Until We Became Five

Tahimik pa rin ang private delivery suite.

Mahimbing na natutulog si Lyra sa mga bisig ko habang unti-unti siyang natatapos na mapasuso.

Sa kabilang gilid ng kama, magkatabing nakaupo sina Hunter at Stella.

Paminsan-minsan ay yumuyuko sila upang tingnan ang bunso nilang kapatid.

Parang bawat maliit na galaw nito ay isang bagong tuklas para sa kanila.

Samantalang si Kiko...

Tahimik lang kaming pinagmamasdan.

Nakangiti.

Pagod na pagod.

Pero puno ng pagmamahal.

Pagkatapos ng ilang sandali ay napahikab siya.

Napangiti ako.

Napansin niya akong nakatingin.

"Hm?"

Napatawa ako.

"Wala..."

"...nahuli lang kitang humikab."

Napakamot siya sa batok.

"Okay..."

Mahina siyang tumawa.

"I think this family needs breakfast."

Napatingin siya sa aming apat.

"Daddy's yawning..."

"...then my microbots are kind of buffering."

Napatawa agad ang kambal.

"I'm not buffering," sabi ni Hunter.

Stella naman ay napahikab din.

"I'm loading..."

Napatawa kaming lahat.

Napailing ako.

"Daddy's time to look for some fuel, I think?"

Tumango ako.

Pero bago pa siya makatayo ay lumapit muna siya sa akin.

"Mommy..."

"You need to eat well."

"You're feeding Lyra now."

"So your body needs good nutrients too."

Ngumiti ako.

"I will."

"But only if you eat too."

Napangiti siya.

"Walang lusot."

Pagkatapos ay lumingon siya sa kambal.

"A-hiya."

"Achi."

"You two also need a proper breakfast."

"If you want to keep becoming smarty-heads..."

"You need to feed your brains too."

"My brain is hungry," seryosong sabi ni Hunter.

"My tummy too," dagdag ni Stella.

Napatawa ako.

"Manang mana talaga sa Daddy."

Tumayo si Kiko.

"I'll just go nearby to buy food."

"I found one earlier actually."

"I'll be back."

"Stay with Mommy."

"Behave, okay?"

"Protect also Lyra for me, okay?"

Tumango agad ang kambal.

"Mission accepted."

"We'll protect Mommy."

"And Lyra."

Napangiti ako.

"I'll protect all of you too."

Lumapit muna si Kiko sa akin.

Mahina niya akong hinalikan sa noo.

"I'll be quick."

"I know."

Pagkatapos ay lumabas na siya ng silid.

Hindi nagtagal...

Narinig namin ang pamilyar na boses niya mula sa labas.

"Daddy's back."

Kasabay noon ay bumukas ang pinto.

Nakataas ang magkabilang paper bags.

Nanlaki agad ang mga mata ng kambal.

"Oh..."

"I know those smiles already."

Tumatawang lumapit siya sa kanila.

"Yes."

"I brought your favorite."

"Do you think Daddy missed that KFC nearby even if it's still dawn?"

Napatawa ang kambal.

"KFC?"

"KFC!"

Tumango siya.

"KFC."

"Happy?"

"Very happy!"

"Very, very!"

Isa-isang inilabas ni Kiko ang mga pagkain.

Chicken meals.

Rice.

Coleslaw.

Mashed potatoes.

Corn.

Pagkatapos ay inilapag ang ilang karton ng gatas.

At sa pinakadulo...

Dalawang maliit na espresso.

Tahimik akong napangiti.

Habang kumakain na ang kambal ay napansin niyang hindi pa rin ako nagsisimulang kumain.

Nasa akin pa rin si Lyra.

Tahimik pa ring dumedede.

Napatingin ako sa kanya.

"Daddy..."

"You can eat first."

Umiling siya.

"No."

"I'll wait."

Napangiti ako.

"You'll get hungry."

Mahina siyang ngumiti.

"I'm eating with Mommy."

"I've waited months for this little girl."

"I can wait a few more minutes."

Napaluha akong napangiti.

"You always do that."

"You always wait for me."

Mahina lang siyang ngumiti.

Parang normal lang iyon para sa kanya.

Samantala...

Tahimik namang kumakain ang kambal.

Paminsan-minsan ay sumusulyap sila kay Lyra.

Pagkatapos ay babalik sa pagkain.

Pagkatapos ay susulyap ulit.

Parang hindi sila makapaniwalang may baby na.

Makalipas ang ilang minuto ay unti-unti nang nakatulog muli si Lyra.

Maingat ko siyang binuhat.

Lumapit agad si Kiko.

"I'll place her here."

Dahan-dahan niyang inilagay si Lyra sa bassinet sa tabi ng kama.

Sinigurado niyang komportable ang pagkakahiga nito.

Tinapik niya nang marahan ang kumot.

"There you go, Princess."

"Sleep well."

Pagkatapos ay bumalik siya sa akin.

"Comfortable?"

Tumango ako.

"Very."

Ngumiti siya.

"Okay..."

"Our turn."

"Ready to attack the food?"

Napatawa ako.

"Let's eat."

"Nakakagutom rin kaya last night."

Napatawa ako nang mas malakas.

"More than 'rin,' Daddy."

Umupo siya sa tabi ko.

Isa-isang inilapit ang mga pagkain.

"Mommy."

"Everything on your tray."

Tinuro niya isa-isa.

"Chicken."

"Rice."

"Corn."

"Mashed potatoes."

"Coleslaw."

"And also milk."

"I dropped by a nearby convenience store."

"All of it."

Napangiti ako.

"You really thought of everything."

"No negotiations."

Napailing ako habang natatawa.

"I wasn't negotiating..."

"...yet."

