ANG BAHAY NA LAGING MAY ILAW

May isang lumang bahay sa dulo ng aming barangay na matagal nang walang nakatira. Sabi ng matatanda, mahigit sampung taon na raw itong abandonado simula nang mawala ang may-ari nitong si Mang Ernesto.

Walang nakakaalam kung saan siya nagpunta.

Ang nakakapagtaka, tuwing madaling-araw, may ilaw na nakikita sa bintana sa ikalawang palapag.

Akala namin noong una ay mga batang naglalaro lang o magnanakaw na pumapasok sa bahay.

Isang gabi, pauwi kami ng kaibigan kong si Jun nang mapadaan kami roon.

“May tao sa taas,” sabi niya.

Tumingin ako sa bintana.

May anino ng isang lalaki.

Hindi ito gumagalaw. Nakatayo lang at tila nakatingin sa amin.

Dahil sa kaba, mabilis kaming umalis.

Kinabukasan, sinabi namin iyon sa kapitan ng barangay. Nagpasya silang puntahan ang bahay kasama ang dalawang tanod.

Sumama kami.

Nang mabuksan ang pinto, makapal na alikabok ang bumungad sa amin. Walang bakas na may taong nakatira roon.

Umakyat kami sa ikalawang palapag.

Doon namin nakita ang isang lumang mesa, kandila, at maraming litrato ng mga taong taga-barangay.

Pero may isang litrato na nagpatahimik sa aming lahat.

Litrato naming dalawa ni Jun habang nakatayo sa labas ng bahay noong nakaraang gabi.

Kuha iyon mula mismo sa bintanang nakita naming may nakatayong lalaki.

Binaliktad ng kapitan ang litrato.

May nakasulat na petsa.

Oktubre 18, 2006.

Pareho kaming napatingin ni Jun sa isa't isa.

Dahil noong 2006…

hindi pa kami ipinapanganak.