Until We Became Five

May mga bagay na hindi naman kailangang itago.

Hindi dahil gusto mo nang sabihin agad.

Kundi dahil naghahanap ka lang ng tamang oras at tamang mga salitang mauunawaan ng dalawang batang tatlong taong gulang pa lang—lalo na ng mga anak ninyong masyadong matalino para hindi mapansin ang mga pagbabago.

Ganito pala ang pakiramdam kapag pangalawang beses kang nagbubuntis.

Mas alam mo na ang mga pagbabago.

Pero mas mabilis din nilang napapansin.

Lalo na ng dalawang batang halos wala nang nakakalusot sa kanila.

Lumipas ang ilang linggo.

Hindi pa rin tuluyang nawawala ang pagduduwal ko.

May mga umagang nakakakain ako nang maayos.

May mga umaga ring ang amoy pa lang ng nilulutong bawang ay kailangan ko nang tumakbo papuntang banyo.

Ngunit kahit ganoon...

Patuloy pa rin ang takbo ng bahay namin.

Pagkatapos kong gumawa ng paboritong iced coffee ni Kiko, inabot ko iyon sa kanya.

Ngumiti siya habang tinatanggap ang mug.

"Thank you."

Bago niya tuluyang ininom, yumuko ako at hinalikan siya sa pisngi.

"You're welcome."

Pagkatapos, siya naman ang naghahanda ng tatlong baso ng gatas.

Isang pregnancy milk para sa akin.

Dalawa para kina Hunter at Stella.

"Kiko."

Ngumiti siya habang inilalapag ang mug ng gatas sa harapan ko.

"Your milk."

"Thank you."

Lumapit ako.

Hindi niya basta iniabot.

Hinintay muna niyang makahawak ako sa baso bago niya binitiwan.

"Drink slowly."

"I will."

He smiled.

"Thank you for always taking care of us."

Bahagya siyang ngumiti.

"Always."

Napangiti ako pabalik.

"You're the best."

Napatawa kaming dalawa.

Matapos ang almusal, nagliligpit ako ng mga plato.

Agad akong nilapitan ni Kiko.

"No."

Napalingon ako.

"I can still carry plates."

"I know."

"Then?"

"I'll carry them."

"Daddy."

He walked closer until he was standing right behind me.

Marahan niya akong niyakap mula sa likod.

Parehong braso ang nakapulupot sa bewang ko.

Naramdaman ko ang baba niya na marahang sumandal sa balikat ko.

"You've been standing long enough."

"I'm okay."

"I know."

Mahina siyang humalik sa gilid ng ulo ko.

"But I'd rather do it."

Napangiti ako.

Hindi dahil hindi ko kayang gawin.

Kundi dahil...

Hindi niya pinaparamdam na mahina ako.

Pinaparamdam lang niyang hindi ko kailangang buhatin ang lahat nang mag-isa.

Binitiwan ko ang plato.

"Okay."

"I'll wash them."

"And I'll watch you."

Mahina akong natawa.

"Deal."

Habang naghuhugas siya ng pinggan, napansin kong seryoso na naman ang mukha niya.

Hindi dahil sa paghuhugas.

Kundi dahil may nakabukas na video sa tablet niya.

Pregnancy nutrition.

Sa tabi noon ay isang article tungkol sa severe morning sickness.

Pagkatapos ay isang checklist.

Napailing ako.

"You never stop researching."

Hindi siya lumingon.

"I don't."

"Why?"

Pinatay muna niya ang gripo bago siya humarap sa akin.

"Because I need a recap."

Bahagya siyang ngumiti.

"I might've forgotten some things."

Tumango siya.

"And I don't want to miss a thing."

Pakiramdam ko...

Hindi ko na kailangang magtanong pa.

Iyon na talaga siya.

Kinagabihan...

Tulad ng nakasanayan...

Ako ang nagbasa ng bedtime story.

Nasa gitna namin ang kambal.

Pareho silang nakasandal sa akin habang si Daddy naman ay nakaupo sa ulunan ng kama.

Binabasa ko ang kuwento tungkol sa isang maliit na ibong natutong lumipad.

Pagkatapos kong isara ang libro...

Si Hunter ang unang nagsalita.

"Mommy."

"Yes?"

"Bird scared."

"He was."

"But still fly."

"He did."

"Why?"

Ngumiti ako.

"Because being brave doesn't mean you're never scared. It means you choose to move forward even when you're scared."

