

Matatag.

Ligtas.

Unti-unti akong napapikit.

Hindi iyon pagkawala ng malay dahil sa takot.

Hindi rin dahil may mali.

Pagkatapos ng mahabang labor at panganganak, wala nang natitirang lakas ang katawan ko kundi ang matulog.

Napansin agad iyon ni Kiko.

Hindi siya nataranta.

Hindi siya nag-panic.

Tahimik lang niyang hinaplos ang buhok ko.

Hinayaan niyang ipagpatuloy ng medical team ang kanilang routine postpartum care habang nananatili siya sa tabi ko.

Isang kamay niya ang hawak pa rin ang kamay ko.

Ang isa naman...

Marahang humawak sa maliit na kumot na nakabalot kay Lyra nang ilapit siya sa amin.

Napatingin siya sa aming dalawa.

Sa asawa niyang mahimbing nang nagpapahinga.

At sa anak nilang bagong silang.

Mahina siyang napangiti.

Pagod.

May mga luha pa rin sa mata.

Ngunit puno ng pasasalamat.

Hindi niya kailangang magsalita.

Sapat nang makita niyang payapa kaming dalawa.

At sa unang pagkakataon bilang pamilya ng lima...

Tahimik na napuno ng kapayapaan ang silid.

Habang mahimbing akong nagpapahinga...

Alam kong pagmulat ko ng mga mata...

Makikita ko pa rin si Kiko.

Kasama si Lyra.

Naghihintay sa akin.