HANGGANG SA KABILANG MUNDO

KABANATA 1 — Ang Babaeng Laging Naghihintay

Hindi naniniwala si Adrian sa multo.

Para sa kanya, lahat ng nakakatakot na kuwento ay gawa lamang ng imahinasyon—hanggang sa dumating si Mara sa buhay niya.

Dalawampu't pitong taong gulang si Adrian at nagtatrabaho bilang photographer. Sanay siyang bumiyahe kung saan-saan dahil sa trabaho.

Isang hapon, ipinadala siya sa isang maliit na bayan upang kunan ng litrato ang isang lumang bahay na balak gawing resort.

Halos dalawang oras ang biyahe mula sa siyudad.

Pagdating niya roon, agad niyang napansin ang kakaibang katahimikan ng lugar.

Napakalaki ng bahay. Luma ang mga bintana, kupas na ang pintura, at halos natatakpan na ng halaman ang bakod.

Pero may isang bagay na mas nakakuha ng atensyon niya.

Isang babae.

Nakatayo ito sa ilalim ng malaking puno sa tapat ng bahay.

Mahaba ang buhok. Nakasuot ng simpleng puting bestida at nakatingin lamang sa kanya.

Ngumiti si Adrian.

“Hello.”

Hindi sumagot ang babae.

“Dito ka ba nakatira?”

Dahan-dahan itong umiling.

Lumapit si Adrian.

“Ako nga pala si Adrian.”

Ilang segundo muna siyang tinitigan ng babae bago ito nagsalita.

“Mara.”

Mahina ang boses nito.

Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang matagal nang pamilyar kay Adrian ang pangalang iyon.

---

Kinagabihan, nagpunta si Adrian sa maliit na tindahan malapit sa tinutuluyan niya.

Habang bumibili siya ng kape, tinanong siya ng matandang tindera.

“Ikaw ba 'yung kumukuha ng litrato sa lumang bahay?”

“Opo.”

“May nakita ka ba roon?”

Napangiti si Adrian.

“Meron pong babae. Si Mara raw pangalan.”

Biglang natigilan ang matanda.

Nawala ang ngiti nito.

“Ano'ng sinabi mo?”

“Si Mara po.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda.

“Anong itsura?”

“Mahaba buhok. Maputi. Siguro nasa twenty-five.”

Nabitawan ng matanda ang hawak nitong kutsara.

“Hindi maaari.”

“Bakit po?”

Lumapit ito kay Adrian.

“Anak… huwag ka nang bumalik doon.”

Napatawa nang bahagya si Adrian.

“Bakit naman po?”

Tumingin ang matanda sa madilim na kalsada bago bumulong.

“Dahil dalawampung taon nang patay si Mara.”

---

Hindi nakatulog nang maayos si Adrian nang gabing iyon.

Paulit-ulit niyang iniisip ang sinabi ng matanda.

Imposible.

Nakausap niya si Mara.

Nakita niya itong ngumiti.

Kinabukasan, bumalik siya sa lumang bahay.

At naroon ulit ang babae.

Eksakto sa parehong lugar.

“Bumalik ka,” sabi ni Mara.

“May itatanong ako sa'yo.”

“Ano?”

“Patay ka na ba?”

Tahimik si Mara.

Pagkatapos ay ngumiti.

“Kung patay ako… matatakot ka ba sa akin?”

Hindi nakasagot si Adrian.

Lumapit si Mara hanggang halos isang dipa na lamang ang pagitan nila.

“Huwag kang maniwala sa lahat ng sinasabi nila tungkol sa akin.”

“Bakit?”

Dahan-dahang nawala ang ngiti niya.

“Dahil hindi aksidente ang pagkamatay ko.”

Nanlamig si Adrian.

“Sino ang pumatay sa'yo?”

Tumingin si Mara sa lumang bahay.

“Hindi ko maalala.”

Pagkatapos ay tumingin siya diretso sa mga mata ni Adrian.

“Kaya ikaw ang hinihintay ko.”

“Ako?”

Tumango siya.

“Matagal na kitang hinihintay, Adrian.”

Nanigas siya.

Hindi niya maalalang sinabi niya kay Mara ang buong pangalan niya.

Pero bago pa siya makapagtanong—

biglang tumunog ang cellphone niya.

Saglit siyang napatingin sa screen.

Pag-angat niya ng ulo…

wala na si Mara.

---

Nang gabing iyon, tiningnan ni Adrian ang mga litrato mula sa camera niya.

Puno ng larawan ng lumang bahay ang memory card.

Hanggang makarating siya sa huling litrato.

Napahinto siya.

Kuha iyon kaninang hapon habang kausap niya si Mara.

Pero sa litrato—

wala si Mara.

Mag-isa lamang siyang nakatayo sa ilalim ng puno.

“Hindi maaari…”

Nag-zoom siya.

At doon niya napansin ang bintana sa ikalawang palapag ng bahay.

May babaeng nakatayo sa loob.

Si Mara.

Ngunit hindi siya nakatingin sa camera.

May nakatayo sa likod niya.

Isang lalaking walang mukha.

Kinabahan si Adrian.

Mabilis niyang isinara ang laptop.

Pero bago tuluyang mamatay ang screen, may lumitaw na bagong litrato.

Hindi niya iyon kinunan.

Larawan iyon ng sarili niyang kwarto.

At makikita roon si Adrian na nakaupo sa harap ng laptop.

Ibig sabihin—

may kumuha ng litrato sa kanya ilang segundo lamang ang nakalipas.

Dahan-dahan siyang napalingon sa likod.

Walang tao.

Pagharap niya muli sa laptop, may nakasulat na sa screen:

ADRIAN, HUWAG MONG HANAPIN ANG PUMATAY KAY MARA.

At sa ilalim nito:

DAHIL IKAW ANG SUSUNOD.

WAKAS NG KABANATA 1