Until We Became Five

Tahimik.

Halos marinig ko ang bawat paghinga sa silid.

Mahimbing na natutulog si Kiko sa balikat ko.

Ang kanang braso niya ay nakayakap pa rin sa akin kahit tulog na.

Parang kahit ang katawan niya ay alam na...

Hindi niya ako dapat bitawan.

Sa sofa...

Tahimik na nagbabasa sina Hunter at Stella.

Paminsan-minsan ay tumitingala sila.

Sisilip kay Lyra.

Ngingiti.

Pagkatapos ay babalik ulit sa libro nila.

Parang may sarili silang munting kasunduan.

"We'll let Daddy rest."

Napangiti ako.

At habang pinagmamasdan ko silang apat...

Isa-isa ring bumalik sa isip ko ang mga nakaraang buwan.

Napakahaba pala ng nilakbay namin.

Noong una kong nakita ang dalawang guhit...

Natakot ako.

Hindi dahil ayaw ko.

Kundi dahil alam kong magsisimula na naman ang panibagong paglalakbay.

Panibagong pagbubuntis.

Panibagong pagbabago.

Panibagong panganganak.

Panibagong sakit.

Naalala ko pa kung paano ako tiningnan ni Kiko noon.

Hindi siya unang nagsalita.

Hindi siya napatalon.

Hindi rin siya napaiyak agad.

Lumapit lang siya.

Marahan.

Parang baka mabasag ang sandaling iyon.

Pagkatapos ay niyakap niya ako.

Mahigpit.

Napakahigpit.

Parang gusto niyang yakapin hindi lang ako...

Kundi pati ang maliit na buhay na nagsisimula pa lamang noon.

At ang una niyang sinabi...

Hindi tungkol sa gastos.

Hindi tungkol sa pagod.

Hindi tungkol sa responsibilidad.

Kundi...

"We'll do this together."

At ginawa nga niya.

Araw-araw.

Hindi lang sa malalaking pagkakataon.

Kundi sa maliliit na bagay na halos walang nakakakita.

Noong nagsimula ang pagsusuka ko tuwing umaga...

Siya ang unang bumabangon.

Hindi para sabihin na magiging okay lang ako.

Kundi para ihanda ang kailangan ko.

Tubig.

Pagkain.

Basahan.

At ang paborito kong upuan kung saan ako mas komportable.

Kapag wala akong ganang kumain...

Hindi niya ako pinipilit.

Hindi rin niya ako sinasabihang "kumain ka lang."

Sa halip...

Maghahanap siya ng paraan.

Magbabasa.

Magsasaliksik.

Magtatanong.

Maghahanap ng pagkain na baka tanggapin ng sikmura ko.

Kapag hindi gumana...

Maghahanap ulit siya.

At ulit.

At ulit.

Parang walang salitang susuko sa bokabularyo niya.

Unti-unting lumaki ang tiyan ko.

Kasabay noon...

Unti-unti ring nagbago ang katawan ko.

Mas bumigat ang dibdib ko.

Mas lumapad ang balakang ko.

Mas mabilis akong hingalin.

Mas madali akong mapagod.

Mas nahirapan akong yumuko.

Mas nahirapan akong matulog.

May mga gabing umiiyak ako dahil hindi ako makahanap ng komportableng posisyon.

May mga umagang tumitingin ako sa salamin...

Tahimik lang.

Pinag-aaralan ang sarili kong repleksiyon.

Hindi dahil ikinahihiya ko ang katawan ko.

Kundi dahil...

Hindi na siya ang dating katawan na nakasanayan ko.

At sa tuwing mapapansin iyon ni Kiko...

Hindi niya kailanman hinayaang doon matapos ang usapan.

Hindi niya ako kailanman hinayaang isipin na may nawala.

Sa halip...

Ipapaalala niya kung ano ang nadagdag.

Kapag sinabi kong bumibigat na ako...

Ngingiti lang siya.

"Of course."

"You're carrying our daughter."

Kapag sinabi kong lumapad na ang balakang ko...

Mahina niyang hahawakan ang kamay ko.

"Because your body is making room for another miracle."

