HINDI TAYO NAGKATULUYAN, PERO IKAW PA RIN

Isang true-to-life inspired love story*

Ako si **Mika**, 27 years old.

May mga taong dumarating sa buhay natin para manatili. Pero mayroon ding mga taong darating para iparamdam kung gaano kasarap magmahal—bago sila tuluyang mawala.

Si **Daniel** ang ganoong tao sa buhay ko.

Nagkakilala kami noong pareho pa kaming simpleng empleyado sa isang kumpanya. Hindi naman love at first sight. Sa totoo lang, halos hindi ko siya pinapansin noon.

“Good morning, Mika.”

Iyon lang palagi ang bati niya sa akin.

Hanggang isang araw, umulan nang malakas pagkatapos ng shift namin. Wala akong dalang payong at wala na ring masakyan pauwi.

Bigla siyang tumabi sa akin.

“Tara, ihahatid na kita.”

“Malayo bahay namin.”

“Okay lang. Wala naman akong hinahabol.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sumama ako.

At doon nagsimula ang lahat.

Mula sa simpleng hatid, naging sabay na kaming kumain. Kapag wala akong pera bago sumahod, siya ang bumibili ng pagkain ko.

Kapag siya naman ang kapos, ako ang gumagastos.

Hindi kami mayaman.

Wala kaming mamahaling dates. Minsan fishball lang sa kanto pagkatapos ng trabaho. Minsan isang order ng fries na paghahatian naming dalawa.

Pero masaya ako.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa waiting shed, bigla niyang sinabi—

“Mika, kapag nakaipon ako, pakakasalan kita.”

Tumawa ako.

“Siguraduhin mo muna na may panghanda tayo.”

“Kahit walang handa. Basta ikaw.”

Hindi ko alam na darating ang panahon na iyon na lang pala ang pangakong paulit-ulit kong maaalala.

**Limang taon kami.**

Sa loob ng limang taon, nakita namin ang pinakamagandang at pinakamasamang parte ng isa’t isa.

Nawalan siya ng trabaho—hindi ko siya iniwan.

Nagkasakit ang nanay niya—sinamahan ko siya sa ospital.

Noong ako naman ang nawalan ng trabaho, siya ang nagsabi sa akin—

“Ako muna. Babawi ka na lang kapag kaya mo na.”

Akala ko sapat na iyon.

Akala ko kapag dalawang tao ang sabay na lumalaban, siguradong sila rin ang magkasama hanggang dulo.

Mali pala ako.

Nakatanggap si Daniel ng magandang trabaho sa ibang lugar.

Malaki ang sahod.

Sabi niya, pagkakataon na raw namin iyon para makaipon para sa kasal.

Bago siya umalis, mahigpit niya akong niyakap.

“Hintayin mo ako.”

“Gaano katagal?”

“Isang taon lang.”

“Promise?”

“Promise.”

Naghintay ako.

Noong una, araw-araw kaming magka-video call.

Hanggang naging tatlong beses isang linggo.

Naging isang beses.

Hanggang puro—

**“Pagod ako. Bukas na lang tayo mag-usap.”**

Alam kong may nagbabago.

Pero pinili kong magtiwala.

Isang gabi, may nag-message sa akin na hindi ko kilala.

Isang babae.

Isang litrato lang ang ipinadala niya.

Nandoon si Daniel.

Nakangiti.

At may katabi siyang babae.

Magkahawak ang kamay nila.

Parang tumigil ang mundo ko.

Tinawagan ko siya agad.

Hindi niya sinagot.

Makalipas ang halos isang oras, tumawag siya.

“Mika…”

“Sabihin mong hindi totoo.”

Tahimik siya.

“Daniel, sabihin mong hindi totoo.”

Narinig ko siyang huminga nang malalim.

“Sorry.”

Isang salita.

**Sorry.**

Limang taon ng buhay ko, tinapos niya sa isang salita.

“Gaano na katagal?”

“Three months.”

“May kulang ba sa akin?”

“Wala.”

“Hindi mo na ba ako mahal?”

Matagal bago siya sumagot.

At iyon ang pinakamasakit.

“Kailangan ko lang siguro piliin kung saan ako masaya ngayon.”

Hindi ako umiyak habang kausap siya.

Sinabi ko lang—

“Sana naging masaya ka muna sa akin bago mo ako pinalitan.”

Pagkatapos noon, binaba ko ang tawag.

Doon ako umiyak.

Hindi dahil may ibang babae.

Kundi dahil habang naghihintay akong bumalik siya, unti-unti na pala siyang gumagawa ng buhay na wala ako.

Lumipas ang dalawang taon.

Natuto akong mabuhay nang hindi siya hinihintay.

Nagkaroon ako ng bagong trabaho. Nakapag-ipon. Nakapag-travel mag-isa.

At higit sa lahat, natutunan kong hindi lahat ng pagkawala ay kailangang habulin.

Isang araw, nakatanggap ako ng message.

Si Daniel.

**“Mika, pwede ba tayong magkita?”**

Hindi ko sana sasagutin.

Pero pumayag ako.

Nagkita kami sa maliit na coffee shop.

Pagkakita ko sa kanya, parang bumalik lahat ng alaala.

Pero kakaiba.

Hindi na masakit.

“Mukhang okay ka na,” sabi niya.

Ngumiti ako.

“Okay naman.”

Tahimik siya sandali.

Tapos sinabi niya—

“Hindi kami nagkatuluyan.”

Alam kong ang tinutukoy niya ay iyong babaeng ipinagpalit niya sa akin.

“Sorry,” sabi ko.

Umiling siya.

“Alam mo kung ano pinaka-pinagsisisihan ko?”

“Ano?”

“Yung pinakawalan kita.”

Napangiti ako.

Noong araw na iyon, dalawang taon na ang nakaraan, iyon ang mga salitang gustong-gusto kong marinig.

Pero ngayong narinig ko na—

wala na akong naramdaman.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Mika… pwede pa ba?”

Tinitigan ko siya.

Ito iyong lalaking minsang pinangarap kong pakasalan.

Ito iyong lalaking ipinagdasal kong bumalik.

Pero minsan pala, kapag sobrang tagal mong naghihintay sa isang tao, darating ang araw na hindi mo na siya hinihintay.

Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.

“Daniel, pinatawad na kita.”

Ngumiti siya.

Pero dinugtungan ko—

“Pero hindi ibig sabihin noon, babalikan kita.”

Tumulo ang luha niya.

Ako naman, nakangiti lang.

Bago ako umalis, sinabi ko sa kanya—

“Minahal kita nang sobra. At siguro, may parte sa akin na habang buhay kang mamahalin. Pero hindi lahat ng mahal natin, kailangan nating balikan.”

Lumabas ako ng coffee shop.

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, hindi na ako lumingon.

Doon ko naintindihan—

**May mga love story na hindi nagtatapos sa kasal.**

May ibang nagtatapos sa pagpapatawad.

May ibang nagtatapos sa pagtanggap.

At may ibang nagtatapos sa dalawang taong minsang nangakong hindi bibitaw…

pero natutong mabuhay nang magkahiwalay.

**Dahil minsan, ang greatest love mo ay hindi ang taong makakasama mo habang buhay.**

**Siya ang taong magtuturo sa'yo kung paano mahalin ang sarili mo kapag wala na siya.**