Ngumiti siya.

"Your body is working harder than all of us."

"You need every bite."

"If Mommy eats well..."

"Lyra eats well."

Tumango ako.

"Okay."

"I'll finish everything."

Habang kumakain kami ay napansin ko ang dalawang cans sa tabi niya.

Napatingin ako.

"...Two espressos?"

Napataas ang kilay ko.

"Daddy..."

"How many have you already had?"

Napatingin siya sa mga lata.

"Hm?"

"The coffee?"

Napatingin ako sa kanya.

"Don't 'hm' me."

Napatawa siya nang mahina.

"Don't bother much about that, okay?"

Hindi ako sumagot agad.

Pinagmasdan ko lang siya.

"There's much need for me to stay up."

"Let's just keep you all nourished, okay?"

Mahina kong hinawakan ang kamay niya.

"You've been staying up for us since yesterday..."

Tahimik siyang ngumiti.

"I'll sleep."

"I promise."

"Just..."

"...after I know all four of you are okay."

Napailing ako habang nakangiti.

"You always say that."

"And somehow..."

"I always believe you."

Tahimik kaming kumain.

Sa harapan namin...

Tahimik na nakaupo sina Hunter at Stella.

Busog na.

Hindi na kumakain.

Nakatitig lang muli kay Lyra.

Napangiti si Kiko.

"Look at them."

Napalingon ako.

"They're fascinated."

"They're so amused at Lyra."

Napatawa ako.

"They've been staring at her almost the whole morning."

Mahina siyang tumawa.

"I think Hunter already wants to teach Lyra physics."

Agad na tumingin si Hunter.

"When she's bigger."

Napatawa kami.

"And Stella..."

"...probably emotions."

Tumango si Stella.

"I'll teach kindness."

Napuno ng init ang dibdib ko.

"I'm looking forward to watching all three of them grow together."

"Looks like we'll have some apprentices on answering questions now."

Tahimik siyang napaisip.

"You know what..."

"You were right the moment we left them with Mama..."

"They have been independent at some point."

"Learning still..."

"But trying hard to be a great A-hiya and Achi."

Napatingin ako sa kambal.

Pagkatapos ay kay Kiko.

Humawak ako sa kamay niya.

"They're growing beautifully."

Mahina siyang tumango.

"Because they have a beautiful Mommy."

Napatawa ako habang umiiling.

"Flatterer."

Ngumiti siya.

"Only stating observations."

Napailing na lang ako.

"Engineer."

Mahina siyang tumawa.

"Always."

Tahimik kaming nagpatuloy sa pagkain.

Sa kaliwa namin ay si Lyra, mahimbing na natutulog.

Sa harapan namin ay ang kambal, tahimik na nag-uusap tungkol sa bunso nilang kapatid.

At sa unang almusal naming limang magkakasama...

Hindi man ito engrande...

Pakiramdam ko...

Ito na ang pinakamasarap na pagkain na pinagsaluhan namin.

Tahimik na napatingin si Kiko sa akin.

Mas malalim.

Mas matagal.

Parang may gustong sabihin pero pinipigilan.

Hanggang sa mahina niyang tinawag—

"Mommy..."

Napalingon ako sa kanya.

Ngumiti ako.

"You're very happy..."

Mahina ang boses niya.

Pero ramdam ko.

Ramdam ko kung gaano siya kaseryoso.

"Am I right?"

Hindi ko napigilan.

Napuno agad ng luha ang mga mata ko.

Napangiti ako habang nanginginig ang labi ko.

"Yes..."

Mahina kong sagot.

"Very..."

Napahawak ako sa kamay niya.

Mahigpit.

Parang ayokong pakawalan.

"Because of you..."

Napailing ako habang umiiyak.

"Because of everything you've done..."

"Because you never left..."

"Because you stayed..."

"Because you loved me even when I was at my weakest..."

Napahikbi ako.

Hindi ko na napigilan.

"You gave me this family..."

"You gave me them..."

"You gave me Lyra..."

"You gave me a life I never thought I deserved..."

Napapikit ako habang tumutulo ang luha ko.

"And I will never get tired of thanking you for that..."

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

Pero nakita ko—

Namumuo na rin ang luha sa mga mata niya.

Mahina siyang ngumiti.

"Our family..."

"...will not be this beautiful without you."

Napailing ako agad.

Mahina.

Pero puno ng pagtutol.

"No..."

Hinawakan ko ang mukha niya.

Dahan-dahan.

"It's not just me..."

Napangiti ako kahit umiiyak.

"It's never just me..."

Mahina akong natawa.

"Do you want to be reminded about cells, Engineer Daddy?"

Napatawa siya nang mahina kahit may luha na rin sa mata niya.

Napailing siya.

"Okay..."

"I think that's a fair answer."

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.

Mas mahigpit.

Mas sigurado.

"Us."

Mahina niyang sinabi.

"Always us, Charlotte."

Napapikit ako.

Mas lalo akong napaluha.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay ko.

At marahan niya itong hinalikan.

Matagal.

Punong-puno ng pagmamahal.

Pagkatapos ay tumingin siya sa mga mata ko.

Diretso.

Walang alinlangan.

"I love you, Charlotte..."

"...Tiu-Tolentino."

Napangiti ako habang umiiyak.

Hindi ko na napigilan.

Lumapit ako sa kanya.

At marahan ko siyang hinalikan.

Mabagal.

Mahaba.

Punong-puno ng lahat ng salitang hindi na kailangang sabihin.

At sa sandaling iyon...

Sa gitna ng katahimikan...

Sa gitna ng pagod...

Sa gitna ng bagong simula...

Alam naming dalawa—

Kami.

Kami ang dahilan kung bakit buo ang lahat.