Tahimik silang dalawa.

Si Stella naman ang sumunod.

"Mommy..."

"Hm?"

"Bird trust Mama."

"Yes."

"Like us."

Naramdaman kong ngumiti si Kiko.

Hindi siya nagsalita.

Pinagmamasdan lang kaming tatlo.

Alam kong ito ang dahilan kung bakit gusto niyang ako ang nagkukuwento.

Hindi lang dahil sa kuwento.

Kundi dahil sa usapan pagkatapos.

Lumipas pa ang ilang araw.

Isang Sabado ng umaga.

Natapos na kaming mag-almusal.

Katulad ng lagi naming ginagawa...

Hinila ni Daddy ang malaking mattress papunta sa sala.

Ginawa niyang sandalan ang sofa.

Ako naman ang nag-ayos ng mga unan at kumot.

Samantala...

Busy ang kambal sa pagdadala ng mga laruan nila.

"I bring books!"

"I bring dinosaurs!"

"Perfect," natatawang sabi ni Kiko.

Makalipas ang ilang minuto...

Nakahiga na siya.

Ang ulo niya ay nasa kandungan ko habang nakasandal ako sa sofa.

Tahimik niyang ipinikit ang mga mata.

Pagod pa rin siya mula sa night shift.

Dahan-dahan kong hinaplos ang buhok niya.

"I know you're sleepy."

"I am."

"You should sleep."

"I will."

"Then why are you still awake?"

Binuksan niya ang isang mata.

"Because this is my favorite place."

Napangiti ako.

"My pillow?"

"My wife."

Hindi ko napigilang tumawa.

Mahina akong yumuko at hinalikan siya sa noo.

"I love you."

"I love you more."

Hindi nagtagal...

Nagsimula na namang magtanong ang kambal.

"Daddy."

"Hm?"

Hunter crawled closer.

"When baby grow?"

Napatingin kami ni Kiko sa isa't isa.

Pareho kaming natigilan.

Baby.

Hindi namin alam kung paano nila nahulaan.

Marahil...

Napansin na nila.

Napatingin si Kiko sa akin.

Tahimik siyang humingi ng pahintulot gamit lang ang mga mata niya.

Bahagya akong tumango.

Handa na kami.

Dahan-dahan siyang umupo mula sa kandungan ko.

Lumapit sa kambal.

"Come here."

Pareho silang umupo sa harap namin.

Niyakap ko si Stella habang si Hunter naman ay sumandal kay Daddy.

"You both remember when Mommy used to have a very big tummy?"

Dalawang maliliit na ulo ang sabay na tumango.

"Hunter and Stella inside."

"That's right."

Tahimik muna si Kiko bago siya ngumiti.

"Mommy has a baby again."

Nanlaki ang mga mata ng kambal.

Silang dalawa ay sabay na napalingon sa akin.

"Really?"

I laughed softly, nangingilid na ang luha.

"Really."

Lumunok ako at ngumiti nang mas malawak.

"At kapag dumating na ang baby, Hunter, ikaw ang magiging A-hiya. Stella, ikaw naman ang magiging Achi."

Nanlaki ang mga mata nila.

"Talaga?"

"Talaga!"

Sabay silang napasigaw sa tuwa at nagyakapan.

"Yey!"

"May baby!"

"A-hiya! Achi!"

Napatawa ako nang tuluyan, luha na ang dumaloy sa pisngi ko habang napasandal ako kay Kiko.

Naramdaman kong lumapit si Kiko.

Marahan niya akong inalalayan hanggang sa makasandal ako sa kanya, habang ang isang braso niya ay yumakap sa akin.

"You okay?"

Tumango ako, humahagikgik pa rin sa pag-iyak.

"I'm just..."

Napatingin ako sa kambal na tuwang-tuwa nang nagkakagulo sa harap namin.

"...very happy."

Tahimik kaming apat.

Hindi na namin kailangang magsalita.

Sa simpleng sandaling iyon...

May dalawang batang sabik nang maging A-hiya at Achi.

May isang Daddy na hindi maalis ang ngiti habang pinagmamasdan ang pamilya niya.

At ako...

Habang nakatingin sa kanilang tatlo, hindi ko maiwasang isipin na ang munting sikreto naming mag-asawa ay hindi na lamang amin.

Simula ngayon...

Apat na puso na ang sabay-sabay na naghihintay sa pagdating ng pinakabata naming himala.