Kapag sinabi kong parang ang laki na ng dibdib ko...

Mahina lang siyang tatawa.

"They fed Hunter and Stella before."

"Now they're helping Lyra."

At sa bawat pagkakataong tumitingin ako sa sarili ko...

May isa pang pares ng matang tumitingin din.

Mga matang hindi kailanman nakita ang mga pagbabagong iyon bilang pagkawala.

Kundi bilang katibayan.

Katibayan ng pagiging ina ko.

May mga pagkakataong humihingi pa ako ng paumanhin.

"Sorry..."

"I'm heavier now."

"Sorry..."

"I can't walk that fast anymore."

"Sorry..."

"I get tired so easily."

Ngayon...

Kapag naaalala ko ang mga salitang iyon...

Napapangiti na lang ako.

Dahil ni minsan...

Hindi niya tinanggap ang mga paghingi ko ng paumanhin.

Para bang hindi niya maintindihan kung bakit ako humihingi ng tawad.

Para bang para sa kanya...

Wala akong kailangang ipag-sorry.

Ako ang nagdadala ng anak namin.

Ako ang nagpapalaki kay Lyra sa loob ng katawan ko.

Ako ang gumagawa ng bagay na hindi niya kayang gawin para sa pamilya namin.

At kaya...

Hindi niya ako pinayagang maramdaman na pabigat ako.

Sa halip...

Siya ang nagbuhat ng mga grocery.

Siya ang naglipat ng mabibigat na gamit.

Siya ang nag-ayos ng mga kailangang buhatin habang nagne-nesting ako.

Kapag may inaabot ako...

Naroon na agad siya.

Kapag may bubuhatin ako...

Mas mabilis pa siyang makakapigil kaysa sa paglapit ko.

Kapag sasabihin kong...

"Kaya ko pa."

Ngingiti lang siya.

"I know."

"But let me."

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil gusto niyang ingatan ako.

At iyon ang pinakamagandang bahagi ng lahat.

Hindi niya ako inalagaan dahil nakita niya akong mahina.

Inalagaan niya ako...

Dahil nakita niya kung gaano ako kalakas.

At kahit alam niyang kaya ko...

Hindi ibig sabihin noon ay kailangan kong gawin mag-isa.

Tuwing prenatal checkup...

Hindi ko kailanman naramdamang pasyente lang ako.

Pakiramdam ko...

Partners kami.

Kasama ko siyang naghihintay.

Kasama ko siyang nakikinig.

Kasama ko siyang nagtatanong.

Kasama ko siyang natutuwang marinig ang tibok ng puso ni Lyra.

Kasama ko siyang nag-uuwi ng panibagong alaala sa bawat ultrasound.

At sa bawat pag-uwi...

Mas lalo kong nararamdaman ang isang bagay.

Hindi lang ako ang naghihintay kay Lyra.

May isang Daddy...

Na hinihintay rin siyang makilala.

At habang unti-unti kong hinahaplos ang buhok ng lalaking mahimbing na natutulog sa balikat ko...

Napangiti ako.

Dahil ngayong tapos na ang lahat...

Ngayong narito na si Lyra...

Ngayong narito na kaming lima...

Mas lalo kong naunawaan ang isang bagay.

Oo.

Nagbago ang katawan ko.

Mas mabigat.

Mas malawak.

Mas maraming bakas ng pagiging ina.

Ngunit kung may isang bagay na hindi kailanman nagbago...

Iyon ay ang paraan ng pagtingin sa akin ni Kiko.

Sa unang araw ng pagbubuntis.

Hanggang sa araw ng panganganak.

At hanggang ngayong yakap pa rin niya ako habang tulog...

Pareho pa rin ang mga mata niya.

Pareho pa rin ang pagmamahal niya.

At marahil...

Iyon ang pinakamagandang regalong natanggap ko sa ikalawang pagbubuntis ko.

Hindi lang ang pagkakaroon ng isa pang anak.

Kundi ang muling makita...

Na sa bawat pagbabago ng katawan ko...

Hindi kailanman nagbago ang lalaking pinili akong mahalin.