Until We Became Five

Tahimik pa rin ang silid.

Ako at si Kiko ay magkatabing nakaupo sa kama.

Paminsan-minsan ay napapatingin kami kina Hunter at Stella na mahimbing pa ring natutulog sa sofa.

Napangiti ako.

Hindi ko akalaing sa loob lamang ng isang araw...

Mula apat...

Naging lima na kami.

Marahang kumatok ang pinto.

"Come in," mahinang sabi ni Kiko.

Pumasok ang nurse habang maingat na karga si Lyra.

Nakahiga siya sa maliit na kumot, mahimbing na natutulog.

"Mommy," nakangiting sabi ng nurse, "Breastfeed na po natin si baby."

Napangiti ako.

Tumango ako.

Hindi na bago ang eksenang iyon para sa akin.

Tatlong taon na ang nakalipas...

Ganito rin ang ginawa namin nina Hunter at Stella.

Lumapit ang nurse.

"Che-check lang po natin sandali."

Tumango ako.

Komportable akong bahagyang alisin ang itaas ng hospital gown upang matingnan niya kung handa na akong magpasuso.

Maingat niyang sinuri ang aking mga suso, marahang hinawakan at kinapa kung may paninigas o bara. Bahagya niyang pinisil at hinila nang kaunti ang aking mga utong upang masigurong maayos ang daloy at handa ito para kay Lyra.

Napakagat ako sa labi ko at bahagyang napahigpit ang hawak ko sa kumot dahil sa kaunting kirot.

Napansin iyon ni Kiko.

Tahimik siyang nakatingin sa aking mga suso habang pinagmamasdan kung paano ginagawa ng nurse ang proseso.

"Cha... it looks good," sabi niya nang may halong paghanga.

Agad ko siyang tinapik sa braso.

"Kiko!" bulong ko, bahagyang namumula ang mukha ko.

Napatawa siya nang mahina.

"Bilis naman ng recovery mo," biro niya.

Napatawa rin ako, hindi napigilan.

Pati ang nurse ay napangiti sa banter namin.

"Okay lang po 'yan, Mommy. Normal lang po 'yan," sabi niya habang patuloy ang maingat na pag-aayos.

Tumango ako.

"Yeah... I remember."

Matapos ang pagsusuri, inayos niya ang posisyon ko at sinigurong komportable ako.

Ngumiti siya.

"Ready na po tayo, Mommy."

Tumango ako.

"I remember this."

Napangiti ang nurse.

"Second time na po."

Napatawa ako nang mahina.

"Yeah..."

"Second time."

Lumapit agad si Kiko.

Hindi na niya kailangang tanungin kung ano ang kailangan ko.

Alam na niya.

Tahimik niyang inayos ang mga unan sa likod ko.

Isa sa ibaba ng braso ko.

Isa sa tagiliran ko.

Isa pa sa kandungan ko upang masuportahan si Lyra.

"Comfortable?"

Napatingin ako sa kanya.

Tumango ako.

"Much better."

Ngumiti siya.

"Good."

Pagkatapos ay marahan niyang hinalikan ang noo ko.

Maingat na inilagay ng nurse si Lyra sa mga bisig ko.

Napakaliit pa niya.

Mainit.

Tahimik.

Bahagya siyang gumalaw habang hinahanap ang aking dibdib.

Napangiti ako.

Hindi ko na kailangang mag-isip.

Kusa nang bumalik ang lahat ng natutunan ko noong ipinanganak ang kambal.

Paano siya hahawakan.

Paano susuportahan ang ulo niya.

Paano siya ilalapit nang komportable.

Tahimik lamang akong sumunod sa natural na galaw ng katawan ko.

Nang magsimulang dumede si Lyra...

Napapikit ako.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa pakiramdam ng muling pagiging ina sa bagong yugto.

Mahina akong napangiti.

"Hi, Lyra..."

Mahina kong bulong.

"Welcome home."

Tahimik na nakatingin si Kiko.

Hindi siya nagsasalita.

Nakangiti lang.

Punong-puno ng paghanga.

"You remembered everything."

Napatingin ako sa kanya.

Napangiti.

"I don't think a Mommy ever forgets."

Mahina siyang natawa.

"I guess you're right."

Ilang minuto ang lumipas.

Tahimik ang buong silid.

Hanggang sa may narinig kaming maliit na paghikab.

Napalingon kaming dalawa.

Si Hunter.

Unti-unti siyang napamulat.

Kasunod si Stella.

Pareho silang naupo sa sofa.

Nagkatinginan.

Pagkatapos ay napatingin sa kama.

"Mommy!"

Mahina ngunit masayang sabi ni Stella.

"You're awake!"

Ngumiti ako.

"I'm awake, Achi."

Lumapit silang dalawa.

Pagdating sa gilid ng kama ay agad nilang napansin na hawak ko si Lyra habang pinapasuso ko siya.

Nanlaki ang mga mata nila.

Tahimik silang tumingin.

Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo.

Hanggang sa si Hunter ang unang bumasag sa katahimikan.

"Mommy..."

"Why no top?"

Napangiti ako.

Bago pa ako makasagot...

Lumuhod na si Kiko sa tabi nilang dalawa.

Mahina siyang ngumiti.

"Because Mommy is feeding Lyra."

Napatingin si Stella kay Lyra.

"Feeding?"

Tumango si Kiko.

"Babies can't eat rice yet."

"They can't eat chicken."

"They can't drink from cups."

"So Mommy's body makes milk especially for babies."

Napatingin si Hunter kay Lyra.

"Why is she sucking Mommy?"

Mahina akong natawa.

Napatingin ako kay Kiko.

Ngumiti rin siya.

"That's how babies drink milk."

"She isn't biting."

"She's drinking."

"Just like you did."

Napakurap si Hunter.

"...Me?"

Tumango si Kiko.

"You."

Pagkatapos ay tumingin kay Stella.

"And you too."

Parehong nanlaki ang mga mata ng kambal.

"We did?"

Mahina siyang tumawa.

"You both drank Mommy's milk when you were babies."

"For many months."

"That's one reason why you two are both smarty-heads."

Tahimik na napatingin ang kambal sa akin.

Pagkatapos ay kay Lyra.

Parang may bagong pag-unawa sa mga mata nila.

Napangiti ako habang pinagmamasdan silang tatlo.

Hindi ko namalayang may luha na naman pala akong tumutulo.

Napansin iyon ni Kiko.

Lumapit siya.

Marahan niyang pinunasan ang pisngi ko.

"Why are you crying again?"

Napatawa ako sa pagitan ng mga luha.

"I'm just..."

"...happy."

Hinawakan niya ang kamay ko.

Mahigpit.

Pero ngayon...

Ako naman ang marahang humawak sa kanya.

Hindi na dahil sa sakit.

Kundi dahil sa pasasalamat.

Habang tahimik na nagpapatuloy ang pagpapasuso kay Lyra...

Magkatabi kaming nakangiti ni Kiko.

At sa harapan namin...

Dalawang pares ng maliliit na matang puno ng pagtataka ang tahimik na nanonood sa kanilang baby sister.

Isa na namang simpleng sandali.

Ngunit isa ring alaalang alam kong hindi namin kailanman malilimutan.