ANG BABAE SA BINTANA

Araw-araw, eksaktong alas-singko ng hapon, nakikita ni Nathan ang isang babae sa bintana ng lumang apartment sa tapat ng pinagtatrabahuhan niyang café.

Mahaba ang buhok nito, laging may hawak na libro, at madalas nakatingin lamang sa mga taong dumaraan.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Pero sa loob ng halos dalawang buwan, naging bahagi na ng araw niya ang makita ang babae.

Hanggang isang hapon, hindi niya napigilang kumaway.

Nagulat ang babae.

Makalipas ang ilang segundo, kumaway rin ito.

Napangiti si Nathan.

Kinabukasan, naglagay siya ng maliit na papel sa bintana ng café.

**“Hi.”**

Nakita iyon ng babae.

Kumuha rin ito ng papel.

**“Hello.”**

Doon nagsimula ang kakaiba nilang pagkakaibigan.

Araw-araw, papel ang paraan nila ng pag-uusap.

**“Ano pangalan mo?”**

**“Elise. Ikaw?”**

**“Nathan.”**

Minsan, simpleng tanong lang.

**“Kumain ka na?”**

**“Hindi pa.”**

**“Kumain ka muna.”**

Hanggang sa isang araw, nagsulat si Nathan:

**“Pwede ba kitang makilala nang personal?”**

Matagal bago sumagot si Elise.

Pagkatapos ay itinaas niya ang papel.

**“Bukas. 5 PM. Sa café.”**

Kinabukasan, halos bawat minuto ay tinitingnan ni Nathan ang oras.

Alas-singko.

Wala si Elise.

5:15.

5:30.

Hanggang mag-alas-sais.

Hindi siya dumating.

Napatingin si Nathan sa bintana.

Wala rin siya roon.

Kinabukasan, ganoon ulit.

At sa sumunod na araw.

Isang linggo ang lumipas ngunit hindi na muling nakita ni Nathan si Elise.

Nagpasya siyang puntahan ang apartment.

Isang matandang babae ang nagbukas ng pinto.

“Magandang hapon po. Hinahanap ko po si Elise.”

Biglang nagbago ang mukha ng matanda.

“Kilala mo siya?”

“Opo. Lagi po kaming nag-uusap mula sa bintana.”

Tahimik itong tumingin sa kanya bago bahagyang ngumiti.

“Apo ko si Elise.”

“Nasaan po siya?”

“Nasa ospital.”

Parang may bumagsak sa dibdib ni Nathan.

May sakit pala sa puso si Elise. Ilang buwan na itong naghihintay ng operasyon.

Kaya madalas lamang itong nasa bahay.

Kaya sa bintana niya pinapanood ang mundong hindi niya malayang mapuntahan.

“Pwede ko po ba siyang makita?”

Kinabukasan, dinala siya ng matanda sa ospital.

Pagpasok ni Nathan sa silid, nakita niya si Elise.

Maputla.

Mahina.

Pero nang makita siya nito, ngumiti ito.

“Akala ko hindi ka pupunta,” mahina nitong sabi.

Lumapit si Nathan.

“Ikaw nga 'yung hindi pumunta sa café.”

Napatawa si Elise.

“Sorry.”

Umupo siya sa tabi nito.

“May utang kang date sa akin.”

“Kapag gumaling ako.”

“Promise?”

“Promise.”

Hinawakan ni Nathan ang kamay niya.

At sa mga sumunod na linggo, halos araw-araw siyang bumisita.

Nagdadala siya ng kape.

Mga libro.

At kung minsan, wala siyang dala kundi mga kuwento tungkol sa mga taong nakikita niya sa café.

Dumating ang araw ng operasyon.

Bago dalhin si Elise sa operating room, may iniabot siyang nakatiklop na papel kay Nathan.

“Buksan mo kapag tapos na.”

Makalipas ang ilang oras, lumabas ang doktor.

Matagumpay ang operasyon.

Napaupo si Nathan sa sobrang ginhawa.

Naalala niya ang papel.

Binuksan niya iyon.

**“Nathan, kapag gumaling ako, ayoko nang sa bintana lang kita nakikita. Gusto kong makita ang mundo kasama ka.”**

Napangiti siya habang pinupunasan ang kanyang luha.

Makalipas ang tatlong buwan, eksaktong alas-singko ng hapon, bumukas ang pinto ng café.

Pumasok si Elise.

Sa unang pagkakataon, wala nang salamin o kalsadang naghihiwalay sa kanila.

Lumapit siya kay Nathan.

“May utang daw akong date?”

Ngumiti si Nathan at inilabas ang upuan para sa kanya.

“Medyo matagal kitang hinintay.”

Umupo si Elise.

“Sorry. Bumabawi naman ako.”

“At hanggang kailan?”

Hinawakan ni Elise ang kamay niya.

“Kung papayag ka… habang buhay.”

At mula noon, tuwing alas-singko ng hapon, hindi na tumitingin si Nathan sa bintana sa kabilang kalsada.

Dahil ang babaeng dati niyang pinagmamasdan mula sa malayo—

**nasa tabi na niya.**